Ανακοινώσεις

Τριπλό χτύπημα στην αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία και κατά συνέπεια στην εισφοροδιαφυγή αναμένεται εντός του καλοκαιριού, μεσούσης της τουριστικής περιόδου, με τους ελέγχους της Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας (ΑΑΕΕ) αλλά και των Περιφερειακών Ελεγκτικών Κέντρων Ασφάλισης (ΠΕΚΑ) του ΕΦΚΑ να επικεντρώνονται στους πλέον παραβατικούς κλάδους που, όπως διαπιστώνεται, είναι αυτοί του τουρισμού – επισιτισμού, της μεταποίησης, των κατασκευών, της ιδιωτικής εκπαίδευσης αλλά και της παροχής υπηρεσιών.

Στη μάχη για τη διασφάλιση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και της αποφυγής δημιουργίας συν- θηκών αθέμιτου ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων, εκτός από την Επιθεώρηση Εργασίας που είναι πλέον ανεξάρτητη αρχή και τα ΠΕΚΑ που αποτελούν ελεγκτικό μηχανισμό του Δημοσίου, έχει μπει και το ΚΕΑΟ, με στόχο αφενός την είσπραξη των οφειλομένων, αφετέρου την αποτροπή δημιουργίας νέων χρεών, τα οποία ξεπερνούν τα 48 δισ. ευρώ.

Κατά το πρώτο τρίμηνο του 2024, τα ΠΕΚΑ διενήργησαν 4.335 επιτόπιους ελέγχους και επεβλήθησαν 380 πρόστιμα συνολικού ύψους 4.714.500 ευρώ για αδήλωτη εργασία, ενώ προέκυψαν και 5.147 πράξεις επιβολής εισφορών συνολικού ύψους 8.544.354 ευρώ. Τη μεγαλύτερη παραβατικότητα εμφανίζουν κατά κύριο λόγο κλάδοι επισκευής μηχανοκίνητων οχημάτων και μοτοσικλετών, μεταποίησης, κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης, βιομηχανίας δέρματος, άλλες δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών, διασκέδασης και ψυχαγωγίας, εκπαίδευσης, και βέβαια οι… συνήθεις ένοχοι, όπως προκύπτουν και από τους ελέγχους της Επιθεώρησης Εργασίας, κατασκευές, καταλύματα και εστίαση.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που στην εστίαση, στον τουρισμό, στο λιανεμπόριο αλλά και σε εργοτάξια μεγάλων έργων πανελλαδικά, εταιρείες κούριερ και βιομηχανίες τροφίμων επικεντρώνονται και οι έλεγχοι της Επιθεώρησης Εργασίας.

Ήδη, μόνο τον Απρίλιο πραγματοποιήθηκαν 6.393 έλεγχοι και εντοπίστηκαν 1.460 παραβάσεις για τις οποίες επιβλήθηκαν πρόστιμα, συνολικού ύψους 3.898.906 ευρώ. Ειδικά από την Επιθεώρηση Εργασιακών Σχέσεων, σε ένα μήνα διενεργήθηκαν 3.471 έλεγχοι, από τους οποίους προέκυψαν 1.047 κυρώσεις που απέφεραν πρόστιμα ύψους 3.366.310 ευρώ. Οι παραβάσεις που σχετίζονται με υπερβάσεις ωραρίου, είχαν… την τιμητική τους. Συγκεκριμένα, προ- έκυψαν 116 παραβάσεις αδήλωτης εργασίας (πρόστιμα 1.302.000 ευρώ), 318 παραβάσεις στους πίνακες προσωπικού, που υποκρύπτουν κρυφή υπερωριακή απασχόληση (πρόστιμα 783.300 ευρώ) και 25 παραβάσεις για υπερβάσεις χρόνου εργασίας (39.000 ευρώ). Επιπρόσθετα, καταγράφηκαν άλλες 171 παραβάσεις, που αφορούν τη χρήση ψηφιακής κάρτας εργασίας (πρόστιμα 481.000 ευρώ). Έτσι, τον Απρίλιο η Επιθεώρηση Εργασίας εντόπισε συνολικά 630 παραβάσεις που σχετίζονται με τα ωράρια εργασίας (60,17% του συνόλου) και επέβαλε πρόστιμα ύψους 2.605.300 ευρώ (77,39% του συνόλου).

Αλλά και το πρώτο τετράμηνο του έτους διενεργήθηκαν πανελλαδικά από κλιμάκια της Επιθεώρησης Εργασίας 25.210 έλεγχοι σε χώρους εργασίας, διαπιστώθηκαν 5.582 κυρώσεις και επιβλήθηκαν πρόστιμα ύψους 14.592.238 ευρώ. Ειδικά από την Επιθεώρηση Εργασιακών Σχέσεων, το συγκεκριμένο το τετράμηνο έγιναν 13.715 έλεγχοι, προέκυψαν 4.027 κυρώσεις και επιβλήθηκαν πρόστιμα ύψους 12.583.551 ευρώ. Για αδήλωτη εργασία, καταγράφηκαν 404 παραβάσεις (πρόστιμα 4.452.000 ευρώ), για πίνακες προσωπικού, είχαμε 1.181 παραβάσεις (πρόστιμα 2.785.140 ευρώ), για υπέρβαση του χρόνου εργασίας, 89 παραβάσεις (πρόστιμα 135.000 ευρώ και για ψηφιακή κάρτα εργασίας, προέκυψαν 641 παραβάσεις – πρόστιμα 1.782.500 ευρώ). Έτσι, διαπιστώνεται ότι το 57,48% των παραβάσεων, ήτοι 2.315 παραβάσεις, σχετίζεται με τα ωράρια απασχόλησης και τις εργασιακές σχέσεις και απέφερε το 72,75% του συνολικού ποσού των προστίμων, ή 9.154.640 ευρώ.

Με στόχο την είσπραξη βεβαιωμένων οφειλών, κυρίως όμως την αποφυγή νέων χρεών, λειτουργούν επικουρικών των ΑΑΕΕ και ΠΕΚΑ και οι ελεγκτικές υπηρεσίες του Κέντρου Εiσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών. Ήδη, το α’ τρίμηνο του έτους, τα έσοδα του ΚΕΑΟ ανήλθαν στα INTIME 448.899.267 ευρώ από μη καταβαλλόμενες ασφαλιστικές εισφορές, με τα στελέχη του Κέντρου να εκτιμούν πως στο τέλος του έτους οι εισπράξεις θα υπερβούν το 1,65 δισ. ευρώ. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ελεγκτικές υπηρεσίες του Κέντρου, με τα ηλεκτρονικά εργαλεία και τις βάσεις δεδομένων που διαθέτουν, εντοπίζουν τους στόχους υψηλής επικινδυνότητας για δημιουργία χρέους. Έτσι, πριν από τη λήψη των αναγκαστικών μέτρων οι οφειλέτες αξιολογούνται και δημιουργείται το προφίλ του καθενός, με πληροφορίες από το ηλεκτρονικό σύστημα του ΚΕΑΟ, τη διασύνδεση με το Μητρώο της ΓΓΠΣ, τα στοιχεία του ΓΕΜΗ κ.λπ. Στη συνέχεια, με κριτήρια καθορίζεται ο βαθμός εισπραξιμότητας και επισφάλειας κάθε οφειλής. Μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνονται υπόψη είναι βέβαια, το ύψος της οφειλής, αλλά και η συμπεριφορά του οφειλέτη καθώς και η παλαιότητα του χρέους. Έλεγχοι όμως γίνονται και… προληπτικά. Μέσω του συστήματος risk analysis εντοπίζονται επιτηδευματίες και επιχειρήσεις που πιθανότατα όχι μόνον θα δημιουργήσουν χρέος στον ΕΦΚΑ, αλλά θα φροντίσουν να καλύψουν με αχυρανθρώπους τους πραγματικούς υπόχρεους και τα περιουσιακά τους στοιχεία. Ο δείκτης αφερεγγυότητας προ- κύπτει από στοιχεία που αφορούν κατά κύριο λόγο την υποβολή ΑΠΔ χωρίς την καταβολή εισφορών, αλλά και τη δραστηριότητα της επιχείρησης, με παραβατικές περιπτώσεις να διαπιστώνονται σε επιχειρήσεις καθαριότητας, φύλαξης, εκπαιδευτικούς ομίλους, κέντρα αισθητικής κ.λπ.

ΠΗΓΗ: «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

by Εργατικό Κέντρο

Το 6,5% του πληθυσμού στην Ελλά δα δηλώνει ότι το 2023 αντιμετώπισε μέτρια ή σοβαρή ανεπάρκεια τροφής, ενώ το 1,4% του πληθυσμού σοβαρή ανεπάρκεια τροφής. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, τα ποσοστά για τη μέτρια ή σοβαρή ανεπάρκεια τροφής τα προηγούμενα χρόνια ανέρχονταν σε 6,6% το 2022, σε 6% το 2021 , σε 6,1% το 2020 και σε 8% το 2019. Προκύπτει, επίσης, ότι ένα νοικοκυριό θεωρείται ότι έχει μέτρια ή σοβαρή ανεπάρκεια τροφής όταν τουλάχιστον ένα μέλος του νοικοκυριού δηλώνει ότι κατά τη διάρκεια των 12 προηγούμενων μηνών αναγκάστηκε να παραλείψει ένα γεύμα.

ΠΗΓΗ: «ΤΑ ΝΕΑ»

by Εργατικό Κέντρο

Στο 2,4% διαμορφώθηκε ο εναρμονισμένος πληθωρισμός τον Μάιο στην Ελλάδα , χαμηλότερα σε σύγκριση με τον μέσο όρο τόσο στην ευρωζώνη, όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με τα οριστικά στοιχεία της Eurostat. Ο πληθωρισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαμορφώθηκε στο 2,7% κατά μέσο όρο τον Μάιο, από 2,6% τον Απρίλιο, ενώ της ευρωζώνης ανήλθε στο 2,6%, από 2,4% τον προηγούμενο μήνα.

Ευρωζώνη

Οι χαμηλότεροι ρυθμοί καταγράφηκαν σε Λετονία (0,0%), Φινλανδία (0,4%) και Ιταλία (0,8%), ενώ οι υψηλότεροι σε Ρουμανία (5,8%), Βέλγιο (4,9%) και Κροατία (4,3%). Σε σύγκριση με τον Απρίλιο, ο ετήσιος πληθωρισμός επιβραδύνθηκε σε 11 κράτη- μέλη, παρέμεινε σταθερός σε δύο και επιταχύνθηκε σε 14. Τη μεγαλύτερη συμβολή στον πληθωρισμό του Μαΐου στην ευρωζώνη είχαν οι υπηρεσίες, ενώ ακολούθησαν η κατηγορία «τρόφιμα, αλκοόλ, καπνός», τα μη ενεργειακά βιομηχανικά προϊόντα και η ενέργεια. Στα τρόφιμα ο πληθωρισμός στην Ελλάδα ήταν τον Μάιο στο 2,5% έναντι 1,9% στην ευρωζώνη. Έναν μήνα νωρίτερα ήταν αντίστοιχα 5,3% και 1,9%. Η τιμή του ελαιολάδου στην Ελλάδα είναι αυξημένη κατά 56,8% έναντι 50% στην ευρωζώνη. Υπάρχουν βέβαια και μεγαλύτερες ανατιμήσεις όπως για παραδείγματα στην Ισπανία 62,8%, στην Κροατία 62,1% και στην Κύπρο 65%. Σε σύγκριση με τον Απρίλιο, ο ετήσιος πληθωρισμός μειώθηκε σε 11 κράτη- μέλη, παρέμεινε σταθερός σε δύο, ενώ αυξήθηκε σε 11. Τον Μάιο, την υψηλότερη συμβολή στον ετήσιο ρυθμό πληθωρισμού της ζώνης του ευρώ είχαν οι υπηρεσίες (+1,83 ποσοστιαίες μονάδες, π.μ. ), ακολουθούμενες από τα τρόφιμα, το αλκοόλ και τον καπνό (+0,51 π.μ.), τα μη ενεργειακά βιομηχανικά αγαθά (+0,18 π.μ.) και την ενέργεια (+0,04 π.μ.).

ΠΗΓΗ: «ΤΑ ΝΕΑ»

by Εργατικό Κέντρο

Όταν η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που προτείνεται σε εξειδικευμένους πτυχιούχους εργαζόμενους, δεν προσφέρει κάτι πάνω από τον κατώτατο μισθό της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει από τους εργοδότες διάθεση υπογραφής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Τα παραπάνω δηλώνει στο DailyPharmaNews ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιατρικών Επισκεπτών Φαρμακοϋπαλλήλων και Συναφών Επαγγελματικών Κλάδων (ΠΟΙΕΦΣΕΚ) Σωκράτης Λάμπος και εξηγεί: «Τον Αύγουστο του 2022 καταθέσαμε τις προτάσεις μας για την υπογραφή νέας Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Μετά από κωλυσιεργίες δύο σχεδόν ετών, οι εργοδότες, μας κατέθεσαν την πρότασή τους για μια Συλλογική Σύμβαση Εργασίας χωρίς κλιμάκια ωρίμανσης, χωρίς τα επιδόματα που προέβλεπαν οι συμβάσεις μας ως το 2010 και με ένα μισθό 30%, χαμηλότερο από αυτόν που προέβλεπε η σύμβαση που είχαμε πριν 14 χρόνια. Επίσης η πρόταση τους παραγνωρίζει το γεγονός ότι οι Ιατρικοί Επισκέπτες είναι ένας κλάδος υψηλής εξειδίκευσης και εκπαίδευσης, καθώς οι περισσότεροι είναι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης , και συχνά με μεταπτυχιακές σπουδές».

Καλούμε τις φαρμακευτικές να υπογράψουν ΣΣΕ που να εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση

Οι φαρμακευτικές εταιρείες ανδρώθηκαν χάρη στα υψηλά περιθώρια κέρδους που τους εξασφάλιζαν οι εξαιρετικά υψηλές τιμές των φαρμάκων που πλήρωναν τα ταμεία, δηλ. ο Έλληνας ασφαλισμένος, πριν την οικονομική κρίση, αναφέρει ο κ. Λάμπος για να επισημάνει στη συνέχεια ότι «τις απώλειες της περιόδου της οικονομικής κρίσης, τις πλήρωσαν σε μεγάλο βαθμό οι εργαζόμενοι, που είδανε το εισόδημα τους να συρρικνώνεται, την αγοραστική τους δύναμη να χάνεται και τις θέσεις εργασίας να μειώνονται τραγικά. Ειδικά στον κλάδο των Ιατρικών επισκεπτών το 70% έχασαν τη δουλειά τους. Ενώ, όμως, οι εταιρείες τα τελευταία χρόνια στηρίζονται από την κυβέρνηση με μία σειρά μέτρων, κάποια από τα οποία μεταφέρουν στην τσέπη των ασφαλισμένων την φορολογική τους ελάφρυνση, αυτές αρνούνται να δώσουν στους εργαζόμενους τους το παραμικρό. Η κερδοφορία που καταγράφεται στους ισολογισμούς των φαρμακευτικών εταιρειών δείχνει την ανάπτυξη και την οικονομική ευρωστία του κλάδου. Η άρνησή τους να υπογράψουν μια Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που να μην καθηλώνει συνολικά τους μισθούς των εργαζομένων στο κατώτατο επίπεδο, δείχνει ότι η μόνη βιωσιμότητα που απειλείται είναι αυτή των υπαλλήλων τους».

Καλούμε τους εργοδότες να υπογράψουν μια Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που να διασφαλίζει την αξιοπρεπή διαβίωση των εργαζομένων τους και να μην αγνοούν, ούτε τις διαμαρτυρίες μας, ούτε την σύσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επισημαίνει, ότι στην Ελλάδα ο αριθμός των εργαζομένων που καλύπτονται από ΣΣΕ είναι ιδιαίτερα χαμηλός και πρέπει να αυξηθεί, τονίζει ο κ. Λάμπος.

Τι κάνει ένας ιατρικός επισκέπτης

Και επειδή στο ευρύ κοινό δεν είναι ευκρινές πάντα τι δουλειά ακριβώς κάνει ο ιατρικός επισκέπτης, ο κ. Λάμπος εξηγεί: «Ιατρικός Επισκέπτης είναι ο υπάλληλος της φαρμακευτικής εταιρείας, συνήθως χημικός, φαρμακοποιός, βιολόγος, που έχει εκπαιδευτεί επαρκώς και επισκέπτεται τους Επαγγελματίες Υγείας σε νοσοκομεία, κέντρα Υγείας, ιατρεία και φαρμακεία και τους ενημερώνει για τα προϊόντα της εταιρείας του (φαρμακευτικά σκευάσματα, υλικά, ή μηχανήματα). Τούς παρέχει πληροφορίες που αφορούν ενδείξεις, λειτουργία, τρόπο δράσης, δοσολογία, ανεπιθύμητες ενέργειες, προβλήματα συγχορήγησης κ.λπ. Επίσης παρουσιάζει κλινικές μελέτες και μελέτες παρατήρησης που τα αφορούν. Μέρος της ενημέρωσης μπορεί να αποτελέσουν και θέματα νομοθεσίας σχετικά με τη χρήση τους. Ακόμη συμπληρώνει και μεταφέρει στην εταιρεία του, την κίτρινη κάρτα που αφορά ανεπιθύμητες ενέργειες από την χρήση φαρμάκων που πιθανά να του αναφέρουν οι επαγγελματίες Υγείας, καθώς επίσης μεταφέρει και τις παρατηρήσεις και τα σχόλια τους, για τα προϊόντα».

ΠΗΓΗ: «DAILY PHARMANEWS»

by Εργατικό Κέντρο

Παρά τις διαδοχικές αυξήσεις του κατώτατου μισθού τα τελευταία έτη, η αγοραστική δύναμη υπολείπεται σημαντικά, ειδικά σε σύγκριση με τις χώρες της βορειοδυτικής Ευρώπης. Όμως, σε σχέση με τη θέση που κατείχε η χώρα το 2009, τα στοιχεία δείχνουν ότι το α’ εξάμηνο του 2024 η Ελλάδα έχει υποχωρήσει και συγκριτικά με τα κράτη-μέλη της Μεσογείου, αλλά ακόμα και με εκείνα της Ανατολικής Ευρώπης. Ουσιαστικά, φαίνεται ότι η Ελλάδα κατά την τελευταία 15ετία υπέστη σημαντική καθίζηση ως προς την αγοραστική δύναμη των μισθών στον ιδιωτικό τομέα.

Η ανάλυση που έχει γίνει από τους ειδικούς του Ινστιτούτου Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ και παρουσιάζει κατ’ αποκλειστικότητα η «N», δείχνει ότι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα, από το α’ εξάμηνο του 2009 έως το α’ εξάμηνο του 2024, δηλαδή μέσα σε μία 15ετία, κυμάνθηκε σε ένα πολύ μικρό εύρος από τα 701 έως τα 780 ευρώ (μικτά). Τα στοιχεία προέρχονται από τη Eurostat και η πρόσφατη αύξηση του κατώτατου μισθού (830 ευρώ) θα ενσωματωθεί στις αναλύσεις του β’ εξαμήνου του τρέχοντος έτους.

Έτσι, φαίνεται ότι το α’ εξάμηνο του 2009 ο βασικός μισθός ήταν 701 ευρώ μικτά. Στη συνέχεια, μετά από διαπραγματεύσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων (ΓΣΕΕ από τους εργαζόμενους και ΣΕΒ, ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΤΕ από τους εργοδότες), το β’ εξάμηνο της συγκεκριμένης χρονιάς ανήλθε στα 739,6 ευρώ και διατηρήθηκε στα ίδια επίπεδα έως το β’ εξάμηνο του 2011. Εν συνεχεία, πάλι με διαπραγματεύσεις έφτασε στα 751,4 ευρώ. Όμως, η παρέμβαση της πολιτείας άλλαξε εντελώς τη διαδικασία προσδιορισμού των βασικών αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι, με την 6η Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ), τον Φεβρουάριο του 2012, ο κατώτατος μισθός υποχώρησε απότομα στα 586,1 ευρώ. Ταυτόχρονα, έπαψαν οι διαπραγματεύσεις των κοινωνικών εταίρων γι’ αυτό το ζήτημα, ενώ δημιουργήθηκε και ο υποκατώτατος μισθός (511 ευρώ) για νέους εργαζόμενους έως 25 ετών. Αυτά τα πολύ χαμηλά επίπεδα βασικών αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα διατηρήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα και συγκεκριμένα για επτά ολόκληρα έτη. Η πρώτη αλλαγή συντελέστηκε τον Φεβρουάριο του 2019, όταν ο κατώτατος μισθός ανήλθε στα 650 ευρώ, ενώ παράλληλα καταργήθηκε και ο υποκατώτατος.

Επόμενη παρέμβαση έγινε το α’ εξάμηνο του 2022, αφού λόγω πανδημίας πάλι υπήρξε ένα άτυπο «πάγωμα» των βασικών αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα. Τότε η νέα αύξηση οδήγησε τον κατώτατο μισθό στα 663 ευρώ, για να ακολουθήσουν δύο ακόμα αυξήσεις, τα αμέσως επόμενα έτη, στα 713 και στα 780 ευρώ αντίστοιχα.

Τα στοιχεία της Eurostat όπως έχουν καταγραφεί στις 30 Απριλίου του τρέχοντος έτους, δείχνουν ότι σε 12μηνη βάση οι μονάδες αγοραστικής δύναμης του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα από το 2009 έως το 2024 κυμαίνονται από τις 858 έως τις 1.031 στο ανώτατο πεδίο. Όμως, παρά τις αυξήσεις των τελευταίων ετών, απέχουν σημαντικά από τις αντίστοιχες μονάδες αγοραστικής δύναμης άλλων κρατών-μελών της Ε.Ε. Πιο συγκεκριμένα, εάν η σύγκριση γίνει με χώρες της βορειοδυτικής Ευρώπης, προκύπτει ότι στην Ιρλανδία το συγκεκριμένο μέγεθος βρίσκεται στις 1.508 μονάδες, στη Γαλλία στις 1.599 μονάδες, στο Βέλγιο στις 1.729 μονάδες, στην Ολλανδία στις 1.778 μονάδες, ενώ στο Λουξεμβούργο ανέρχεται στις 1.877 και στη Γερμανία στις 1.883 μονάδες. Η «ψαλίδα» με τις συγκεκριμένες χώρες μάλλον διατηρείται διαχρονικά ανέπαφη, καθώς ανάλογη ήταν η θέση της Ελλάδας και το 2009, σύμφωνα με τη σύγκριση που πραγματοποιεί n Eurostat. Υπενθυμίζεται ότι για να προκύψουν οι μονάδες αγοραστικής δύναμης για κάθε χώρα λαμβάνονται υπόψη μια σειρά από παράμετροι στο τέλος κάθε έτους, εκτός από τον βασικό μισθό στον ιδιωτικό τομέα, μεταξύ των οποίων είναι ο πληθωρισμός, αλλά και ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας.

Ανάλογη είναι η σύγκριση που γίνεται και με τις χώρες της Μεσογείου, δηλαδή της περιφέρειας που ενδιαφέρει περισσότερο στην Ελλάδα . Μόνο η Μάλτα, με 1.029 μονάδες, έχει αγοραστική δύναμη χαμηλότερη από της Ελλάδας. Η Πορτογαλία βρίσκεται στις 1.086 μονάδες, η Κύπρος στις 1.087 και η Ισπανία έχει 1.374 μονάδες. Συγκριτικά με το 2009, όταν η Ελλάδα σε 12μηνη βάση είχε αγοραστική δύναμη 858 μονάδες, διαπιστώνεται ότι η πορεία της χώρας είναι ξεκάθαρα πτωτική. Τότε κατείχε την υψηλότερη θέση μεταξύ των χωρών της Μεσογείου, με τη Μάλτα να βρίσκεται κοντά στις 800 μονάδες και την Ισπανία αισθητά χαμηλότερα, που τότε αντιμετώπιζε κρίση ακίνητης περιουσίας. Μετά από 15 έτη αλλεπάλληλων κρίσεων όμως και στην Ελλάδα, η θέση της χώρας υποχώρησε σημαντικά και πλέον βρίσκεται προτελευταία, υπολειπόμενη σημαντικά από την Κύπρο, αλλά κυρίως από την Ισπανία.

Στην Ανατ. Ευρώπη

Καλύτερη είναι η θέση της Ελλάδας αν η σύγκριση γίνει με τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, αν και πάλι η χώρα μας έχει υποστεί σημαντική υποχώρηση, σε σύγκριση με τη θέση που κατείχε το 2009. Όπως προκύπτει από την καταγραφή της Eurostat, η Λετονία βρίσκεται στις 823 μονάδες αγοραστικής δύναμης, η Εσθονία έχει 840, η Σλοβακία 869, η Τσεχία 948 και η Ουγγαρία 1.007 μονά- δες. Την ίδια στιγμή η Λιθουανία με 1.172 μονάδες αγοραστικής δύναμης βρίσκεται σε καλύτερη θέση από την Ελλάδα, όπως επίσης και η Πολωνία με 1.491 μονάδες. Αξίζει να επισημανθεί ότι το 2009, με 858 μονάδες σε 12μηνη βάση, η Ελλάδα κατείχε σαφώς υψηλότερη θέση από όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αφού τότε η Πολωνία είχε αγοραστική δύναμη στα επίπεδα των 500 μονάδων και όλα τα υπόλοιπα κράτη της περιοχής βρίσκονταν λίγο πάνω ή λίγο κάτω από τις 400 μονάδες. Από τότε όμως, 15χρόνια μετά, η πορεία των βασικών αποδοχών σε εκείνες τις χώρες ήταν πολύ πιο αυξητική σε σχέση με της Ελλάδας.

ΠΗΓΗ: «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»

by Εργατικό Κέντρο

Mια σειρά από αλλαγές στη διαδικασία των προσλήψεων μέσω ΑΣΕΠ με τελικό στόχο την επιτάχυνση των διορισμών επεξεργάζεται η κυβέρνηση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χαρακτήρισε «το πιο αποτελεσματικό» κράτος ως μία από τις «στοχευμένες προτεραιότητές μας» , κατά τη διάρκεια του Υπουργικού Συμβουλίου με τη νέα κυβερνητική σύνθεση το περασμένο Σάββατο, ενώ την ερχόμενη Πέμπτη προγραμματίζει σύσκεψη εργασίας στο υπουργείο Εσωτερικών με αιχμή το «νέο» ΑΣΕΠ. Για το Μέγαρο Μαξίμου και τον νέο υπουργό Θοδωρή Λιβάνιο το στοίχημα είναι να σπάσει ο σημερινός… κανόνας: Προσλήψεις οι οποίες μένουν στα χαρτιά για καιρό με κενές νευραλγικές θέσεις, όπως στον τομέα της Υγείας. Ο Πρωθυπουργός έχει μιλήσει για «απογοητευτικούς» ρυθμούς ( «δεν λειτουργεί το ΑΣΕΠ, λυπάμαι που το λέω έτσι ξερά») , ο επικεφαλής της Αρχής έχει επισημάνει ότι «μια αποτελεσματική συζήτηση» θα πρέπει να καλύψει όλο τα σχετικά στάδια, είτε υπάρχει είτε όχι η εμπλοκή του ΑΣΕΠ δηλαδή, και πλέον προεξοφλούνται εντατικότερες διαβουλεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών. Κυβερνητικές πηγές σχολιάζουν ότι αναζητούνται παρεμβάσεις ενίσχυσης του ΑΣΕΠ χωρίς να αλλάξει ο πυρήνας του «αντικειμενικού συστήματος προσλήψεων». Σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι φαίνεται πως είναι η περίπτωση των 14.837 επιτυχόντων του πρώτου γραπτού διαγωνισμού, καθώς ενάμιση χρόνο μετά τη διεξαγωγή του δεν έχει τοποθετηθεί στη θέση του ούτε ένας επιτυχών. Σύμφωνα με πληροφορίες των «ΝΕΩΝ», πάντως, η επικείμενη ενίσχυση δεν έχει να κάνει με τον αριθμό του προσωπικού της Αρχής αλλά με τις διαδικασίες.

«Ψηφιακά» δικαιολογητικά

Στα σκαριά είναι ένα νέο, αυτοματοποιημένο μοντέλο ελέγχου των δικαιολογητικών που υποβάλλονται. Το σκεπτικό είναι απλό: Οποιοδήποτε στοιχείο βρίσκεται ή μπορεί να βρεθεί στον ψηφιακό αέρα θα τραβιέται αυτόματα, εξ ου και εκκινεί διασύνδεση του ΑΣΕΠ με φορείς. Ηλεκτρονική άντληση των απαραίτητων εγγράφων μπορεί να γίνεται, για παράδειγμα, για το πτυχίο, άρα με διασύνδεση με τα πανεπιστήμια, την εργασιακή εμπειρία, άρα μέσω «Εργάνης» κ.ο.κ. «Δεν γίνεται να υπάρχουν δεκάδες υπάλληλοι που καλούνται να ελέγχουν ένα προς ένα πλήθος δικαιολογητικών, ενώ αυτά μπορούν να περασμίνο έρχονται” αυτόματα και αξιόπιστα» λένε ενημερωμένες πηγές. Αυτό θα δώσει και μία απάντηση, όπως προσδοκά η κυβέρνηση, στον βραχνά των ενστάσεων, που είναι από τις βασικές αιτίες των καθυστερήσεων. Μιλώντας με… αριθμούς, αυτούς τους μήνες εκδικάζονται, σύμφωνα με στελέχη του ΑΣΕΠ, 6.300 ενστάσεις εκπαιδευτικών που αφορούν την κατάταξη 150.000 εκπαιδευτικών γενικής παιδείας.

Πρόσληψη σε 12 μήνες

Η κυβέρνηση επεξεργάζεται λύσεις μελετώντας κάθε στάδιο ενός διαγωνισμού- πρόσληψης, που σημαίνει ότι επίκειται διαβούλευση με τα στελέχη της Αρχής για θέματα εσωτερικής λειτουργίας. Έγκυρες πηγές λένε ότι στόχος είναι ο χρόνος που θα χρειάζεται ο επιτυχών στον διαγωνισμό για να πιάσει δουλειά να είναι μάξιμουμ οι 12 μήνες. «Σήμερα έχουμε ανθρώπους στο περίμενε για δύο και πλέον χρόνια» σημειώνουν. Σημειωτέον, σύμφωνα με τον επικεφαλής της Αρχής Θάνο Παπαϊωάννου, το στάδιο των εσωτερικών διαβουλεύσεων σε έναν φορέα για τα απαιτούμενα προσόντα αλλά και το στάδιο από την έκδοση οριστικών αποτελεσμάτων έως τον διορισμό «στα οποία το ΑΣΕΠ δεν έχει καμία εμπλοκή, μπορεί να υπερβούν τους έξι μήνες το καθένα».

Ο «κόφτης»

Στο μεταξύ, σε ράγες υλοποίησης μπαίνει από τον επόμενο γραπτό πανελλήνιο διαγωνισμό ένας «κόφτης» στον αριθμό των θέσεων που θα μπορούν να επιλέξουν οι επιτυχόντες. Μέχρι σήμερα οι επιλογές είναι απεριόριστες και έχουν καταγραφεί περιπτώσεις αιτήσεων με έως και 800 διαφορετικές επιλογές. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα σημαντικό ποσοστό των τελικών επιλογών προσώπων του ΑΣΕΠ (σ.σ. εκτιμάται ότι αγγίζει το 70%) να μην εμφανίζεται καν. Με τη νέα ρύθμιση έρχεται πλαφόν στον αριθμό των προτιμήσεων, αν και αυτός δεν θα είναι μικρότερος από 50 ανά κατηγορία εκπαίδευσης και κλάδο/ειδικότητα.

Το επικουρικό σχήμα

Κατά πληροφορίες, συζητείται και μία εναλλακτική: Η δημιουργία ενός… μίνι ΑΣΕΠ, δηλαδή το σενάριο συγκρότησης ενός επικουρικού οργανισμού ως υποβοηθητικού στη διαχείριση του όγκου των προσλήψεων, ο οποίος θα βρίσκεται υπό την εποπτεία του ΑΣΕΠ. Εξάλλου, ο Θάνος Παπαϊωάννου με την προ ημερών δήλωσή του αναφέρθηκε αναλυτικά στο εύρος των αρμοδιοτήτων του ΑΣΕΠ, από τις ενστάσεις μέχρι την έκδοση των προσωρινών και των οριστικών αποτελεσμάτων 4.276 θέσεων ΠΕ και την έναρξη της διαδικασίας επιλογής διοικητών και υποδιοικητών ΥΠΕ και νοσοκομείων. «Το ΑΣΕΠ μετέχει και θα μετάσχει σε συζητήσεις για τη βελτίωση των διαδικασιών πρόσληψης» ανέφερε ο ίδιος, σχολιάζοντας ότι η Αρχή «δεν πρέπει να επωμισθεί τις δυσλειτουργίες της δημόσιας διοίκησης».

ΠΗΓΗ: «ΤΑ ΝΕΑ»

by Εργατικό Κέντρο

Aπό τα εποχικά επιδόματα σε τουρισμό και εστίαση ξεκινούν οι περικοπές της νέας ηγεσίας του υπουργείου Εργασίας, με τη Νίκη Κεραμέως να δρομολογεί το επόμενο διάστημα την εισαγωγή του μίνι ασφαλιστικού νομοσχεδίου στη Βουλή, που θα έχει τα χαρακτηριστικά «σκούπας», στο οποίο θα συμπεριληφθεί και το νέο επίδομα ανεργίας που θα αφορά λιγότερους άνεργους.

Η αλλαγή στο υπουργείο Εργασίας φαίνεται ότι ήταν προδιαγεγραμμένη. Η πρώην υπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου πέρασε κάτω από τον πήχη των προσδοκιών του Μαξίμου και δεν έπεισε ότι μπορεί να φέρει σε πέρας δύσκολες αποστολές, που περιλαμβάνουν από μειώσεις συντάξεων έως αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης την επόμενη διετία. Με το υπουργείο Εργασίας να αποτελεί ένα είδος «πειθαρχικού» για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, καθώς όποιος πηγαίνει στη Σταδίου βρίσκεται σε προσωρινή δυσμένεια, η έλευση της Ν. Κεραμέως (χρεώθηκε το σκάνδαλο της διαρροής προσωπικών δεδομένων στο υπουργείο Εσωτερικών) συνδέεται με τον δεύτερο γύρο αντεργατικών και αντιασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων, που θα πρέπει να ολοκληρωθούν εντός του 2025. Πρώτα θύματα του νέου κύματος περικοπών είναι οι εποχικοί εργαζόμενοι στον τουρισμό, καθώς ακυρώνεται η επέκταση του επιδόματος ανεργίας που αρχικά είχε συμφωνηθεί να φτάσει τους πέντε μήνες, από τρεις που είναι σήμερα. Μάλιστα το προηγούμενο διάστημα και κάτω από την πίεση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στον Επισιτισμό – Τουρισμό είχε βρεθεί η φόρμουλα για την άρση της μνημονιακής πρόβλεψης με επιμερισμό της καταβολής του εποχικού επιδόματος ανεργίας για δύο επιπλέον μήνες σε κράτος και εργοδότες.

Οι περικοπές

Η Ν. Κεραμέως αναμένεται με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο-σκούπα να προχωρήσει άμεσα τις περικοπές των συντάξεων χηρείας, που θα προκαλέσουν μεγάλες μειώσεις σε δεκάδες χιλιάδες γυναίκες (κατά κύριο λόγο) συνταξιούχους. Και αυτό καθώς ακόμα και με το… ευνοϊκό σενάριο που εξετάζει το υπουργείο Εργασίας ο/η δικαιούχος της σύνταξης χηρείας θα βρεθεί σε αρκετές περιπτώσεις και χρεωμένος στον ΕΦΚΑ, καλούμενος να καταβάλει ως αχρεωστήτως καταβληθείσες τις συντάξεις όχι μόνον μιας τριετίας, αλλά δύο τριετιών! Στο ίδιο νομοσχέδιο, και με πρόσχημα την εξίσωση και τον… εξορθολογισμό των παροχών ασφαλισμένων από διαφορετικά ταμεία που εντάχθηκαν στον ΕΦΚΑ, θα περιλαμβάνεται και ο νέος Κανονισμός που θα προβλέπει μειώσεις σε χρήμα και παροχές για τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους κυρίως των πρώην ταμείων των ΔΕΚΟ, που θα εξισωθούν με τα χαμηλότερα επίπεδα παροχών που ισχύουν στο πρώην ΙΚΑ.

Και στο βάθος νέα όρια ηλικίας

Δεδομένο θα πρέπει να θεωρείται ότι η νέα υπουργός θα «τρέξει» και τη νέα ανατροπή στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Η αύξηση θεωρείται δεδομένη λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής με βάση το 65ο έτος της ηλικίας, όπως προβλέπει ο πρώτος μνημονιακός Νόμος 3836/2010.Η αύξηση αποφεύχθηκε λόγω πανδημίας το 2024, αλλά με βάση την τελευταία μελέτη της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής, μεταξύ 2027και 2030 το όριο ηλικίας με 40ετία από το 62ο έτος σήμερα θα πάει στα 63 έτη και 5 μήνες, ενώ το 67ο στα 68,5 έτη.

ΠΗΓΗ: «ΑΥΓΗ»

by Εργατικό Κέντρο

της ΝΙΚΟΛΕΤΤΑΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Έχουμε, πράγματι, πρόβλημα υπερτουριμου; ή μήπως χρησιμοποιούμε τον όρο για να καλύψουμε την έλλειψη ορθολογικού προγραμματισμού στην διαχείριση των τουριστικών ρευμάτων;

Και, επί πλέον, πόσο έχει προχωρήσει η πολύχρονη συζήτηση για το είδος τουρισμού πού επιθυμούμε και τον σχεδιασμό του;

Ο Γιώργος Χότζογλου, πρόεδρος της Πανελληνίας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στον επισιτισμό και τον τουρισμό καί μέλος της διοικήσεως της ΓΣΕΕ, τονίζει ότι πρέπει ως χώρα να επαναπροσδιορίσουμε το είδος τουρισμού πού θέλουμε πλέον. Ο καιρός πού κυριαρχούσε το μότο «χταποδάκι, ήλιος, ούζο καί ρακέττες» έχει περάσει, ενώ ανερχόμενες τουριστικές δυνάμεις παρέχουν άλλου είδους υπηρεσίες στους επισκέπτες. Από τήν άλλη, ο Ηρακλής Τσιτλακίδης, αντιπρόεδρος της Πανελληνίας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων και πρόεδρος της Ενώσεως Ξενοδόχων Πιερίας, προτείνει να ξεκινήσει ένας δημόσιος διάλογος όσον αφορά στον προγραμματισμό για τις δημόσιες υποδομές. Οι προτάσεις αναλύονται σε διάφορες μελέτες, ωστόσο αυτό το οποίο πρέπει να γίνει σε εθνική κλίμακα είναι να υποστηριχθεί ή 12μηνη επισκεψιμότητας

“Νησιά με έναν γιατρό το καλοκαίρι” του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΟΤΖΟΓΛΟΥ

Σ ένα ανύποπτο χρόνο είχαμε εκφράσει τήν ανησυχία μας για αυτό πού ονομάζουμε «υπερτουρισμό» στην χώρα μας. Κάποια στιγμή, είχαμε πει ότι πρέπει να καθίσουμε σε ένα τραπέζι όλοι οι φορείς του τουρισμού και να συναποφασίσουμε επί τέλους τι είδους τουρισμό θέλουμε στην Ελλάδα. Μας ενδιαφέρει η ποσότητα; Μας ενδιαφέρει η ποιότητα; Μας ενδιαφέρουν οι καλές παροχές προς τούς επισκέπτες μας ή μας ενδιαφέρει ένας τουρισμός πού θέλει όσο γίνεται περισσότερους επισκέπτες, βάζοντας όλα τα άλλα στην άκρη.

Βλέπουμε ότι σταδιακά το πρόβλημα διογκώνεται. Πρώτα στα νησιά μας, αλλά και σε περιοχές της ηπειρωτικής χώρας, όπως είναι η Πάργα, για παράδειγμα. Είμαστε έτοιμοι να καταστρέψουμε τόπους λόγω του απρόβλεπτη!. Δεν σας κρύβω ότι είδα μέχρι και πάρκινγκ να κλείνονται με γυψοσανίδες και να γίνονται ενοικιαζόμενα δωμάτια για καταλύματα. Αυτό όμως έχει και άλλες επιπτώσεις, όσον αφορά στις υπηρεσίες και τις παροχές πού προσφέρουμε στους επισκέπτες μας. Δεν μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι σε καμία περίπτωση για τούς δρόμους μας, ακόμη και σε μεγάλους τουριστικούς προορισμούς, όπως λόγου χάριν στην Κρήτη. Δεν μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι για τα νοσοκομεία μας. Φαίνεται ότι νησιά όπως η Μύκονος και η Σαντορίνη θα βγάλουν το καλοκαίρι με έναν δύο γιατρούς. Θυμόμαστε όλοι πέρυσι τις άσχημες εικόνες, με την τουρίστρια στην Χαλκιδική να έχει καταλήξει και να μεταφέρεται σε καρότσα ενός φορτηγού. Επίσης, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα με τις υποδομές, είτε τον ηλεκτρισμό είτε την ύδρευση. Τα νησιά φέτος θα έχουν τρομερό πρόβλημα με την ύδρευση.Η κλιματική αλλαγή στέρησε τις βροχοπτώσεις τον χειμώνα και, τώρα, το καλοκαίρι, αντιμετωπίζουμε μεγάλο πρόβλημα.

Άλλη δυσκολία είναι η στέγαση είτε των εργαζομένων στον τουρισμό είτε των εργαζομένων πού έχουν διοριστεί σε τουριστικούς προορισμούς, όπως είναι οι δάσκαλοι και οι αστυνομικοί. Φανταστείτε ότι ένας διορισμένος δάσκαλος πρέπει να δαπανά τουλάχιστον το 70% με 80% του μισθού του στην καλύτερη των περιπτώσεων, για να βρει ένα κατάλυμα. Το ίδιο ισχύει και για έναν αστυνομικό ή έναν υγειονομικό.

Από την εξίσωση δεν πρέπει να βγάζουμε τα αεροδρόμιά μας. Παρ’ όλες τις προσπάθειες πού έχουν γίνει, για να καταστούν πιο λειτουργικά, τα προβλήματα παραμένουν. Κάθε καλοκαίρι, για παράδειγμα, στο αεροδρόμιο «Ν. Καζαντζάκης» στο Ηράκλειο της Κρήτης, οι τουρίστες περιμένουν έξω στο λιοπύρι, για να κάνουν το check-in. Αυτό δεν είναι εικόνα μιας σύγχρονης χώρας, η οποία θέλει να λέει ότι ο τουρισμός της είναι η «βαρειά βιομηχανία» . Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τι είδους τουρισμό θέλουμε πλέον στην χώρα μας. Ο καιρός πού ήμασταν με το μότο «χταποδάκι, ήλιος, ούζο και ρακέτες» έχει περάσει. Βλέπετε ότι ανερχόμενες τουριστικές δυνάμεις παρέχουν άλλου είδους υπηρεσίες στους επισκέπτες. Ξέρετε πόσες χιλιάδες επισκέπτες χάνει η χώρα μας κάθε χρόνο, όπως οι νεφροπαθείς, πού είναι κάτω από το καθεστώς της αιμοκάθαρσης; Στην Ελλάδα δεν έχουμε έναν τουριστικό προορισμό πού να παρέχει στους συγκεκριμένους ασθενείς την δυνατότητα αιμοκάθαρσης, ώστε να κάνουν τις διακοπές τους. Εκτός από το Ηράκλειο Κρήτης, όπου υπάρχει το ΠΑΓΝΗ, το οποίο πρόσφατα με ανακοίνωσή του είπε ότι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει πλέον τόσο μεγάλο αριθμό. Και αυτό συμβαίνει, την ίδια στιγμή που στην Τουρκία υπάρχουν στα μεγάλα ξενοδοχεία μονάδες τεχνητού νεφρού. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι οι εξελίξεις κάποια στιγμή θα μας ξεπεράσουν και ο υπερτουρισμός, με την καλή έννοια πού θέλουμε εμείς να του προσδώσουμε, δεν θα είναι εφικτός. Δεν θα παρέχουμε σωστές υπηρεσίες. Το κλείσιμο του FTI είναι αποτέλεσμα του υπερτουρισμού  με την κακή έννοια. Το μόνο πού νοιάζει τούς tour operators είναι να κάνουν τα συμβόλαια με τους τουριστικούς προορισμούς και να μεταφέρουν τους τουρίστες όπως να ‘ναι.  Από τα πρώτα στοιχεία που έχουμε εξετάσει, στην χώρα μας δεν υπάρχει τόσο πρόβλημα με την συγκεκριμένη έται-ρεία, καθώς υπολογίζονται ότι είναι περίπου 7.500 ταξιδιώτες πού έχουν χρησιμοποιήσει αυτό το γραφείο και οι οποίοι θα ολοκληρώσουν τις διακοπές τους. Βέβαια, αυτό δεν πρέπει να μας καθησυχάζει, γιατί αύριο μεθαύριο μπορεί να είμαστε μάρτυρες ενός μεγαλύτερου κολοσσού πού «θα βαρέσει κανόνι», και τα προβλήματα θα είναι τεράστια. Θα πρέπει, λοιπόν, και εκεί να υπάρχει έλεγχος στο πώς δραστηριοποιούνται αυτές οι εταιρείες. Στο πώς κινούνται, αν υπάρχει ρευστότητα, αν είναι βιώσιμες, όπως γίνεται σε όλες τις επιχειρήσεις. Μπορεί ο τουρισμός να έχει ένα δικό του κλειστό λόμπυ, να μην ελέγχεται από κανέναν; Υπάρχει μια πλήρης ασυδοσία αυτών των οργανισμών. Πρέπει, λοιπόν, η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη μέλη να αυστηροποιήσουν τους κανόνες λειτουργίας των επιχειρήσεων αυτών, για να αποφευχθούν στο μέλλον τέτοιου είδους προβλήματα. Για το ιστορικό κέντρο της Αθήνας πρέπει να πούμε ότι θα αντιμετωπίσει τον κίνδυνο απώλειας της γραφικότητας και της ομορφιάς της. Παντού «ξεφυτρώνουν» ξενοδοχεία είτε τα λεγόμενα “boutique hotels” είτε μεγαλύτερα. Πλέον, με την μεγάλη φυγή των εργαζομένων από τον κλάδο, έχουμε πρόβλημα στελέχωσης των επιχειρήσεων. Δεν υπάρχουν εργαζόμενοι για να «τρέξουν» αυτά τα ξενοδοχεία με ο, τι αυτό συνεπάγεται, με αποτέλεσμα να είμαστε μάρτυρες και της φετινής εικόνας, όπου περίπου 80.000 θέσεις εργασίας είναι κενές, δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα στην λειτουργία του κλάδου. Και εδώ πρέπει να δούμε πώς οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, πώς η Βαρκελώνη για παράδειγμα, πού είναι διπλάσια σε έκταση από την Αθήνα και έχει τόσο τουρισμό κάθε χρόνο όσο εμείς ως χώρα ολόκληρη, αντεπεξέρχεται; Τι έχουν κάνει; Πώς αδειοδοτείται ένα ξενοδοχείο; Υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί; Υπάρχουν κάποια στάνταρ πού ακολουθούνται; Να αντιγράψουμε τέτοιου είδους μοντέλα. Η Ελλάδα θα βρεθεί μπροστά σε πολύ άσχημες καταστάσεις. Δυστυχώς, μετά τον κορωνοϊό, με την επανέναρξη του τουριστικού κλάδου, οι επαγγελματίες στον τουρισμό σε ανταγωνιστικές ως προς την Ελλάδα χώρες αντιδρούν. Ούτε μετακλήσεις δεν γίνονται, ώστε να υπάρχουν εργατικά χέρια.

«Ολιγωρία στις δημόσιες υποδομές» του ΗΡΑΚΛΗ ΤΣΙΤΛΑΚΙΔΗ

Πίσω από τον όρο «υπερτουρισμός» πολλές φορές υποκρύπτεται η ολιγωρία των δημόσιων υποδομών. Σε μια χώρα, η οποία έχει όλον αυτόν τον πλουραλισμό των προορισμών στην νησιωτική, την ηπειρωτική, την βόρεια και την νότια, όλο αυτό το εκπληκτικό και μοναδικό ανάγλυφο, το να λέμε ότι υπάρχει υπερτονρισμός είναι οξύμωρο. Επειδή έχουμε τα φαινόμενα του Δεκαπενταυγούστου, πραγματικά είναι σαν να βάζουμε το κεφάλι μας μέσα στην άμμο. Θα μπορούσαν να γίνουν πολλά για να αμβλυνθεί η εποχικότητα. Όταν αναφέρουν την λέξη «ύπερτουρισμός», πάντοτε την συνδέουν και με μια άμβλυνση της εποχικότητας. Όπως για παράδειγμα ένας καλύτερος προγραμματισμός, κατ’ αρχήν, από τον δημόσιο τομέα και, κατά δεύτερον, από τον ιδιωτικό, όσον αφορά στις άδειες των εργαζομένων. Όποιες υποδομές και αν έχουμε, αν το 90% των Ελλήνων συμπατριωτών μας κάνουν τις διακοπές τους γύρω από τον Δεκαπενταύγουστο, δεν πρόκειται ποτέ να επαρκέσει καμία υποδομή, κανένα πλοίο ή αεροπλάνο. Παλαιότερα έδιναν ένα μπόνους ημερών, αν ένας εργαζόμενος έπαιρνε άδεια τον Ιούλιο, για παράδειγμα. Το βασικότερο είναι ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για υπερτουρισμό για μια χώρα με τον δικό μας πλουραλισμό προορισμών, η οποία έχει αφίξεις όσες και η Βαρκελώνη.

Εκεί συναντάμε το άλλοθι της βραδυπορίας του δημόσιου τομέα στο κομμάτι της υλοποίησης των δημόσιων υποδομών. Να θυμίσω ότι, από πλευράς αεροδρομίων, πριν από μόλις λίγα χρόνια έγιναν κάποια τολμηρά βήματα με εμφανή αποτελέσματα.

Πρέπει να ξεκινήσει ένας δημόσιος διάλογος, όσον αφορά στο ποιος είναι ο προγραμματισμός για τις δημόσιες υποδομές. Οι προτάσεις αναλύονται σε διάφορες μελέτες ωστόσο, αυτό τό οποίο πρέπει να κάνουμε σε εθνική κλίμακα είναι να πάμε σε 12μηνη επισκεψιμότητα.  Για να γίνει αυτό, απαιτείται ένας συνδυασμός μέτρων, όπως είναι η ενίσχυση της απασχόλησης στις θεωρητικά χαμηλές περιόδους, όπως τις ονομάζουμε, και τα προγράμματα ενεργειακής αναβάθμισης, ώστε να εξορθολογιστεί το λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων.

Δηλαδή συμμετοχή σε εγκατάσταση ΑΠΕ, πράγμα πού θα μπορούσε να διευκολύνει την λειτουργία των επιχειρήσεων. Βεβαίως, απαιτούνται ενίσχυση της ελληνικής πολιτικής αερομεταφορών και διευκόλυνση της οδικής πρόσβασης στις χερσαίες κλίνες της χώρας μας, για τις οποίες πολλοί θεωρούν ότι δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα ενός ευρωπαϊκού κράτους.

Το συμβάν με το FTI είναι ένα δείγμα των καιρών και έχουμε ξαναζήσει ανάλογα και ίσως και πιο έντονα αντίστοιχα φαινόμενα. Η αγορά θα ισορροπήσει, γιατί θα έρθει κάποιος άλλος tour operator και θα το καλύψει. Βέβαια, αποτέλεσμα όλης αυτής της μακράς διαδικασίας θα είναι ο τουρίστας να κλείνει ο ίδιος το ξενοδοχείο, την μετακίνηση και το αεροπορικό εισιτήριο.

Νομοτελειακά εκεί θα οδηγηθεί η αγορά · απλά είμαστε στην φάση της μετάβασης. Αυτό το φαινόμενο με τον FTI έχει μια γεωγραφική διαφοροποίηση, γιατί η διείσδυση ήταν διαφορετική στην βόρεια και διαφορετική στην νότια και νησιωτική Ελλάδα. Επίσης, αυτές οι ειδήσεις δημιουργούν μια ανασφάλεια στον τουρίστα.  Φαίνεται όμως ότι είναι πολύ καλύτερη η όλη διαχείριση από ο,τι ήταν σε προηγούμενα συμβάντα.

Πηγή:”ΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ”

by Εργατικό Κέντρο

Παράταση έλαβαν οι αγρότες, οι οποίοι δεν έχουν καταβάλει την ειδική ασφαλιστική εισφορά υπέρ του Οργανισμού Ελληνικών Γεωργικών Ασφαλίσεων (ΕΛΓΑ) έτους 2023.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με απόφαση των υπουργείων Οικονομικών και Αγροτικής Ανάπτυξης, αποφασίστηκε πως ο χρόνος της εμπρόθεσμης καταβολής της ειδικής ασφαλιστικής εισφοράς υπέρ του ΕΛΓΑ έτους 2023, διαμορφώνεται πλέον στην 1 Ιουλίου 2024.

Ωστόσο, η απόφαση αποσαφηνίζει πως απαραίτητη προϋπόθεση για να ισχύσει η παράταση είναι η προηγούμενη εξόφληση της ειδικής.

ΠΗΓΗ: «Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ»

by Εργατικό Κέντρο

•Σήμερα, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκεται στη δίνη μιας από τις ταχύτερες μεταλλάξεις που (όπως περιγράφετε και αναλύετε διεξοδικά στο βιβλίο σας) έχουν επέλθει στις διεθνείς αγορές εργασίας, στις πολιτικές επαγγελματικής κατάρτισης και απασχόλησης, στις στρατηγικές για την εκπαίδευση. Τα χαρακτηριστικά, όμως, που φαίνεται ότι προσλαμβάνει εξαντλούνται στην ατομική δυνατότητα κι ευθύνη. Πώς συνδέονται αυτά με τις πολιτικές διαβεβαιώσεις για «ελευθερία επιλογών»; Και γιατί η Διά Βίου Μάθηση προβάλλεται ως το μόνο μέσο επιβίωσης ή και επιτυχίας σε ένα τόσο ανταγωνιστικό και άνισο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον;

Αναμφίβολα διανύουμε μια μεταβατική εποχή που οι πολιτικές σε όλα τα πεδία αποκτούν όλο και πιο «υπερεθνικό» και παγκοσμιοποιημένο χαρακτήρα. Ειδικότερα στο πεδίο της εκπαίδευσης, της κατάρτισης και της διά βίου μάθησης παρατηρούμε η ευθύνη να μεταφέρεται σταδιακά από το κράτος στα υποκείμενα, με τις δυνάμεις της αγοράς να διεισδύουν με ευθέως ηγεμονικό τρόπο σχεδόν σε όλα τα πεδία άσκησης των δημόσιων πολιτικών.

Αυτό έχει ως συνέπεια το καθολικό δικαίωμα της εκπαίδευσης να μετατρέπεται σταδιακά σε διά βίου εξατομικευμένη ευθύνη, χωρίς όμως να διασφαλίζεται η ελεύθερη και η ποιοτική πρόσβαση στα αγαθά της γνώσης για όλους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εντείνονται οι εκπαιδευτικές και κοινωνικές ανισότητες με συνέπεια σημαντικά τμήματα του πληθυσμού να βιώνουν στερήσεις και αποκλεισμούς που αναιρούν στην πράξη το ρητορικό πρόσχημα της «ελευθερίας των επιλογών» ή την πορεία προς την προσωπική και επαγγελματική «αυτοπραγμάτωση» που η διά βίου μάθηση υπόσχεται.

• Μήπως η μάθηση έχει αποσυνδεθεί από τις παραδοσιακές της αποστολές; Διαφύλαξη δημόσιου – κοινωνικού συμφέροντος, συνοχής, αλληλεγγύης, προόδου… Και πώς μπορεί να μπει στην εξίσωση «ισονομία – ισοτιμία στην πρόσβαση της γνώσης = ατομικό δικαίωμα»;

Πράγματι, καθημερινά παρατηρούμε μια έκπτωση του αξιακού φορτίου που η διεργασία της μάθησης θα όφειλε να εμπεριέχει μέσα στους εκπαιδευτικούς θεσμούς. Αυτό συνδέεται και με την προηγούμενη αναφορά στις δυνάμεις της αγοράς, αφού το ψυχαναγκαστικό αίτημα για τη διασφάλιση μιας θέσης στην αγορά εργασίας υποσκιάζει κάθε άλλη λειτουργία και διεργασία μέσα στο εγχείρημα της μάθησης.

Η τάση αυτή, κατά τη γνώμη μου, εργαλειοποιεί τη μάθηση και πολλές φορές την αποπροσανατολίζει από άλλα ηθικά, αξιακά αλλά και πολιτισμικά συμφραζόμενα τα οποία είναι απολύτως απαραίτητα τόσο στα ίδια τα υποκείμενα όσο και για την ανάπτυξη, την κοινωνική πρόοδο και κοινωνική συνοχή. Υπό την έννοια αυτή, η μάθηση απομακρύνεται σταθερά από την ουσιαστική μεταβίβαση μιας σειράς σημαντικών ιστορικών και πολιτισμικών παρακαταθηκών, ενώ πολλές κοινωνικές κατακτήσεις μεταξύ αυτών και τα όσα αναφέρετε αποδυναμώνονται και «απονομιμοποιούνται» εντός του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

• Ήδη αποτελεί βίωμα η ανισότητα στην αγορά της γνώσης. Και με υψηλό τίμημα οικονομικό, ψυχολογικό, κοινωνικό. Πώς η Επαγγελματική Κατάρτιση και η Διά Βίου Μάθηση μπορούν να βοηθήσουν τις κρίσιμες μάζες; Αυτές που αφήνουν ένα δημόσιο εγκαταλειμμένο σχολείο με «προίκα» την πλήξη, την αδιαφορία, τις χαμηλές επιδόσεις, τη βία, την παραβατικότητα;

Πολύ σχηματικά οι ανισότητες στην πρόσβαση στη γνώση δημιουργούν και αναπαράγουν ανισότητες στην κοινωνική και επαγγελματική κινητικότητα. Η συσχέτιση αυτή έχει μάλιστα διαγενεακά χαρακτηριστικά. Η επαγγελματική κατάρτιση και η Διά Βίου μάθηση, στις οποίες αναφέρεστε, αναμφίβολα δύνανται να ενισχύσουν τις γνώσεις και ειδικότερα τις δεξιότητες του ανθρώπινου δυναμικού και αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να το κατανοήσουμε. Ωστόσο κανένα μοντέλο επαγγελματικής κατάρτισης και διά βίου μάθησης δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει αν δεν συντρέξουν μια σειρά από προϋποθέσεις που να διασφαλίζουν τον ρόλο και την αποστολή τους.

Εκτός του ότι πρέπει να αναβαθμιστεί έμπρακτα ο ρόλος της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης – κατάρτισης, αυτό θα πρέπει να συσχετιστεί με την ποιότητα των θέσεων στην ίδια την αγορά εργασίας, τις αξιοπρεπείς αμοιβές αλλά και τις επαγγελματικές προοπτικές των νέων ανθρώπων. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να συνεχίζεται η μετανάστευση των υπερεκπαιδευμένων μας στο εξωτερικό και η διαρροή εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού στις αγορές εργασίας της αλλοδαπής και να προσποιούμαστε τους ικανοποιημένους.

• Δηλαδή, χρειάζεται ένα νέο παιδαγωγικό και κοινωνικό πρόταγμα; Αρκεί; Μπορούμε να μιλάμε, ακόμα, για αυτονομία της εκπαίδευσης σε ένα σύστημα ανάπτυξης που αλληλοτροφοδοτείται με μια ασύδοτη αγορά εργασίας και την απαράλλακτη κρατική γραφειοκρατία;

Κατά γνώμη μου είναι αναγκαίο, περισσότερο από ποτέ, ένα νέο σχέδιο εκπαιδευτικής πολιτικής που να περιλαμβάνει με ολιστικό και συντεταγμένο τρόπο όλα τα πεδία και τα υποσυστήματα της τυπικής αλλά και της μη τυπικής εκπαίδευσης, χωρίς στερεότυπα και προκαταλήψεις. Παράλληλα, οφείλει να διαπνέεται από ένα ρηξικέλευθο παιδαγωγικό και κοινωνικό όραμα το οποίο σήμερα απουσιάζει.

Στρατηγικά, η προοπτική αυτή κινείται μακριά τόσο από την κρατική γραφειοκρατία όσο και από τη λαιμαργία του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος. Ειδικότερα η σχέση εκπαίδευσης και αγοράς εργασίας οφείλει να δομείται σε μια ισότιμη διεργασία, αμοιβαίων αλληλεπιδράσεων, χωρίς η μία περιοχή να αγνοεί την άλλη.

Υπό την έννοια αυτή, δίπλα στο αίτημα αναβάθμισης των δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού απαιτείται η ανθρωπιστική παιδεία, η ιστορική, πολιτισμική και κοινωνική παιδεία που σήμερα υποτιμούνται όλο και περισσότερο. Απαιτείται ένας γενναίος επαναπροσδιορισμός του ρόλου της εκπαιδευτικής πολιτικής με όρους ουσιαστικής ισότητας ευκαιριών, κοινωνικής δικαιοσύνης, ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής.

• Η εκπαίδευση-κατάρτιση έχει ήδη αποκτήσει σημαντικό ρόλο στην αγορά εργασίας στις σύγχρονες κοινωνίες. Όχι με τον ίδιο τρόπο, όμως, δεδομένου ότι υπάρχουν διαφορετικές οικονομικο- κοινωνικές δομές ειδικά εντός της Ε.Ε. Τι θα ήταν εφικτό και καταλληλότερο σε μια κοινωνία σαν την ελληνική;

Πολύ συνοπτικά, η χώρα μας οφείλει να συνδιαλέγεται διαρκώς με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις τάσεις που επικρατούν διεθνώς και προφανώς είναι αναγκαίο να ενδυναμώσει τις παρεμβάσεις της στο πεδίο της εκπαίδευσης – κατάρτισης. Αυτό από μόνο του δεν αρκεί αν δεν δρομολογηθούν ουσιαστικές και δομικές επενδύσεις στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, στο ανθρώπινο δυναμικό και ειδικότερα στους εκπαιδευτικούς μας, στις υποδομές αλλά και σε δομημένες πρακτικές σύνδεσης με την απασχόληση, οι οποίες προϋποθέτουν δραστικές μεταρρυθμίσεις στην παραγωγική βάση και στον πυρήνα λειτουργίας της ίδιας της αγοράς εργασίας.

ΠΗΓΗ: «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΒΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ»

by Εργατικό Κέντρο