Ανακοίνωση

Οι δημογραφικές δυνάμεις έχουν καθοριστική επίδραση οικονομίες και τις κοινωνίες μας» προειδοποίησε ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ Mathias Cormann, μιλώντας στο 2ο Ετήσιο Συνέδριο του Κέντρου Κρήτης του ΟΟΣΑ για τη δυναμική των πληθυσμών. Όπως τόνισε, οι μεταβολές στον πληθυσμό «διαμορφώνουν τη ζήτηση, τις αποταμιεύσεις, τις επενδύσεις, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και τη στέγαση», επηρεάζοντας παράλληλα τις αγορές εργασίας.

Σημείωσε ότι οι ελλείψεις δεξιοτήτων αυξάνονται διεθνώς, εν μέρει λόγω της πτώσης των γεννήσεων, ενώ η γήρανση του πληθυσμού εντείνει τις πιέσεις στους τομείς υγείας και μακροχρόνιας φροντίδας. Παράλληλα, τα συνταξιοδοτικά συστήματα δέχονται αυξανόμενη πίεση, καθώς ο λόγος των ηλικιωμένων προς τον ενεργό πληθυσμό συνεχίζει να αυξάνεται. «Το 2000 υπήρχαν 22 άτομα άνω των 65 ετών για κάθε 100 ανθρώπους σε ηλικία εργασίας. Σήμερα είναι 33 και έως το 2050 θα φτάσουν τους 52», ανέφερε.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΟΣΑ, η μείωση της συμμετοχής στην απασχόληση λόγω της γήρανσης θα περιορίσει την αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ από 1% ετησίως την περίοδο 2006-2019 σε 0,6% μεταξύ 2024 και 2060. «Αυτό σημαίνει ότι, εξαιτίας της γήρανσης, το επίπεδο του κατά κεφαλήν ΑΕΠ το 2060 θα είναι κατά 14% χαμηλότερο απ’ ό,τι θα ήταν χωρίς αυτήν την τάση» τόνισε. Την ίδια στιγμή, τα φορολογικά έσοδα αναμένεται να μειωθούν, ενώ οι δημόσιες δαπάνες για συντάξεις, υγεία και φροντίδα θα αυξηθούν.

Ο ίδιος παρουσίασε τρεις βασικές κατευθύνσεις πολιτικής. Πρώτον, «καθώς ζούμε περισσότερο και πιο υγιεινά, μπορούμε να εργαζόμαστε περισσότερο» σημείωσε, επισημαίνοντας ότι μόλις το 56% των ανθρώπων ηλικίας 60-64 ετών εργάζεται στις χώρες του ΟΟΣΑ. Πρότεινε την αύξηση της πραγματικής ηλικίας συνταξιοδότησης και την κατάργηση των αντικινήτρων για συνέχιση της εργασίας. Δεύτερον, κάλεσε τις κυβερνήσεις να στηρίξουν ενεργά την υγεία και την εκπαίδευση των μεγαλύτερων εργαζομένων: «Χρειάζονται επενδύσεις στην πρόληψη και την επανειδίκευση, ώστε οι εργαζόμενοι να παραμένουν υγιείς και παραγωγικοί σε όλη τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου». Τρίτον, αναφέρθηκε στην ανάγκη αξιοποίησης των «ανεκμετάλλευτων δεξαμενών ταλέντου» των γυναικών, των νέων και των μεταναστών.

«Η αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στο επίπεδο των ανδρών θα μπορούσε να περιορίσει κατά το ήμισυ την επιβράδυνση της ανάπτυξης λόγω της γήρανσης» εξήγησε, προσθέτοντας ότι αυτό θα ισοδυναμούσε με αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες ετησίως έως το 2060.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον ρόλο της τεχνολογίας: «Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να καταστήσει την εργασία λιγότερο επίπονη και πιο αποδοτική, αλλά απαιτείται σωστή εκπαίδευση για να αξιοποιηθεί αποτελεσματικά».

ΠΗΓΗ: «DEAL NEWS»

by Εργατικό Κέντρο

Αντιμέτωπη με διπλή πρόκληση η Ελλάδα, γήρανση του πληθυσμού και χαμηλή παραγωγικότητα Η γήρανση του εργατικού δυναμικού, οι επιπτώσεις της στην παραγωγικότητα και ο ρόλος της τεχνολογίας στην προσαρμογή των Οικονομιών βρέθηκαν στο επίκεντρο του 2ου Ετήσιου Συνεδρίου του Κέντρου Κρήτης του ΟΟΣΑ για τη Δυναμική των Πληθυσμών.

«Δεν είναι βάρος η γήρανση, είναι ευκαιρία»

Συγκεκριμένα, η κ. Βίβιαν Κουτσογεωργοπούλου, Senior Economist στον ΟΟΣΑ, παρουσίασε τη μελέτη της για τη σχέση ανάμεσα στη γήρανση του εργατικού δυναμικού και στην παραγωγικότητα. Όπως προέκυψε από την μελέτη, οι εργαζόμενοι στις χώρες του ΟΟΣΑ γερνούν λόγω δημογραφικών μεταβολών, καλύτερης υγείας και μεταρρυθμίσεων που καθυστερούν τη συνταξιοδότηση, ενώ ταυτόχρονα η παραγωγικότητα επιβραδύνεται.

Η ανάλυση αποκαλύπτει ότι οι επιπτώσεις της γήρανσης διαφέρουν ανά κλάδο. Η γήρανση μειώνει την παραγωγικότητα σε τομείς υψηλής έντασης δεξιοτήτων ή τεχνολογίας, αλλά την ενισχύει σε κλάδους με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και ισχυρή ζήτηση εργασίας. Η ασυμφωνία δεξιοτήτων επιδεινώνει τις αρνητικές επιδράσεις, περιορίζοντας την προσαρμοστικότητα των μεγαλύτερων εργαζομένων.

Ακόμα, τόνισε ότι η προώθηση της υγιούς γήρανσης αποτελεί θεμέλιο για πιο βιώσιμες Οικονομίες και κοινωνίες. Η μακροβιότητα, είπε, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως βάρος, αλλά ως ευκαιρία για ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή – μέσα από αποτελεσματική πρόληψη και προαγωγή της υγείας, ουσιαστική ένταξη των μεγαλύτερων στην οικονομία και δίκαιη κατανομή των ωφελειών της υγείας σε όλες τις κοινωνικές ομάδες.

«Η εμπειρία δεν έχει ηλικία»

Ο Δρ. Iñigo Calvo Sotomayor, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Deusto, ανέφερε ότι οι επιπτώσεις της γήρανσης δεν είναι γραμμικές ούτε ομοιόμορφες.

Στην έρευνά του αμφισβητεί τα πορίσματα που θέλουν τη γήρανση να επηρεάζει πάντα αρνητικά την παραγωγικότητα, επισημαίνοντας ότι η εμπειρία και το γνωστικό περιεχόμενο αποτελούν πλεονέκτημα σε πολλούς τομείς. Όπως είπε, «ένας εργαζόμενος 55 ετών μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τον κίνδυνο από κάποιον 35 ετών».

«Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γίνει σύμμαχος»

Από την πλευρά του, ο Ευάγγελος Διοικητόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ανέλυσε τον τρόπο με τον οποίο η τεχνητή νοημοσύνη μετασχηματίζει την εργασία, υπογραμμίζοντας ότι η επίδρασή της πρέπει να εξετάζεται με διαφορετικό πρίσμα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, ανάλογα με τη φύση κάθε επαγγέλματος. Όπως εξήγησε, η τεχνολογία μπορεί αρχικά να υποκαθιστά θέσεις εργασίας, αλλά μεσοπρόθεσμα προσφέρει νέες, συμπληρωματικές δυνατότητες που ενισχύουν την καθημερινότητα των εργαζομένων.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι, είπε, αντιμετωπίζουν την πρόκληση της ταχείας προσαρμογής, ωστόσο η ΑΙ μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο που θα επιταχύνει αυτή τη διαδικασία. Αναφέρθηκε σε έρευνά του που δείχνει ότι η αυτοματοποίηση συνδέεται με αυξημένα ποσοστά ανεργίας σε επαγγέλματα που είναι πιο ευάλωτα στην τεχνολογική υποκατάσταση, ενώ παράλληλα παρατηρείται μείωση της καινοτομίας σε περιοχές με υψηλότερο μέσο όρο ηλικίας. Παρά ταύτα, όπως σημείωσε, η γήρανση μπορεί να αναδιαμορφώσει την έννοια της παραγωγικότητας, λειτουργώντας ως αφετηρία για νέες μορφές καινοτομίας.

«Διπλή πρόκληση για την Ελλάδα και τη γήρανση»

Ο Νίκος Μηλαπίδης, γενικός γραμματέας Εργασιακών Σχέσεων του Υπουργείου Εργασίας, τόνισε ότι οι αγορές εργασίας των χωρών του ΟΟΣΑ βρίσκονται αντιμέτωπες με τέσσερις μεγα-τάσεις που μεταβάλλουν ριζικά το τοπίο: τη δημογραφική γήρανση, την τεχνολογική πρόοδο σε συνδυασμό με την τεχνητή νοημοσύνη, τις αναντιστοιχίες δεξιοτήτων και την κλιματική αλλαγή. Όπως είπε, η γήρανση είναι μια αναπόφευκτη πραγματικότητα – «δεν μπορούμε να την αλλάξουμε, αλλά μπορούμε να διαμορφώσουμε τις κοινωνίες και τις οικονομίες μας έτσι ώστε να ανταποκρίνονται στις προκλήσεις της». Για την Ελλάδα, σημείωσε, η πρόκληση είναι διπλή: Ένας πληθυσμός που γερνάει και ένα εργατικό δυναμικό που συρρικνώνεται, σε συνδυασμό με χαμηλή παραγωγικότητα.

Αναφερόμενος στις πρωτοβουλίες της ελληνικής κυβέρνησης, παρουσίασε σειρά πολιτικών που στοχεύουν στην αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος και στη βελτίωση των δεξιοτήτων του εργατικού δυναμικού. Υπογράμμισε ότι η ανεργία έχει μειωθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια και έκανε ειδική αναφορά στο πρόγραμμα Rebrain Greece, το οποίο επιδιώκει την επιστροφή στη χώρα επαγγελματιών υψηλών δεξιοτήτων.

«Η πρόωρη συνταξιοδότηση δεν είναι πλέον λύση»

Τέλος, η Joanna Tyrowicz, Καθηγήτρια Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, ανέλυσε τα διδάγματα από τη μετάβαση των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης μετά το 1989 και από τα κύματα αυτοματοποίησης των προηγούμενων δεκαετιών. Τόνισε ότι η αύξηση της παραγωγικότητας συνδέθηκε με την αντικατάσταση ολόκληρων γενεών εργαζομένων, συχνά μέσω πρόωρης συνταξιοδότησης – και προειδοποίησε ότι «αυτή η λύση δεν είναι πλέον βιώσιμη».

Συγκρίνοντας τη Βρετανία και τη Γερμανία, ανέδειξε πώς η δεύτερη απέφυγε τα κοινωνικά κόστη της ρομποτοποίησης, καθυστερώντας συνειδητά την τεχνολογική υιοθέτηση. Κατέληξε επισημαίνοντας ότι η διά βίου μάθηση, παρά τη διαχρονική ρητορική, «δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα – ίσως δοκιμάζουμε λάθος πράγματα».

ΠΗΓΗ: « ieidiseis.gr»

by Εργατικό Κέντρο

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ της Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας δείχνουν ότι οι παραβάσεις αυξάνονται διαρκώς από τον Μάιο και μετά, όταν δηλαδή ξεκίνησε ουσιαστικά η θερινή τουριστική περίοδος. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι παραβάσεις σχετικά με τη χρήση Ψηφιακής Κάρτας, από 144 καταγεγραμμένες τον Μάιο, ανήλθαν σε 365 τον Οκτώβριο, δηλαδή υπερδιπλασιάστηκαν σε μόλις πέντε μήνες.

Με δεδομένο ότι από τον Μάρτιο είχαν ενταχθεί στην Ψηφιακή Κάρτα οι επιχειρήσεις στον Τουρισμό και στην Εστίαση, αλλά με ένα δίμηνο ανοχής, γίνεται σαφές ότι οι συγκεκριμένοι κλάδοι επιδρούν στην αύξηση της καταγεγραμμένης παραβατικότητας σε σχέση με το ωράριο εργασίας. Πολύ ψηλά στις καταγεγραμμένες παραβάσεις διατηρήθηκαν τόσο τον Οκτώβριο όσο και στο δεκάμηνο οι Πίνακες Προσωπικού που επίσης υποκρύπτουν υπέρβαση στο ωράριο απασχόλησης. Την περίοδο Ιανουαρίου – Οκτωβρίου διαπιστώθηκε ότι διατηρούνται σε υψηλά επίπεδα και οι παραβάσεις που σχετίζονται με την αδήλωτη εργασία. Πιο αναλυτικά:

Οκτώβριος

Πραγματοποιήθηκαν 7.157 έλεγχοι και εντοπίστηκαν 1.662 παραβάσεις (ποσοστό παραβατικότητας 23,22%). Επιβλήθηκαν πρόστιμα συνολικού ύψους 4.992.976 ευρώ.

• Μόνο για τις εργασιακές σχέσεις οι έλεγχοι ήταν 4.268, από τους οποίους προέκυψαν 1.253 παραβάσεις (ποσοστό παραβατικότητας 29,35%), με τα πρόστιμα να ανέρχονται σε 4.284.290 ευρώ.
• Η Ψηφιακή Κάρτα κατέγραψε πρωτιά και στις παραβάσεις του Οκτωβρίου (365). Άρα, σχεδόν μία στις τρεις παραβάσεις που εντοπίστηκαν τον συγκεκριμένο μήνα (29,13%) αφορούσε το ωράριο εργασίας και τυχόν υπερβάσεις που δεν καταγράφηκαν. Τα πρόστιμα στις περιπτώσεις αυτές ήταν 1.645.500 ευρώ.
• Στη δεύτερη θέση βρίσκονται οι Πίνακες Προσωπικού με 194 παραβάσεις, στοιχείο που υποκρύπτει πάλι υπέρβαση ωραρίου. Τα πρόστιμα ήταν 319.960 ευρώ.
• Η πρώτη πεντάδα συμπληρώνεται με τη μη καταβολή δεδουλευμένων, επιδομάτων εορτών και λοιπών αποδοχών (139 παραβάσεις, 407.120 ευρώ τα πρόστιμα), τη μη τήρηση υποχρεώσεων, διατυπώσεων και λοιπών διαδικασιών (114 παραβάσεις, 135.050 ευρώ τα πρόστιμα) και την άρνηση εισόδου, παροχής στοιχείων ή πληροφοριών ή παροχής ανακριβών στοιχείων (106 παραβάσεις, 222.760 ευρώ τα πρόστιμα).
• Η αδήλωτη εργασία βρίσκεται χαμηλότερα με 86 παραβάσεις, αλλά και 997.500 ευρώ πρόστιμα.

Δεκάμηνο

Πραγματοποιήθηκαν 67.942 έλεγχοι. Εντοπίστηκαν 14.350 παραβάσεις (ποσοστό παραβατικότητας 21,12%) και επιβλήθηκαν πρόστιμα συνολικού ύψους 42.362.415 ευρώ.

• Μόνο για εργασιακά ζητήματα, οι έλεγχοι στο δεκάμηνο ανήλθαν σε 38.358, οι παραβάσεις στις 10.201 και τα πρόστιμα στα 34.945.045 ευρώ.
• Οι περισσότερες παραβάσεις (2.311 , με πρόστιμα 9.415.450 ευρώ) αφορούσαν την Ψηφιακή Κάρτα.
• Έπεται ο Πίνακας Προσωπικού με 2.040 παραβάσεις στο δεκάμη νο και 4.262.140 ευρώ πρόστιμα.
• Στην τρίτη θέση βρίσκεται η μη καταβολή δεδουλευμένων, επιδομάτων εορτών και λοιπών αποδοχών (1.165 παραβάσεις, 2.752.175 ευρώ τα πρόστιμα).

ΠΗΓΗ: «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»

by Εργατικό Κέντρο

Η ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ της Ελλάδας αποτυπώνεται για πολλοστή φορά στα στατιστικά στοιχεία για το 2024, παρά τις όποιες αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς.

Σύμφωνα με τη Eurostat, η χώρα μας κατέγραψε τον δεύτερο χαμηλότερο μέσο μισθό πλήρους απασχόλησης πέφτοντας κάτω από το μισό του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ο οποίος αυξήθηκε κατά 5,2%, από 37.800 ευρώ σε 39.800 ευρώ.

Στον αντίποδα η Ελλάδα είδε αύξηση από 17.070 ευρώ το 2023 σε 17.954 ευρώ πέρυσι και έμεινε στην προτελευταία θέση πίσω από την «πρωταθλήτρια» Βουλγαρία με τρίτη την Ουγγαρία (18.500 ευρώ). Τα υψηλότερα ποσά καταγράφηκαν σε Λουξεμβούργο (83.000 ευρώ), Δανία ( 71.600 ευρώ) και Ιρλανδία (61.100 ευρώ).

Οι χαμηλοί μισθοί στη χώρα εξηγούν τη χειρότερη αγοραστική δύναμη της Ε.Ε. και κατ’ επέκταση τη διατήρηση υψηλής κοινωνικοοικονομικής επισφάλειας. Σύμφωνα με χθεσινή ανάλυση του Ινστιτούτου ΕΝΑ, που επικαλείται προηγούμενα στοιχεία της Eurostat, η βασική αιτία της μείωσης του ποσοστού φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού στον ενήλικο πληθυσμό οφείλεται αποκλειστικά στη σχετική αύξηση των απασχολούμενων έναντι των μη απασχολούμενων.

Στην ανάλυση σημειώνεται ότι το ποσοστό φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού μειώθηκε από το 2014 μέχρι το 2019 κατά 4,8 ποσοστιαίες μονάδες, από 21% σε 16,2%, αλλά από το 2019 μέχρι το 2023 ενισχύθηκε οριακά στο 16,4%. Και συμπεραίνεται πως η συνεισφορά της αύξησης της απασχόλησης στη μείωση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού έχει εξασθενήσει αισθητά και αυτό πιθανότατα αφορά περισσότερο την ποιότητα και τις αμοιβές και λιγότερο την ποσότητα των θέσεων εργασίας που δημιουργούνται.

ΠΗΓΗ: «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ»

by Εργατικό Κέντρο

Μόλις το 20% των νέων εργαζομένων ζουν μόνοι τους, καθώς για την (εξουθενωμένη) πλειοψηφία ο μισθός δεν καλύπτει ούτε τις βασικές ανάγκες. Και το χειρότερο; Το 72% της Generation Z δηλώνει ότι δεν διαβλέπει επαγγελματικές προοπτικές στη χώρα.

Αυτά είναι μερικά από τα αποτελέσματα της πανελλαδικής έρευνας «Νέοι και Εργασία 2025», που εξετάζει τη στάση της Generation Z (νέων έως 29 ετών) απέναντι στην εργασία, στην εκπαίδευση και στο μέλλον, που παρουσίασε το Ινστιτούτο Εργασίας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ), σε συνεργασία με την εταιρεία ALCO.Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, η έρευνα πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2025 σε πανελλαδικό δείγμα 1.500 εργαζόμενων νέων και σκιαγραφεί «μια γενιά που εργάζεται, που διεκδικεί αξιοπρέπεια και προοπτική μέσα σε ένα περιβάλλον επισφάλειας και εξάντλησης.

Τα βασικότερα αποτελέσματα παρουσιάζονται παρακάτω κατανεμημένα στους εξής θεματικούς άξονες:

• Οικονομική εξάρτηση και αδυναμία αυτονομίας
• Ασυνέχεια εκπαίδευσης και απασχόλησης
• Εργασιακή καθημερινότητα: πίεση και άγχος
• Αξίες και στάσεις απέναντι στην εργασία Θεσμική εμπιστοσύνη και συλλογική δράση
• Προοπτικές και μέλλον».

Αναλυτικά, από την έρευνα προκύπτουν τα ακόλουθα:

• Οικονομική εξάρτηση και αδυναμία αυτονομίας

1. Μόλις το 20% των νέων εργαζόμενων ζουν μόνοι τους.
2. Το 45% των νέων εξακολουθεί να ζει με την οικογένειά του (το ποσοστό αυτό γι’ αυτούς που εργάζονται με μερική απασχόληση ανεβαίνει στο 65%) και το 30% με φίλο ή σύντροφο.
3. Μόλις το 30% συμβάλλει οικονομικά στο ενοίκιο ή στα έξοδα στέγασης.
4. Το 70% δηλώνει ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για τις βασικές ανάγκες και το 62% αναγνωρίζει οικονομική εξάρτηση από τους γονείς.
5. Η νέα γενιά εργαζομένων βιώνει μια παράταση της εξάρτησης από την οικογένεια που δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα.

Σύμφωνα με την έρευνα, «το φαινόμενο συνδέεται με χαμηλούς μισθούς, ακριβή στέγαση και κοινωνικό κράτος που χρειάζεται ενίσχυση. Η οικονομική αυτονομία μετατίθεται χρονικά και μαζί της καθυστερεί η μετάβαση στην ενήλικη ζωή: δημιουργία νοικοκυριού, οικογένειας ή επαγγελματικής ταυτότητας. Πρόκειται για μια γενιά που εργάζεται χωρίς να μπορεί να ζήσει ανεξάρτητα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην απασχόληση και στην προσπάθεια αυτονόμησης».

• Ασυνέχεια εκπαίδευσης και απασχόλησης

1. Το 38% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι η εργασία του δεν σχετίζεται με τις σπουδές ή την κατάρτισή του.
2. Το 49% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι η εκπαίδευσή του δεν του προσέφερε επαρκή προετοιμασία για την αγορά εργασίας.
3. Το 86% δηλώνει ισχυρή διάθεση για συνεχιζόμενη μάθηση.
4. Το 65% δηλώνει ότι αισθάνεται μεγάλη επάρκεια σε ό,τι αφορά τις αναγκαίες ψηφιακές δεξιότητες για την εργασία του.

«Το χάσμα ανάμεσα στην εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας αποτυπώνει όχι μόνο μια θεσμική ασυνέχεια, αλλά και την ανωριμότητα του παραγωγικού συστήματος και των επιχειρήσεων να απορροφήσουν το ανθρώπινο δυναμικό της νέας γενιάς. Η ελληνική αγορά εργασίας παραμένει χαμηλής οργανωσιακής και τεχνολογικής πυκνότητας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αξιοποιήσει τις γνώσεις, τις ψηφιακές δεξιότητες και τη δημιουργικότητα των νέων αποφοίτων. Η αποσύνδεση της απασχόλησης από τη γνώση οδηγεί στη διπλή παγίδα της υποαπασχόλησης και της απογοήτευσης: η Generation Z είναι η πιο μορφωμένη, αλλά και η λιγότερο ενταγμένη γενιά στην παραγωγή υψηλής προστιθέμενης αξίας», επισημαίνεται στην έρευνα.

• Εργασιακή καθημερινότητα: πίεση και άγχος

1. Το 62% αναφέρει ότι η εργασία επηρεάζει αρνητικά την προσωπική του ζωή.
2. Το 60% τονίζει ότι βιώνει εξουθένωση στην εργασία του, ενώ το 46% αισθάνεται ότι η δουλειά του επιβαρύνει την υγεία ή τον ύπνο του.
3. Η θετική ισορροπία ζωής-εργασίας καταγράφεται ιδιαίτερα χαμηλά στο 21%.
4. Η συνολική ικανοποίηση από την εργασία κυμαίνεται στο 35%, ενώ άγχος-στρες δηλώνει ότι αντιμετωπίζει το 53%.

Με βάση τα στοιχεία της έρευνας, «η Generation Z εισέρχεται σε έναν κόσμο εργασίας που μεταθέτει τη φροντίδα και την ψυχική ανθεκτικότητα στο άτομο. Η πίεση της απόδοσης, τα διευρυμένα ωράρια και η μειωμένη συλλογική προστασία οδηγούν σε διάχυτο burnout και ψυχική κόπωση. Η άποψή τους για έλλειψη προσωπικού χρόνου και η θόλωση των ορίων μεταξύ εργασίας και προσωπική ζωής συνθέτουν ένα νέο είδος εργασιακής αποξένωσης. Οι νέοι εργάζονται περισσότερο, αλλά νιώθουν λιγότερο συνδεδεμένοι με αυτό που κάνουν. Η ποιότητα της εργασίας μετατρέπεται έτσι σε κρίσιμο παράγοντα ψυχικής υγείας».

• Αξίες και στάσεις απέναντι στην εργασία

1. Η ψυχική υγεία προηγείται της οικονομικής ασφάλειας από το 70%, ενώ για το 73% η εργασία οφείλει να έχει νόημα και πέρα από την αμοιβή.
2. Ποσοστό 47% θεωρεί την εργασία πηγή ταυτότητας και αυτοεκτίμησης.
3. Το 44% θα ήταν πρόθυμο να αλλάξει εργασία, εφόσον αυτή δεν θα τον εξέφραζε, ακόμα και αν αυτό σήμαινε την απώλεια εισοδήματος.
4. Μόνο το 36% δηλώνει ότι η εργασία του, του επιτρέπει να αναπτύσσει πρωτοβουλίες και να εκφράζει ιδέες, ενώ η δημιουργικότητα στην εργασία αναγνωρίζεται και επιβραβεύεται μόνο σε ποσοστό 24%.
5. Ποσοστό 72% δηλώνει ότι επιθυμεί να εργάζεται σε επιχειρήσεις που σέβονται το περιβάλλον και την κοινωνία.
6. Ωστόσο, 65% δηλώνει ότι θα αποδεχόταν άτυπη-«μαύρη» εργασία, αν δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Σύμφωνα με την έρευνα, «η Generation Z εισάγει ένα νέο αξιακό παράδειγμα εργασίας. Προτάσσει την αυθεντικότητα, τη δημιουργικότητα και τη συναισθηματική ισορροπία. Η εργασία χάνει τον χαρακτήρα της απλής επιβίωσης και μετατρέπεται σε χώρο αυτοπροσδιορισμού, αλλά υπό όρους που η ελληνική αγορά δεν προσφέρει. Η αποδοχή άτυπης-“μαύρης” εργασίας, παρά τις αξίες αυτές, δείχνει το βάθος της ανασφάλειας και την ανάγκη επιβίωσης».

• Θεσμική εμπιστοσύνη και συλλογική δράση

1. Η εμπιστοσύνη στους κρατικούς θεσμούς προστασίας είναι εξαιρετικά χαμηλή, με 15% να δηλώνει την εμπιστοσύνη του σε αυτό, ενώ το 65% δηλώνει ότι δεν τους εμπιστεύεται.
2. Το 30% αναφέρει ότι υπάρχει ενεργό σωματείο ή συνδικαλιστική εκπροσώπηση στον χώρο εργασίας του.
3. Το 36% έχει συμμετάσχει σε απεργία ή άλλη συλλογική κινητοποίηση και το 67% σημειώνει ότι θα συμμετείχε σε απεργία, αν θεωρούσε δίκαιο το αίτημα, ενώ ένα ίδιο υψηλό ποσοστό θεωρεί ότι η συλλογική δράση μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας.
4. Το 60% δηλώνει ότι γνωρίζει τα εργασιακά δικαιώματά του.

«Τα ευρήματα δείχνουν μια γενιά με χαμηλή εμπιστοσύνη, αλλά υψηλή διαθεσιμότητα για δράση.

Παρότι η Generation Z εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι στους θεσμούς προστασίας και τη συνδικαλιστική εκπροσώπηση, δεν απορρίπτει τη συλλογική οργάνωση ως αξία. Έχει υψηλή προθυμία συμμετοχής σε συλλογικές δράσεις αρκεί να αισθανθούν ότι τα αιτήματά τους αφορούν και είναι δίκαια», τονίζεται στην έρευνα.

• Προοπτικές και μέλλον

1. Το 72% των νέων εργαζομένων δηλώνει ότι δεν διαβλέπει επαγγελματικές προοπτικές στη χώρα και μόνο το 9% δηλώνει ικανοποιημένο από τις επαγγελματικές του προοπτικές.
2. Το 46% δηλώνει το ενδιαφέρον του να εργαστεί στο εξωτερικό.
3. Το 79% πιστεύει πως η γενιά των γονιών του έζησε καλύτερες εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες.
4. Το 53% δηλώνει ότι αισθάνεται άνετα στην εργασία του, αλλά και γενικότερα με την Τεχνητή Νοημοσύνη.
5. Το 65% πιστεύει ότι δεν είναι εφικτό να δημιουργήσει οικογένεια με τις παρούσες συνθήκες εργασίας του.

Όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση, «τα δεδομένα σκιαγραφούν μια γενιά με περιορισμένη εμπιστοσύνη στο παρόν και συγκρατημένη πίστη στο μέλλον. Η χαμηλή ικανοποίηση από τις επαγγελματικές προοπτικές και η έντονη διάθεση μετανάστευσης αποτυπώνουν ένα συναισθηματικό και επαγγελματικό ρήγμα ανάμεσα στους νέους και στην ελληνική αγορά εργασίας.

Παράλληλα, αναδεικνύεται η εξοικείωση προς την Τεχνητή Νοημοσύνη, δείχνοντας μια γενιά που κατανοεί τις αλλαγές, αλλά ανησυχεί ότι δεν θα επωφεληθεί από αυτές.

Τέλος, η αδυναμία συγκρότησης οικογένειας, υπό τις παρούσες εργασιακές συνθήκες, αποκαλύπτει πως η επισφάλεια δεν περιορίζεται στο επαγγελματικό επίπεδο, κινδυνεύοντας να μετατρέψει την αβεβαιότητα σε σταθερά ζωής.

Η έρευνα αποτυπώνει μια νέα κοινωνική και εργασιακή συνθήκη: μια γενιά μορφωμένη, ευαίσθητη και αξιακά ώριμη, που, όμως, ζει μέσα σε καθεστώς χαμηλών προσδοκιών και δομικής αβεβαιότητας.

Η προοπτική ενός νέου brain drain αναδεικνύεται ως πιθανότητα. Χωρίς αναβάθμιση των μισθών, ενίσχυση της σταθερότητας, ανασυγκρότηση της συλλογικής προστασίας και επένδυση στην ψυχική υγεία και στη μάθηση, καμία πολιτική brain regain δεν μπορεί να πετύχει.

Η Generation Z δεν διεκδικεί απλά μια δουλειά, επιζητά ένα μέλλον με νόημα και δικαιοσύνη».

ΠΗΓΗ: «Dnews»

by Εργατικό Κέντρο

ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ στοιχεία, ωστόσο, δείχνουν ότι η κάλυψη των εργαζομένων της χώρας από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας βρίσκεται στο 10,6% μόλις. Σύμφωνα με τον νέο δείκτη παρακολούθησης μισθών (ECB wage tracker), που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), η Ελλά δα με στοιχεία έως και τον φετινό Σεπτέμβριο κατέχει αρνητική πρωτιά. Στον αντίποδα, στις χώρες της Ευρωζώνης, σχεδόν οι μισοί από τους εργαζομένους (48,9%) καλύπτονται από ΣΣΕ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ποσοστά κάλυψης ξεκινούν από το 44,6% του Βελγίου και φτάνουν στο 76%της Αυστρίας. Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα, όπως και οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε., έχει δεσμευτεί σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Οδηγία για επαρκείς κατώτατους μισθούς, για κάλυψη σε ποσοστό 80% από συλλογικές συμβάσεις, άρα βρίσκεται σε πολύ δυσμενές επίπεδο.

Ίδια εικόνα προκύπτει, αν αξιοποιηθούν τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ για τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις. Το 2024, καταγράφηκαν συνολικά 47 κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές ΣΣΕ, που κάλυψαν περίπου 712.000 εργαζόμενους ή το 28% του συνόλου όλων όσοι απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα. Το 2025, υπολο γίστηκε ότι έχουν υποχωρήσει στις 25 οι συλλογικές συμβάσεις που είναι ενεργές.

Υπάρχουν όμως και ορισμένες φετινές συμφωνίες εργοδοτών και εργαζομένων, που δείχνουν ότι, εάν θέλουν οι δύο πλευρές, μπορεί να επέλθει μια ικανοποιητική νέα σύμβαση. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), τον Φεβρουάριο, υπογράφηκε διετής σύμβαση για τους εργαζομένους στα ξενοδοχεία, με αυξήσεις 5% το 2025 και 3% το 2026.

Τον Απρίλιο, προέκυψε συμφωνία στον κλάδο των τραπεζών, τριετούς διάρκειας. Οι αυξήσεις που θα δοθούν είναι 2% την 1η Ιουλίου και την 1η Δεκεμβρίου, φέτος, και από 2%τον Δεκέμβριο του 2026 και του 2027.

Τον Ιούλιο, υπογράφηκε σύμβαση τριετούς διάρκειας και τους εργαζόμενους στις ιδιωτικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις. Συμφωνήθηκε αύξηση 4% στις αποδοχές, αναδρομικά από την 1η Ιανουαρίου, 3% το 2026 και 2% το 2027.

Επιχειρησιακές συμβάσεις

Τα στοιχεία της ΤτΕ, όμως, δείχνουν ότι και οι επιχειρησιακές συμβάσεις δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα. Σύμφωνα με το δελτίο οικονομικών εξελίξεων για την περίοδο Ιανουαρίου -Αυγούστου 2025, υπογράφηκαν 148 νέες επιχειρησιακές συμβάσεις, που καλύπτουν περισσότερους από 78.000 εργαζομένους. Όμως, από αυτές, μόλις οι 64 προέβλεπαν αυξήσεις μισθών, ενώ οι υπόλοιπες ρύθμιζαν λοιπούς όρους εργασιακών σχέσεων.

ΠΗΓΗ: «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»

by Εργατικό Κέντρο

ΣΤΟΧΟΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ το να καταστεί εφικτό να προκύπτουν στο εξής νέες κλαδικές συμβάσεις με καλύτερους όρους εργασίας και υψηλότερες αποδοχές. Όμως, δεν διαφαίνεται να υπάρχει μεγάλο πεδίο σύμπλευσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα σχετικά υπομνήματα που πρέπει να υποβληθούν από όλες τις πλευρές με τις προτάσεις τους δεν έχουν ακόμα οριστικοποιηθεί. Η πλευρά των εργοδοτών (ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΒ, ΣΕΤΕ) φαίνεται ότι εξετάζει με ιδιαίτερο σκεπτικισμό το ενδεχόμενο αλλαγών σε σχέση με τη λειτουργία του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), που όμως αποτελεί βασικό αίτημα της πλευράς των εργαζομένων (ΓΣΕΕ). Κρίσιμο πεδίο αντιπαράθεσης είναι η μονομερής προσφυγή στη Διαιτησία, που, με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, έχει επί της ουσίας πάψει να υφίσταται.

Πρόβλημα, όμως, φαίνεται ότι υπάρχει και με τη μείωση του ποσοστού συμμετοχής στα αντίστοιχα μητρώα (ΓΕΜΗΟΕ, ΓΕΜΗΣΟΕ), από την πλευρά τόσο των εργοδοτών όσο και των εργαζομένων, ώστε να μπορούν οι εκπρόσωποί τους να αντιπροσωπεύουν το σύνολο ενός κλάδου. Το σημερινό 50% + 1, που έχει θεσμοθετηθεί, όλες οι πλευρές συμφωνούν ότι δεν βοηθάει ώστε να λειτουργήσει ως κίνητρο για να προκύψει διαπραγμάτευση ανάμεσα στις δύο πλευρές για υπογραφή νέων συλλογικών συμβάσεων, σε κλαδικό επίπεδο.

Σε πολλές περιπτώσεις διαπιστώνεται αδυναμία να καλυφθεί το συγκεκριμένο ποσοστό από την πλευρά των συνδικάτων που εκπροσωπούν εργαζομένους, με συνέπεια να ακυρώνεται η διαδικασία της διαπραγμάτευσης, εν τη γενέσει της. Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις, όπου οι εργοδότες αποφεύγουν να ενταχθούν στην Ομοσπονδία που τους εκπροσωπεί συνδικαλιστικά, ακριβώς για να μην μπορεί να καλυφθεί το ανωτέρω ποσοστό ως προαπαιτούμενο όριο. Έτσι, η διαπραγμάτευση δεν μπορεί πρακτικά να εκκινήσει και οι συλλογικές συμβάσεις μένουν « κενό γράμμα». Παρά το γεγονός, όμως, ότι αυτά τα προβλήματα έχουν εντοπιστεί και καταγραφεί, η μείωση του εν λόγω ποσοστού συναντά διαφορετικές προσεγγίσεις, ενώ δεν τίθεται θέμα κατάργησής του, όπως θα ήθελε η πλευρά των εργαζομένων.

Δίαυλοι επικοινωνίας

Σε κάθε περίπτωση, στο υπουργείο Εργασίας έχουν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με όλες τις πλευρές και στη Σταδίου 29 περιμένουν την υποβολή των σχετικών υπομνημάτων. Το χρονικό περιθώριο που είχε τεθεί ήταν μέχρι τις 31 Οκτωβρίου και άτυπα έχει ξεπεραστεί. Τώρα, τα υπομνήματα αναμένεται να υποβληθούν εντός των επόμενων 10 – 15 ημερών. Μάλιστα, δεν αποκλείεται η πλευρά των εργοδοτών να υποβάλει κάποιο κοινό υπόμνημα, με μια συνολική δέσμη προτάσεων, ευρύτερης αποδοχής, παρά το γεγονός πως ακόμα και εκεί διαπιστώνονται εσωτερικές διαφωνίες.

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο ακόμα και για μία προσπάθεια επανεκκίνησης του κοινωνικού διαλόγου με νέο κύκλο συναντήσεων, σε μια ύστατη προσπάθεια εξεύρεσης όσο γίνεται καλύτερου επιπέδου συναίνεσης. Όμως, οι δυσκολίες παραμένουν και τα χρονικά περιθώρια στενεύουν.

Άλλωστε, η ελληνική πολιτεία έχει δεσμευτεί ότι πρέπει το αργότερο μέχρι το τέλος του έτους να έχει προκύψει ένα επίσημο Σχέδιο Δράσης, που θα έχει συμπεριλάβει τις όποιες προτάσεις των κοινωνικών εταίρων σε μια ευρύτερη συμφωνία.

ΠΗΓΗ: «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»

by Εργατικό Κέντρο

Ο νέος δείκτης παρακολούθησης μισθών (ECB wage tracker) που μόλις δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) καταγράφει περεταίρω επιβράδυνση στις μισθολογικές αυξήσεις, η οποία θα συνεχιστεί και το 2026.

Το εντυπωσιακό εύρημα σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, είναι ότι η κάλυψη των εργαζομένων από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) είναι μόλις 10,6%. Πρόκειται για αρνητική πρωτιά στις χώρες της Ευρωζώνης, όπου κατά μέσο όρο καλύπτεται από ΣΣΕ σχεδόν ο ένας στους δύο εργαζόμενους (48,9%). Στις υπόλοιπες χώρες για τις οποίες υπάρχουν στατιστικά στοιχεία, τα ποσοστά κάλυψης από ΣΣΕ ξεκινάνε από 44,6% (Βέλγιο) και φτάνουν στο 76% (Αυστρία).

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο στόχος για κάλυψη τουλάχιστον του 80% των εργαζομένων από συλλογικές διαπραγματεύσεις το 2027 παραμένει όνειρο μακρινό.

Μετ’ εμποδίων οι συζητήσεις για τις ΣΣΕ

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Οδηγία για επαρκείς κατώτατους μισθούς, η οποία ενσωματώθηκε στην ελληνική νομοθεσία το 2024, η Ελλάδα οφείλει ως τον Δεκέμβριο του 2025 να έχει καταρτίσει σχέδιο δράσης για την ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, με σαφές χρονοδιάγραμμα. Το υπουργείο Εργασίας έχει ξεκινήσει από τον Μάιο τις συζητήσεις με τους κοινωνικούς εταίρους για τις ΣΣΕ, όμως ακόμα δεν έχει βγει «λευκός καπνός», καθώς παραμένουν πολλά αγκάθια.

Υπενθυμίζεται ότι η ΓΣΕΕ ήταν αντίθετη στις διατάξεις του νομοσχεδίου (ψηφισμένου νόμου πλέον) «Δίκαιη Εργασία Για όλους» που αφορούσαν τη διευθέτηση ωραρίου και το 13ωρο, υπογραμμίζοντας ότι «αποδυναμώνουν εσκεμμένα τις συλλογικές συμβάσεις».

Κανονικά οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας δεν αφορούν μόνο τους μισθούς αλλά και τα ωράρια και τις συνθήκες δουλειάς (άδειες, επιδόματα κ.λπ.). Στόχος είναι να κατοχυρώνονται εργασιακά δικαιώματα και κανόνες που θα ισχύουν για όλους και όχι μέσω ατομικών συμφωνιών και «διευθετήσεων» με τον εργοδότη, στις οποίες ο εργαζόμενος είναι εκ των πραγμάτων το αδύναμο μέρος.

Τι δείχνει ο δείκτης μισθών της ΕΚΤ

Η τελευταία μέτρηση του δείκτη παρακολούθησης μισθών της ΕΚΤ, ο οποίος καλύπτει τις ενεργές συλλογικές συμβάσεις εργασίας ως και τον Σεπτέμβριο του 2025, δείχνει ότι η αύξηση των μισθών που έχει συμφωνηθεί, με εξομάλυνση των εφάπαξ πληρωμών, θα είναι 4,7 % το 2024 και 3,2% το 2025. Ο δείκτης μισθών με μη εξομαλυμένες εφάπαξ πληρωμές δείχνει διαπραγματευόμενη αύξηση των μισθών κατά 4,9% το 2024 και 3% το 2025.

Σύμφωνα με τις προβολές της ΕΚΤ, η πτωτική τάση του δείκτη μισθών αντανακλά εν μέρει τον τεχνικό αντίκτυπο των μεγάλων εφάπαξ πληρωμών (που πραγματοποιήθηκαν το 2024 αλλά όχι το 2025) και τον «εμπροσθοβαρή» χαρακτήρα των αυξήσεων των μισθών σε ορισμένους τομείς το 2024.

Για το πρώτο εξάμηνο του 2026 ο δείκτης παρακολούθησης μισθών της ΕΚΤ βρίσκεται στο 1,8% και ανεβαίνει στο 2,2% το τρίτο τρίμηνο.

Η κάλυψη των εργαζομένων από ΣΣΕ για το τρίτο τρίμηνο του 2026 ανέρχεται σε μόλις 19,4%, σε σύγκριση με 31% για το πρώτο εξάμηνο του 2026 και 47,2% για το τέταρτο τρίμηνο του 2025.

Επισημαίνεται ότι ο δείκτης παρακολούθησης μισθών της ΕΚΤ υπόκειται σε αναθεωρήσεις και δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως πρόβλεψη, καθώς αποτυπώνει μόνο τις πληροφορίες που είναι διαθέσιμες για τις ΣΣΕ τη στιγμή της δημοσίευσής του.

Επιπλέον, ο δείκτης παρακολούθησης των μισθών δεν ακολουθεί με ακρίβεια τον δείκτη αύξησης των μισθών μέσω συλλογικών συμβάσεων και είναι αναμενόμενες αποκλίσεις με την πάροδο του χρόνου. Δηλαδή, όταν υπογράφονται νέες ΣΣΕ, τα δεδομένα αλλάζουν.

Επιχειρησιακές συμβάσεις χωρίς αυξήσεις

Σύμφωνα με το τελευταίο δελτίο οικονομικών εξελίξεων της Τράπεζας της Ελλάδας, μεταξύ Ιανουαρίου-Αυγούστου 2025 υπογράφηκαν 148 νέες επιχειρησιακές συμβάσεις, οι οποίες κάλυπταν 78.299 εργαζομένους.

Από αυτές, μόλις οι 64 προέβλεπαν αυξήσεις μισθών, ενώ οι υπόλοιπες δεν προέβλεπαν καμία αλλαγή στους μισθούς.

Το 2024 είχαν υπογραφεί 238 νέες συμβάσεις σε επίπεδο επιχείρησης, που κάλυπταν 171.161 εργαζομένους. Από αυτές, 82 συμβάσεις προέβλεπαν αυξήσεις μισθών, ενώ οι υπόλοιπες δεν προέβλεπαν καμία αλλαγή στους μισθούς.

Οι επιχειρησιακές συμβάσεις αφενός καλύπτουν ένα πολύ μικρό ποσοστό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα (5,65%), ενώ ακόμα και όταν προβλέπουν αυξήσεις είναι πολύ μικρές, κάτω από τα όρια του πληθωρισμού (κατά μέσο όρο 2%).

Στα τάρταρα οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις στην Ελλάδα

Όσο για τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, που έχουν ευρύτερη ισχύ και κατοχυρώνουν υψηλότερες μισθολογικές αυξήσεις, είναι κυριολεκτικά μετρημένες στα δάκτυλα. Σύμφωνα με το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, το 2024 βρίσκονταν εν ενεργεία 47 κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές ΣΣΕ (τοπικές και εθνικές), που κάλυπταν δυνητικά 711.500 εργαζόμενους ή το 28% του συνόλου του ιδιωτικού τομέα (περίπου 2,5 εκατ. άτομα).

Πρακτικά όμως, η ισχύς τους καλύπτει πολύ λιγότερους εργαζόμενους, περίπου 20%, αφού μόνο οι επτά είχαν κυρηχθεί υποχρεωτικές. Το 2025 τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν μόλις 25 εν ενεργεία κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.

Η Τράπεζα της Ελλάδας δίνει τα εξής στοιχεία για τις κλαδικές ΣΣΕ του 2025:

• Τον Ιούλιο υπογράφηκε τριετής σύμβαση για τους εργαζομένους σε ιδιωτικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις. Προέβλεπε αναδρομική αύξηση μισθών 4% από την 1/1/2025 και από 3% και 2% αντίστοιχα για το 2026 και 2027.
• Τον Απρίλιο υπογράφηκε τριετής σύμβαση για τις τράπεζες. Προέβλεπε αυξήσεις 2% από την 1/7/2025, 2% από 1/12/2025 και από 2% τον Δεκέμβριο του 2026 και 2027.
• Τον Φεβρουάριο υπογράφηκε διετής συμφωνία για τους υπαλλήλους ξενοδοχείων, με αυξήσεις 5% το 2025 και 3% το 2026.
• Σύμφωνα με απόφαση που υπογράφηκε από τον Υπουργό Εργασίας στις 29 Απριλίου 2024, η κάλυψη της συλλογικής σύμβασης κλάδου στις ιδιωτικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις επεκτάθηκε σε όλους τους υπαλλήλους του κλάδου.

ΠΗΓΗ: «in.gr»

by Εργατικό Κέντρο

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εισέρχεται σε δεκαετία δημογραφικής παρακμής. Σύμφωνα με ανάλυση του Euronews, εάν η μετανάστευση προς την Ε.Ε. μηδενιζόταν, ο ευρωπαϊκός πληθυσμός θα κατέγραφε συρρίκνωση σχεδόν κατά ένα τρίτο έως το 2100. Η γήρανση δεν είναι πια μια ασήμαντη στατιστική μελέτη, έχει μετατραπεί σε δείκτη παραγωγικής απώλειας, καθώς κάθε χρόνο περίπου ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι «εξαφανίζονται» από την ευρωπαϊκή αγορά εργασίας.

Η Ελλάδα καταγράφεται μέσα στις χώρες με τη μεγαλύτερη αναμενόμενη συρρίκνωση. Τα σενάρια που υιοθετείτο άρθρο τοποθετούν τη χώρα μας σε ενδεχόμενο απώλειας έως και του 44% του πληθυσμού της έως το τέλος του αιώνα. Μια τάξη μεγέθους που μεταφράζεται σε ιστορική ανατροπή ισορροπιών, φοροδοτικής βάσης και βιωσιμότητας των ασφαλιστικών συστημάτων.

Αντίβαρο

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο επανέρχεται το ερώτημα: Μπορεί η διεύρυνση να λειτουργήσει ως αντίβαρο; Η ανάλυση σημειώνει ότι αρκετές υποψήφιες χώρες διαθέτουν νεότερες ηλικιακές πυραμίδες και χαμηλότερους δείκτες γήρανσης σε σχέση με τον μέσο όρο της Ε.Ε. Παράλληλα όμως υπενθυμίζει ότι ορισμένες εξ αυτών ήδη εμφανίζουν τα πρώτα σημάδια αντίστοιχης δημογραφικής πτώσης.

Το Euronews καταλήγει στο συμπέρασμα πως χωρίς μετανάστευση η ευρωπαϊκή αγορά εργασίας και κατ’ επέκταση το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος δεν είναι δημογραφικά βιώσιμα. Έτσι , η διεύρυνση δεν είναι «μόνο γεωπολιτική» , εξελίσσεται σε πιθανό εργαλείο αναπλήρωσης ανθρώπινου δυναμικού σε μια γηράσκουσα ήπειρο.

ΠΗΓΗ: «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

by Εργατικό Κέντρο

Διπλή –και όχι… τιμητική- απόκλιση μεταξύ Ελλάδας και Ε.Ε. – ευρωζώνης καταγράφουν τα ευρήματα της έρευνας οικονομικής συγκυρίας Οκτωβρίου 2025 του Ινστιτούτου Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ): Από τη μια, στην Ευρώπη καταγράφεται αισιοδοξία για το επόμενο 12μηνο από τους εκπροσώπους των επιχειρήσεων όλων των οικονομικών κλάδων, ενώ στην Ελλάδα ο κλάδος της βιομηχανίας διέπεται από απαισιοδοξία.

Από την άλλη, στην Ευρώπη τόσο οι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού τομέα όσο και οι εκπρόσωποι των καταναλωτών διέπονται από αισιοδοξία για το επόμενο 12μηνο, ενώ στην Ελλάδα οι επιχειρήσεις (πλην βιομηχανίας) αισιοδοξούν, αλλά οι καταναλωτές τα βλέπουν… γκρι αν όχι μαύρα. Συγκεκριμένα:

• Στη βιομηχανία, το ήπια θετικό ισοζύγιο των εκτιμήσεων για τις παραγγελίες και τη ζήτηση διατηρήθηκε αμετάβλητο, οι εκτιμήσεις για τα αποθέματα εξασθένησαν ελαφρά, ενώ οι θετικές προβλέψεις για την παραγωγή τους προσεχείς μήνες περιορίστηκαν ήπια.
• Στις κατασκευές, οι αρνητικές προβλέψεις για πρόγραμμα εργασιών των επιχειρήσεων αμβλύνθηκαν ήπια, ενώ αντίθετα οι αντίστοιχες θετικές προβλέψεις για την απασχόληση εξασθένησαν σημαντικά.
• Στο λιανικό εμπόριο, οι ήπια θετικές εκτιμήσεις για τις τρέχουσες πωλήσεις υποχωρούν οριακά, με το ύψος των αποθεμάτων να αποκλιμακώνεται έντονα και τις προβλέψεις για τη βραχυπρόθεσμη εξέλιξη των πωλήσεων να ενισχύονται κατακόρυφα.
• Στις υπηρεσίες, οι θετικές εκτιμήσεις για την τρέχουσα κατάσταση των επιχειρήσεων βελτιώθηκαν σημαντικά, όπως και οι θετικές εκτιμήσεις για την τρέχουσα ζήτηση, αλλά και οι προβλέψεις της βραχυπρόθεσμης εξέλιξής της.
• Στην καταναλωτική εμπιστοσύνη, οι αρνητικές προβλέψεις των νοικοκυριών για την οικονομική κατάσταση της χώρας εντάθηκαν, όπως και εκείνες για τη δική τους οικονομική κατάσταση.

Σε γενικές γραμμές η απαισιοδοξία στον κόσμο των επιχειρήσεων διατηρείται -ακόμη και όταν, όπως στις κατασκευές, αυτή συνδυάζεται με σημαντική εξασθένηση των προβλέψεων για την απασχόληση), ενώ στους καταναλωτές η απαισιοδοξία είναι εμφατική.

Τα νοικοκυριά

Ωστόσο, η διαφαινόμενη οικονομική κάμψη δεν επιδρά με τον ίδιο τρόπο στους δύο πόλους της οικονομίας: στις επιχειρήσεις και στους καταναλωτές. Αν εξαιρέσουμε τους εκπροσώπους του κλάδου της βιομηχανίας που δηλώνουν απαισιόδοξοι για το επόμενο 12μηνο, οι εκπρόσωποι των υπόλοιπων επιχειρηματικών κλάδων δηλώνουν αισιόδοξοι. Οι καταναλωτές όμως δηλώνουν απαισιόδοξοι «σε όλη τη γραμμή»: όχι μόνο μέσω του γενικού δείκτη της καταναλωτικής εμπιστοσύνης αλλά και μέσω άλλων συναφών μετρήσεων:

• Οι αρνητικές προβλέψεις των νοικοκυριών για την οικονομική τους κατάσταση τους επόμενους 12 μήνες εντάθηκαν τον Οκτώβριο. Το 58% (από 54%) των νοικοκυριών αναμένει ελαφρά ή αισθητή επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης, ενώ το 6% προβλέπει μικρή βελτίωση.
• Αισθητή επιδείνωση στις προβλέψεις για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Το 70% (από 64%) των καταναλωτών προέβλεψε ελαφρά ή αισθητή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, έναντι 18% το οποίο αναμένει σταθερότητα.
• Ο δείκτης της πρόθεσης για αποταμίευση τους προσεχείς 12 μήνες υποχώρησε ελαφρά. Το 84% των νοικοκυριών δεν θεωρεί πιθανή την αποταμίευση στο επόμενο 12μηνο, ενώ το 15% τη θεωρεί πιθανή ή πολύ πιθανή.
• Έντονη κλιμάκωση στις προβλέψεις για την ανεργία. Το ποσοστό των νοικοκυριών που προέβλεψε μικρή ή αισθητή άνοδο της ανεργίας διαμορφώθηκε στο 43% (από 35%), με το 14% των ερωτηθέντων να αναμένει ελαφρά μείωσή της.
• Ενίσχυση των προβλέψεων για άνοδο των τιμών. Το 64% (από 61%) των νοικοκυριών προέβλεψε άνοδο τιμών με τον ίδιο ή ταχύτερο ρυθμό και το 12% αναμένει σταθερότητα.
• Εξασθένηση, αλλά παραμονή στα υψηλά επίπεδα περί το 60%, του ποσοστού που «μόλις τα βγάζει πέρα». Το ποσοστό των καταναλωτών που δηλώνει ότι «μόλις τα βγάζει πέρα» διαμορφώθηκε στο 60% (από 65%), ενώ στο 9% διατηρήθηκε το ποσοστό όσων αναφέρουν ότι αντλούν από τις αποταμιεύσεις τους.

ΠΗΓΗ: «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ»

by Εργατικό Κέντρο