Ανακοίνωση

Η ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ της Ελλάδας αποτυπώνεται για πολλοστή φορά στα στατιστικά στοιχεία για το 2024, παρά τις όποιες αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς.

Σύμφωνα με τη Eurostat, η χώρα μας κατέγραψε τον δεύτερο χαμηλότερο μέσο μισθό πλήρους απασχόλησης πέφτοντας κάτω από το μισό του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ο οποίος αυξήθηκε κατά 5,2%, από 37.800 ευρώ σε 39.800 ευρώ.

Στον αντίποδα η Ελλάδα είδε αύξηση από 17.070 ευρώ το 2023 σε 17.954 ευρώ πέρυσι και έμεινε στην προτελευταία θέση πίσω από την «πρωταθλήτρια» Βουλγαρία με τρίτη την Ουγγαρία (18.500 ευρώ). Τα υψηλότερα ποσά καταγράφηκαν σε Λουξεμβούργο (83.000 ευρώ), Δανία ( 71.600 ευρώ) και Ιρλανδία (61.100 ευρώ).

Οι χαμηλοί μισθοί στη χώρα εξηγούν τη χειρότερη αγοραστική δύναμη της Ε.Ε. και κατ’ επέκταση τη διατήρηση υψηλής κοινωνικοοικονομικής επισφάλειας. Σύμφωνα με χθεσινή ανάλυση του Ινστιτούτου ΕΝΑ, που επικαλείται προηγούμενα στοιχεία της Eurostat, η βασική αιτία της μείωσης του ποσοστού φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού στον ενήλικο πληθυσμό οφείλεται αποκλειστικά στη σχετική αύξηση των απασχολούμενων έναντι των μη απασχολούμενων.

Στην ανάλυση σημειώνεται ότι το ποσοστό φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού μειώθηκε από το 2014 μέχρι το 2019 κατά 4,8 ποσοστιαίες μονάδες, από 21% σε 16,2%, αλλά από το 2019 μέχρι το 2023 ενισχύθηκε οριακά στο 16,4%. Και συμπεραίνεται πως η συνεισφορά της αύξησης της απασχόλησης στη μείωση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού έχει εξασθενήσει αισθητά και αυτό πιθανότατα αφορά περισσότερο την ποιότητα και τις αμοιβές και λιγότερο την ποσότητα των θέσεων εργασίας που δημιουργούνται.

ΠΗΓΗ: «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ»

by Εργατικό Κέντρο

Μόλις το 20% των νέων εργαζομένων ζουν μόνοι τους, καθώς για την (εξουθενωμένη) πλειοψηφία ο μισθός δεν καλύπτει ούτε τις βασικές ανάγκες. Και το χειρότερο; Το 72% της Generation Z δηλώνει ότι δεν διαβλέπει επαγγελματικές προοπτικές στη χώρα.

Αυτά είναι μερικά από τα αποτελέσματα της πανελλαδικής έρευνας «Νέοι και Εργασία 2025», που εξετάζει τη στάση της Generation Z (νέων έως 29 ετών) απέναντι στην εργασία, στην εκπαίδευση και στο μέλλον, που παρουσίασε το Ινστιτούτο Εργασίας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ), σε συνεργασία με την εταιρεία ALCO.Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, η έρευνα πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2025 σε πανελλαδικό δείγμα 1.500 εργαζόμενων νέων και σκιαγραφεί «μια γενιά που εργάζεται, που διεκδικεί αξιοπρέπεια και προοπτική μέσα σε ένα περιβάλλον επισφάλειας και εξάντλησης.

Τα βασικότερα αποτελέσματα παρουσιάζονται παρακάτω κατανεμημένα στους εξής θεματικούς άξονες:

• Οικονομική εξάρτηση και αδυναμία αυτονομίας
• Ασυνέχεια εκπαίδευσης και απασχόλησης
• Εργασιακή καθημερινότητα: πίεση και άγχος
• Αξίες και στάσεις απέναντι στην εργασία Θεσμική εμπιστοσύνη και συλλογική δράση
• Προοπτικές και μέλλον».

Αναλυτικά, από την έρευνα προκύπτουν τα ακόλουθα:

• Οικονομική εξάρτηση και αδυναμία αυτονομίας

1. Μόλις το 20% των νέων εργαζόμενων ζουν μόνοι τους.
2. Το 45% των νέων εξακολουθεί να ζει με την οικογένειά του (το ποσοστό αυτό γι’ αυτούς που εργάζονται με μερική απασχόληση ανεβαίνει στο 65%) και το 30% με φίλο ή σύντροφο.
3. Μόλις το 30% συμβάλλει οικονομικά στο ενοίκιο ή στα έξοδα στέγασης.
4. Το 70% δηλώνει ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για τις βασικές ανάγκες και το 62% αναγνωρίζει οικονομική εξάρτηση από τους γονείς.
5. Η νέα γενιά εργαζομένων βιώνει μια παράταση της εξάρτησης από την οικογένεια που δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα.

Σύμφωνα με την έρευνα, «το φαινόμενο συνδέεται με χαμηλούς μισθούς, ακριβή στέγαση και κοινωνικό κράτος που χρειάζεται ενίσχυση. Η οικονομική αυτονομία μετατίθεται χρονικά και μαζί της καθυστερεί η μετάβαση στην ενήλικη ζωή: δημιουργία νοικοκυριού, οικογένειας ή επαγγελματικής ταυτότητας. Πρόκειται για μια γενιά που εργάζεται χωρίς να μπορεί να ζήσει ανεξάρτητα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην απασχόληση και στην προσπάθεια αυτονόμησης».

• Ασυνέχεια εκπαίδευσης και απασχόλησης

1. Το 38% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι η εργασία του δεν σχετίζεται με τις σπουδές ή την κατάρτισή του.
2. Το 49% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι η εκπαίδευσή του δεν του προσέφερε επαρκή προετοιμασία για την αγορά εργασίας.
3. Το 86% δηλώνει ισχυρή διάθεση για συνεχιζόμενη μάθηση.
4. Το 65% δηλώνει ότι αισθάνεται μεγάλη επάρκεια σε ό,τι αφορά τις αναγκαίες ψηφιακές δεξιότητες για την εργασία του.

«Το χάσμα ανάμεσα στην εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας αποτυπώνει όχι μόνο μια θεσμική ασυνέχεια, αλλά και την ανωριμότητα του παραγωγικού συστήματος και των επιχειρήσεων να απορροφήσουν το ανθρώπινο δυναμικό της νέας γενιάς. Η ελληνική αγορά εργασίας παραμένει χαμηλής οργανωσιακής και τεχνολογικής πυκνότητας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αξιοποιήσει τις γνώσεις, τις ψηφιακές δεξιότητες και τη δημιουργικότητα των νέων αποφοίτων. Η αποσύνδεση της απασχόλησης από τη γνώση οδηγεί στη διπλή παγίδα της υποαπασχόλησης και της απογοήτευσης: η Generation Z είναι η πιο μορφωμένη, αλλά και η λιγότερο ενταγμένη γενιά στην παραγωγή υψηλής προστιθέμενης αξίας», επισημαίνεται στην έρευνα.

• Εργασιακή καθημερινότητα: πίεση και άγχος

1. Το 62% αναφέρει ότι η εργασία επηρεάζει αρνητικά την προσωπική του ζωή.
2. Το 60% τονίζει ότι βιώνει εξουθένωση στην εργασία του, ενώ το 46% αισθάνεται ότι η δουλειά του επιβαρύνει την υγεία ή τον ύπνο του.
3. Η θετική ισορροπία ζωής-εργασίας καταγράφεται ιδιαίτερα χαμηλά στο 21%.
4. Η συνολική ικανοποίηση από την εργασία κυμαίνεται στο 35%, ενώ άγχος-στρες δηλώνει ότι αντιμετωπίζει το 53%.

Με βάση τα στοιχεία της έρευνας, «η Generation Z εισέρχεται σε έναν κόσμο εργασίας που μεταθέτει τη φροντίδα και την ψυχική ανθεκτικότητα στο άτομο. Η πίεση της απόδοσης, τα διευρυμένα ωράρια και η μειωμένη συλλογική προστασία οδηγούν σε διάχυτο burnout και ψυχική κόπωση. Η άποψή τους για έλλειψη προσωπικού χρόνου και η θόλωση των ορίων μεταξύ εργασίας και προσωπική ζωής συνθέτουν ένα νέο είδος εργασιακής αποξένωσης. Οι νέοι εργάζονται περισσότερο, αλλά νιώθουν λιγότερο συνδεδεμένοι με αυτό που κάνουν. Η ποιότητα της εργασίας μετατρέπεται έτσι σε κρίσιμο παράγοντα ψυχικής υγείας».

• Αξίες και στάσεις απέναντι στην εργασία

1. Η ψυχική υγεία προηγείται της οικονομικής ασφάλειας από το 70%, ενώ για το 73% η εργασία οφείλει να έχει νόημα και πέρα από την αμοιβή.
2. Ποσοστό 47% θεωρεί την εργασία πηγή ταυτότητας και αυτοεκτίμησης.
3. Το 44% θα ήταν πρόθυμο να αλλάξει εργασία, εφόσον αυτή δεν θα τον εξέφραζε, ακόμα και αν αυτό σήμαινε την απώλεια εισοδήματος.
4. Μόνο το 36% δηλώνει ότι η εργασία του, του επιτρέπει να αναπτύσσει πρωτοβουλίες και να εκφράζει ιδέες, ενώ η δημιουργικότητα στην εργασία αναγνωρίζεται και επιβραβεύεται μόνο σε ποσοστό 24%.
5. Ποσοστό 72% δηλώνει ότι επιθυμεί να εργάζεται σε επιχειρήσεις που σέβονται το περιβάλλον και την κοινωνία.
6. Ωστόσο, 65% δηλώνει ότι θα αποδεχόταν άτυπη-«μαύρη» εργασία, αν δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Σύμφωνα με την έρευνα, «η Generation Z εισάγει ένα νέο αξιακό παράδειγμα εργασίας. Προτάσσει την αυθεντικότητα, τη δημιουργικότητα και τη συναισθηματική ισορροπία. Η εργασία χάνει τον χαρακτήρα της απλής επιβίωσης και μετατρέπεται σε χώρο αυτοπροσδιορισμού, αλλά υπό όρους που η ελληνική αγορά δεν προσφέρει. Η αποδοχή άτυπης-“μαύρης” εργασίας, παρά τις αξίες αυτές, δείχνει το βάθος της ανασφάλειας και την ανάγκη επιβίωσης».

• Θεσμική εμπιστοσύνη και συλλογική δράση

1. Η εμπιστοσύνη στους κρατικούς θεσμούς προστασίας είναι εξαιρετικά χαμηλή, με 15% να δηλώνει την εμπιστοσύνη του σε αυτό, ενώ το 65% δηλώνει ότι δεν τους εμπιστεύεται.
2. Το 30% αναφέρει ότι υπάρχει ενεργό σωματείο ή συνδικαλιστική εκπροσώπηση στον χώρο εργασίας του.
3. Το 36% έχει συμμετάσχει σε απεργία ή άλλη συλλογική κινητοποίηση και το 67% σημειώνει ότι θα συμμετείχε σε απεργία, αν θεωρούσε δίκαιο το αίτημα, ενώ ένα ίδιο υψηλό ποσοστό θεωρεί ότι η συλλογική δράση μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας.
4. Το 60% δηλώνει ότι γνωρίζει τα εργασιακά δικαιώματά του.

«Τα ευρήματα δείχνουν μια γενιά με χαμηλή εμπιστοσύνη, αλλά υψηλή διαθεσιμότητα για δράση.

Παρότι η Generation Z εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι στους θεσμούς προστασίας και τη συνδικαλιστική εκπροσώπηση, δεν απορρίπτει τη συλλογική οργάνωση ως αξία. Έχει υψηλή προθυμία συμμετοχής σε συλλογικές δράσεις αρκεί να αισθανθούν ότι τα αιτήματά τους αφορούν και είναι δίκαια», τονίζεται στην έρευνα.

• Προοπτικές και μέλλον

1. Το 72% των νέων εργαζομένων δηλώνει ότι δεν διαβλέπει επαγγελματικές προοπτικές στη χώρα και μόνο το 9% δηλώνει ικανοποιημένο από τις επαγγελματικές του προοπτικές.
2. Το 46% δηλώνει το ενδιαφέρον του να εργαστεί στο εξωτερικό.
3. Το 79% πιστεύει πως η γενιά των γονιών του έζησε καλύτερες εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες.
4. Το 53% δηλώνει ότι αισθάνεται άνετα στην εργασία του, αλλά και γενικότερα με την Τεχνητή Νοημοσύνη.
5. Το 65% πιστεύει ότι δεν είναι εφικτό να δημιουργήσει οικογένεια με τις παρούσες συνθήκες εργασίας του.

Όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση, «τα δεδομένα σκιαγραφούν μια γενιά με περιορισμένη εμπιστοσύνη στο παρόν και συγκρατημένη πίστη στο μέλλον. Η χαμηλή ικανοποίηση από τις επαγγελματικές προοπτικές και η έντονη διάθεση μετανάστευσης αποτυπώνουν ένα συναισθηματικό και επαγγελματικό ρήγμα ανάμεσα στους νέους και στην ελληνική αγορά εργασίας.

Παράλληλα, αναδεικνύεται η εξοικείωση προς την Τεχνητή Νοημοσύνη, δείχνοντας μια γενιά που κατανοεί τις αλλαγές, αλλά ανησυχεί ότι δεν θα επωφεληθεί από αυτές.

Τέλος, η αδυναμία συγκρότησης οικογένειας, υπό τις παρούσες εργασιακές συνθήκες, αποκαλύπτει πως η επισφάλεια δεν περιορίζεται στο επαγγελματικό επίπεδο, κινδυνεύοντας να μετατρέψει την αβεβαιότητα σε σταθερά ζωής.

Η έρευνα αποτυπώνει μια νέα κοινωνική και εργασιακή συνθήκη: μια γενιά μορφωμένη, ευαίσθητη και αξιακά ώριμη, που, όμως, ζει μέσα σε καθεστώς χαμηλών προσδοκιών και δομικής αβεβαιότητας.

Η προοπτική ενός νέου brain drain αναδεικνύεται ως πιθανότητα. Χωρίς αναβάθμιση των μισθών, ενίσχυση της σταθερότητας, ανασυγκρότηση της συλλογικής προστασίας και επένδυση στην ψυχική υγεία και στη μάθηση, καμία πολιτική brain regain δεν μπορεί να πετύχει.

Η Generation Z δεν διεκδικεί απλά μια δουλειά, επιζητά ένα μέλλον με νόημα και δικαιοσύνη».

ΠΗΓΗ: «Dnews»

by Εργατικό Κέντρο

ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ στοιχεία, ωστόσο, δείχνουν ότι η κάλυψη των εργαζομένων της χώρας από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας βρίσκεται στο 10,6% μόλις. Σύμφωνα με τον νέο δείκτη παρακολούθησης μισθών (ECB wage tracker), που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), η Ελλά δα με στοιχεία έως και τον φετινό Σεπτέμβριο κατέχει αρνητική πρωτιά. Στον αντίποδα, στις χώρες της Ευρωζώνης, σχεδόν οι μισοί από τους εργαζομένους (48,9%) καλύπτονται από ΣΣΕ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ποσοστά κάλυψης ξεκινούν από το 44,6% του Βελγίου και φτάνουν στο 76%της Αυστρίας. Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα, όπως και οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε., έχει δεσμευτεί σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Οδηγία για επαρκείς κατώτατους μισθούς, για κάλυψη σε ποσοστό 80% από συλλογικές συμβάσεις, άρα βρίσκεται σε πολύ δυσμενές επίπεδο.

Ίδια εικόνα προκύπτει, αν αξιοποιηθούν τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ για τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις. Το 2024, καταγράφηκαν συνολικά 47 κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές ΣΣΕ, που κάλυψαν περίπου 712.000 εργαζόμενους ή το 28% του συνόλου όλων όσοι απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα. Το 2025, υπολο γίστηκε ότι έχουν υποχωρήσει στις 25 οι συλλογικές συμβάσεις που είναι ενεργές.

Υπάρχουν όμως και ορισμένες φετινές συμφωνίες εργοδοτών και εργαζομένων, που δείχνουν ότι, εάν θέλουν οι δύο πλευρές, μπορεί να επέλθει μια ικανοποιητική νέα σύμβαση. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), τον Φεβρουάριο, υπογράφηκε διετής σύμβαση για τους εργαζομένους στα ξενοδοχεία, με αυξήσεις 5% το 2025 και 3% το 2026.

Τον Απρίλιο, προέκυψε συμφωνία στον κλάδο των τραπεζών, τριετούς διάρκειας. Οι αυξήσεις που θα δοθούν είναι 2% την 1η Ιουλίου και την 1η Δεκεμβρίου, φέτος, και από 2%τον Δεκέμβριο του 2026 και του 2027.

Τον Ιούλιο, υπογράφηκε σύμβαση τριετούς διάρκειας και τους εργαζόμενους στις ιδιωτικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις. Συμφωνήθηκε αύξηση 4% στις αποδοχές, αναδρομικά από την 1η Ιανουαρίου, 3% το 2026 και 2% το 2027.

Επιχειρησιακές συμβάσεις

Τα στοιχεία της ΤτΕ, όμως, δείχνουν ότι και οι επιχειρησιακές συμβάσεις δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα. Σύμφωνα με το δελτίο οικονομικών εξελίξεων για την περίοδο Ιανουαρίου -Αυγούστου 2025, υπογράφηκαν 148 νέες επιχειρησιακές συμβάσεις, που καλύπτουν περισσότερους από 78.000 εργαζομένους. Όμως, από αυτές, μόλις οι 64 προέβλεπαν αυξήσεις μισθών, ενώ οι υπόλοιπες ρύθμιζαν λοιπούς όρους εργασιακών σχέσεων.

ΠΗΓΗ: «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»

by Εργατικό Κέντρο

ΣΤΟΧΟΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ το να καταστεί εφικτό να προκύπτουν στο εξής νέες κλαδικές συμβάσεις με καλύτερους όρους εργασίας και υψηλότερες αποδοχές. Όμως, δεν διαφαίνεται να υπάρχει μεγάλο πεδίο σύμπλευσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα σχετικά υπομνήματα που πρέπει να υποβληθούν από όλες τις πλευρές με τις προτάσεις τους δεν έχουν ακόμα οριστικοποιηθεί. Η πλευρά των εργοδοτών (ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΒ, ΣΕΤΕ) φαίνεται ότι εξετάζει με ιδιαίτερο σκεπτικισμό το ενδεχόμενο αλλαγών σε σχέση με τη λειτουργία του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), που όμως αποτελεί βασικό αίτημα της πλευράς των εργαζομένων (ΓΣΕΕ). Κρίσιμο πεδίο αντιπαράθεσης είναι η μονομερής προσφυγή στη Διαιτησία, που, με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, έχει επί της ουσίας πάψει να υφίσταται.

Πρόβλημα, όμως, φαίνεται ότι υπάρχει και με τη μείωση του ποσοστού συμμετοχής στα αντίστοιχα μητρώα (ΓΕΜΗΟΕ, ΓΕΜΗΣΟΕ), από την πλευρά τόσο των εργοδοτών όσο και των εργαζομένων, ώστε να μπορούν οι εκπρόσωποί τους να αντιπροσωπεύουν το σύνολο ενός κλάδου. Το σημερινό 50% + 1, που έχει θεσμοθετηθεί, όλες οι πλευρές συμφωνούν ότι δεν βοηθάει ώστε να λειτουργήσει ως κίνητρο για να προκύψει διαπραγμάτευση ανάμεσα στις δύο πλευρές για υπογραφή νέων συλλογικών συμβάσεων, σε κλαδικό επίπεδο.

Σε πολλές περιπτώσεις διαπιστώνεται αδυναμία να καλυφθεί το συγκεκριμένο ποσοστό από την πλευρά των συνδικάτων που εκπροσωπούν εργαζομένους, με συνέπεια να ακυρώνεται η διαδικασία της διαπραγμάτευσης, εν τη γενέσει της. Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις, όπου οι εργοδότες αποφεύγουν να ενταχθούν στην Ομοσπονδία που τους εκπροσωπεί συνδικαλιστικά, ακριβώς για να μην μπορεί να καλυφθεί το ανωτέρω ποσοστό ως προαπαιτούμενο όριο. Έτσι, η διαπραγμάτευση δεν μπορεί πρακτικά να εκκινήσει και οι συλλογικές συμβάσεις μένουν « κενό γράμμα». Παρά το γεγονός, όμως, ότι αυτά τα προβλήματα έχουν εντοπιστεί και καταγραφεί, η μείωση του εν λόγω ποσοστού συναντά διαφορετικές προσεγγίσεις, ενώ δεν τίθεται θέμα κατάργησής του, όπως θα ήθελε η πλευρά των εργαζομένων.

Δίαυλοι επικοινωνίας

Σε κάθε περίπτωση, στο υπουργείο Εργασίας έχουν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με όλες τις πλευρές και στη Σταδίου 29 περιμένουν την υποβολή των σχετικών υπομνημάτων. Το χρονικό περιθώριο που είχε τεθεί ήταν μέχρι τις 31 Οκτωβρίου και άτυπα έχει ξεπεραστεί. Τώρα, τα υπομνήματα αναμένεται να υποβληθούν εντός των επόμενων 10 – 15 ημερών. Μάλιστα, δεν αποκλείεται η πλευρά των εργοδοτών να υποβάλει κάποιο κοινό υπόμνημα, με μια συνολική δέσμη προτάσεων, ευρύτερης αποδοχής, παρά το γεγονός πως ακόμα και εκεί διαπιστώνονται εσωτερικές διαφωνίες.

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο ακόμα και για μία προσπάθεια επανεκκίνησης του κοινωνικού διαλόγου με νέο κύκλο συναντήσεων, σε μια ύστατη προσπάθεια εξεύρεσης όσο γίνεται καλύτερου επιπέδου συναίνεσης. Όμως, οι δυσκολίες παραμένουν και τα χρονικά περιθώρια στενεύουν.

Άλλωστε, η ελληνική πολιτεία έχει δεσμευτεί ότι πρέπει το αργότερο μέχρι το τέλος του έτους να έχει προκύψει ένα επίσημο Σχέδιο Δράσης, που θα έχει συμπεριλάβει τις όποιες προτάσεις των κοινωνικών εταίρων σε μια ευρύτερη συμφωνία.

ΠΗΓΗ: «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»

by Εργατικό Κέντρο

Ο νέος δείκτης παρακολούθησης μισθών (ECB wage tracker) που μόλις δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) καταγράφει περεταίρω επιβράδυνση στις μισθολογικές αυξήσεις, η οποία θα συνεχιστεί και το 2026.

Το εντυπωσιακό εύρημα σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, είναι ότι η κάλυψη των εργαζομένων από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) είναι μόλις 10,6%. Πρόκειται για αρνητική πρωτιά στις χώρες της Ευρωζώνης, όπου κατά μέσο όρο καλύπτεται από ΣΣΕ σχεδόν ο ένας στους δύο εργαζόμενους (48,9%). Στις υπόλοιπες χώρες για τις οποίες υπάρχουν στατιστικά στοιχεία, τα ποσοστά κάλυψης από ΣΣΕ ξεκινάνε από 44,6% (Βέλγιο) και φτάνουν στο 76% (Αυστρία).

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο στόχος για κάλυψη τουλάχιστον του 80% των εργαζομένων από συλλογικές διαπραγματεύσεις το 2027 παραμένει όνειρο μακρινό.

Μετ’ εμποδίων οι συζητήσεις για τις ΣΣΕ

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Οδηγία για επαρκείς κατώτατους μισθούς, η οποία ενσωματώθηκε στην ελληνική νομοθεσία το 2024, η Ελλάδα οφείλει ως τον Δεκέμβριο του 2025 να έχει καταρτίσει σχέδιο δράσης για την ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, με σαφές χρονοδιάγραμμα. Το υπουργείο Εργασίας έχει ξεκινήσει από τον Μάιο τις συζητήσεις με τους κοινωνικούς εταίρους για τις ΣΣΕ, όμως ακόμα δεν έχει βγει «λευκός καπνός», καθώς παραμένουν πολλά αγκάθια.

Υπενθυμίζεται ότι η ΓΣΕΕ ήταν αντίθετη στις διατάξεις του νομοσχεδίου (ψηφισμένου νόμου πλέον) «Δίκαιη Εργασία Για όλους» που αφορούσαν τη διευθέτηση ωραρίου και το 13ωρο, υπογραμμίζοντας ότι «αποδυναμώνουν εσκεμμένα τις συλλογικές συμβάσεις».

Κανονικά οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας δεν αφορούν μόνο τους μισθούς αλλά και τα ωράρια και τις συνθήκες δουλειάς (άδειες, επιδόματα κ.λπ.). Στόχος είναι να κατοχυρώνονται εργασιακά δικαιώματα και κανόνες που θα ισχύουν για όλους και όχι μέσω ατομικών συμφωνιών και «διευθετήσεων» με τον εργοδότη, στις οποίες ο εργαζόμενος είναι εκ των πραγμάτων το αδύναμο μέρος.

Τι δείχνει ο δείκτης μισθών της ΕΚΤ

Η τελευταία μέτρηση του δείκτη παρακολούθησης μισθών της ΕΚΤ, ο οποίος καλύπτει τις ενεργές συλλογικές συμβάσεις εργασίας ως και τον Σεπτέμβριο του 2025, δείχνει ότι η αύξηση των μισθών που έχει συμφωνηθεί, με εξομάλυνση των εφάπαξ πληρωμών, θα είναι 4,7 % το 2024 και 3,2% το 2025. Ο δείκτης μισθών με μη εξομαλυμένες εφάπαξ πληρωμές δείχνει διαπραγματευόμενη αύξηση των μισθών κατά 4,9% το 2024 και 3% το 2025.

Σύμφωνα με τις προβολές της ΕΚΤ, η πτωτική τάση του δείκτη μισθών αντανακλά εν μέρει τον τεχνικό αντίκτυπο των μεγάλων εφάπαξ πληρωμών (που πραγματοποιήθηκαν το 2024 αλλά όχι το 2025) και τον «εμπροσθοβαρή» χαρακτήρα των αυξήσεων των μισθών σε ορισμένους τομείς το 2024.

Για το πρώτο εξάμηνο του 2026 ο δείκτης παρακολούθησης μισθών της ΕΚΤ βρίσκεται στο 1,8% και ανεβαίνει στο 2,2% το τρίτο τρίμηνο.

Η κάλυψη των εργαζομένων από ΣΣΕ για το τρίτο τρίμηνο του 2026 ανέρχεται σε μόλις 19,4%, σε σύγκριση με 31% για το πρώτο εξάμηνο του 2026 και 47,2% για το τέταρτο τρίμηνο του 2025.

Επισημαίνεται ότι ο δείκτης παρακολούθησης μισθών της ΕΚΤ υπόκειται σε αναθεωρήσεις και δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως πρόβλεψη, καθώς αποτυπώνει μόνο τις πληροφορίες που είναι διαθέσιμες για τις ΣΣΕ τη στιγμή της δημοσίευσής του.

Επιπλέον, ο δείκτης παρακολούθησης των μισθών δεν ακολουθεί με ακρίβεια τον δείκτη αύξησης των μισθών μέσω συλλογικών συμβάσεων και είναι αναμενόμενες αποκλίσεις με την πάροδο του χρόνου. Δηλαδή, όταν υπογράφονται νέες ΣΣΕ, τα δεδομένα αλλάζουν.

Επιχειρησιακές συμβάσεις χωρίς αυξήσεις

Σύμφωνα με το τελευταίο δελτίο οικονομικών εξελίξεων της Τράπεζας της Ελλάδας, μεταξύ Ιανουαρίου-Αυγούστου 2025 υπογράφηκαν 148 νέες επιχειρησιακές συμβάσεις, οι οποίες κάλυπταν 78.299 εργαζομένους.

Από αυτές, μόλις οι 64 προέβλεπαν αυξήσεις μισθών, ενώ οι υπόλοιπες δεν προέβλεπαν καμία αλλαγή στους μισθούς.

Το 2024 είχαν υπογραφεί 238 νέες συμβάσεις σε επίπεδο επιχείρησης, που κάλυπταν 171.161 εργαζομένους. Από αυτές, 82 συμβάσεις προέβλεπαν αυξήσεις μισθών, ενώ οι υπόλοιπες δεν προέβλεπαν καμία αλλαγή στους μισθούς.

Οι επιχειρησιακές συμβάσεις αφενός καλύπτουν ένα πολύ μικρό ποσοστό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα (5,65%), ενώ ακόμα και όταν προβλέπουν αυξήσεις είναι πολύ μικρές, κάτω από τα όρια του πληθωρισμού (κατά μέσο όρο 2%).

Στα τάρταρα οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις στην Ελλάδα

Όσο για τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, που έχουν ευρύτερη ισχύ και κατοχυρώνουν υψηλότερες μισθολογικές αυξήσεις, είναι κυριολεκτικά μετρημένες στα δάκτυλα. Σύμφωνα με το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, το 2024 βρίσκονταν εν ενεργεία 47 κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές ΣΣΕ (τοπικές και εθνικές), που κάλυπταν δυνητικά 711.500 εργαζόμενους ή το 28% του συνόλου του ιδιωτικού τομέα (περίπου 2,5 εκατ. άτομα).

Πρακτικά όμως, η ισχύς τους καλύπτει πολύ λιγότερους εργαζόμενους, περίπου 20%, αφού μόνο οι επτά είχαν κυρηχθεί υποχρεωτικές. Το 2025 τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν μόλις 25 εν ενεργεία κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.

Η Τράπεζα της Ελλάδας δίνει τα εξής στοιχεία για τις κλαδικές ΣΣΕ του 2025:

• Τον Ιούλιο υπογράφηκε τριετής σύμβαση για τους εργαζομένους σε ιδιωτικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις. Προέβλεπε αναδρομική αύξηση μισθών 4% από την 1/1/2025 και από 3% και 2% αντίστοιχα για το 2026 και 2027.
• Τον Απρίλιο υπογράφηκε τριετής σύμβαση για τις τράπεζες. Προέβλεπε αυξήσεις 2% από την 1/7/2025, 2% από 1/12/2025 και από 2% τον Δεκέμβριο του 2026 και 2027.
• Τον Φεβρουάριο υπογράφηκε διετής συμφωνία για τους υπαλλήλους ξενοδοχείων, με αυξήσεις 5% το 2025 και 3% το 2026.
• Σύμφωνα με απόφαση που υπογράφηκε από τον Υπουργό Εργασίας στις 29 Απριλίου 2024, η κάλυψη της συλλογικής σύμβασης κλάδου στις ιδιωτικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις επεκτάθηκε σε όλους τους υπαλλήλους του κλάδου.

ΠΗΓΗ: «in.gr»

by Εργατικό Κέντρο

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εισέρχεται σε δεκαετία δημογραφικής παρακμής. Σύμφωνα με ανάλυση του Euronews, εάν η μετανάστευση προς την Ε.Ε. μηδενιζόταν, ο ευρωπαϊκός πληθυσμός θα κατέγραφε συρρίκνωση σχεδόν κατά ένα τρίτο έως το 2100. Η γήρανση δεν είναι πια μια ασήμαντη στατιστική μελέτη, έχει μετατραπεί σε δείκτη παραγωγικής απώλειας, καθώς κάθε χρόνο περίπου ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι «εξαφανίζονται» από την ευρωπαϊκή αγορά εργασίας.

Η Ελλάδα καταγράφεται μέσα στις χώρες με τη μεγαλύτερη αναμενόμενη συρρίκνωση. Τα σενάρια που υιοθετείτο άρθρο τοποθετούν τη χώρα μας σε ενδεχόμενο απώλειας έως και του 44% του πληθυσμού της έως το τέλος του αιώνα. Μια τάξη μεγέθους που μεταφράζεται σε ιστορική ανατροπή ισορροπιών, φοροδοτικής βάσης και βιωσιμότητας των ασφαλιστικών συστημάτων.

Αντίβαρο

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο επανέρχεται το ερώτημα: Μπορεί η διεύρυνση να λειτουργήσει ως αντίβαρο; Η ανάλυση σημειώνει ότι αρκετές υποψήφιες χώρες διαθέτουν νεότερες ηλικιακές πυραμίδες και χαμηλότερους δείκτες γήρανσης σε σχέση με τον μέσο όρο της Ε.Ε. Παράλληλα όμως υπενθυμίζει ότι ορισμένες εξ αυτών ήδη εμφανίζουν τα πρώτα σημάδια αντίστοιχης δημογραφικής πτώσης.

Το Euronews καταλήγει στο συμπέρασμα πως χωρίς μετανάστευση η ευρωπαϊκή αγορά εργασίας και κατ’ επέκταση το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος δεν είναι δημογραφικά βιώσιμα. Έτσι , η διεύρυνση δεν είναι «μόνο γεωπολιτική» , εξελίσσεται σε πιθανό εργαλείο αναπλήρωσης ανθρώπινου δυναμικού σε μια γηράσκουσα ήπειρο.

ΠΗΓΗ: «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

by Εργατικό Κέντρο

Διπλή –και όχι… τιμητική- απόκλιση μεταξύ Ελλάδας και Ε.Ε. – ευρωζώνης καταγράφουν τα ευρήματα της έρευνας οικονομικής συγκυρίας Οκτωβρίου 2025 του Ινστιτούτου Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ): Από τη μια, στην Ευρώπη καταγράφεται αισιοδοξία για το επόμενο 12μηνο από τους εκπροσώπους των επιχειρήσεων όλων των οικονομικών κλάδων, ενώ στην Ελλάδα ο κλάδος της βιομηχανίας διέπεται από απαισιοδοξία.

Από την άλλη, στην Ευρώπη τόσο οι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού τομέα όσο και οι εκπρόσωποι των καταναλωτών διέπονται από αισιοδοξία για το επόμενο 12μηνο, ενώ στην Ελλάδα οι επιχειρήσεις (πλην βιομηχανίας) αισιοδοξούν, αλλά οι καταναλωτές τα βλέπουν… γκρι αν όχι μαύρα. Συγκεκριμένα:

• Στη βιομηχανία, το ήπια θετικό ισοζύγιο των εκτιμήσεων για τις παραγγελίες και τη ζήτηση διατηρήθηκε αμετάβλητο, οι εκτιμήσεις για τα αποθέματα εξασθένησαν ελαφρά, ενώ οι θετικές προβλέψεις για την παραγωγή τους προσεχείς μήνες περιορίστηκαν ήπια.
• Στις κατασκευές, οι αρνητικές προβλέψεις για πρόγραμμα εργασιών των επιχειρήσεων αμβλύνθηκαν ήπια, ενώ αντίθετα οι αντίστοιχες θετικές προβλέψεις για την απασχόληση εξασθένησαν σημαντικά.
• Στο λιανικό εμπόριο, οι ήπια θετικές εκτιμήσεις για τις τρέχουσες πωλήσεις υποχωρούν οριακά, με το ύψος των αποθεμάτων να αποκλιμακώνεται έντονα και τις προβλέψεις για τη βραχυπρόθεσμη εξέλιξη των πωλήσεων να ενισχύονται κατακόρυφα.
• Στις υπηρεσίες, οι θετικές εκτιμήσεις για την τρέχουσα κατάσταση των επιχειρήσεων βελτιώθηκαν σημαντικά, όπως και οι θετικές εκτιμήσεις για την τρέχουσα ζήτηση, αλλά και οι προβλέψεις της βραχυπρόθεσμης εξέλιξής της.
• Στην καταναλωτική εμπιστοσύνη, οι αρνητικές προβλέψεις των νοικοκυριών για την οικονομική κατάσταση της χώρας εντάθηκαν, όπως και εκείνες για τη δική τους οικονομική κατάσταση.

Σε γενικές γραμμές η απαισιοδοξία στον κόσμο των επιχειρήσεων διατηρείται -ακόμη και όταν, όπως στις κατασκευές, αυτή συνδυάζεται με σημαντική εξασθένηση των προβλέψεων για την απασχόληση), ενώ στους καταναλωτές η απαισιοδοξία είναι εμφατική.

Τα νοικοκυριά

Ωστόσο, η διαφαινόμενη οικονομική κάμψη δεν επιδρά με τον ίδιο τρόπο στους δύο πόλους της οικονομίας: στις επιχειρήσεις και στους καταναλωτές. Αν εξαιρέσουμε τους εκπροσώπους του κλάδου της βιομηχανίας που δηλώνουν απαισιόδοξοι για το επόμενο 12μηνο, οι εκπρόσωποι των υπόλοιπων επιχειρηματικών κλάδων δηλώνουν αισιόδοξοι. Οι καταναλωτές όμως δηλώνουν απαισιόδοξοι «σε όλη τη γραμμή»: όχι μόνο μέσω του γενικού δείκτη της καταναλωτικής εμπιστοσύνης αλλά και μέσω άλλων συναφών μετρήσεων:

• Οι αρνητικές προβλέψεις των νοικοκυριών για την οικονομική τους κατάσταση τους επόμενους 12 μήνες εντάθηκαν τον Οκτώβριο. Το 58% (από 54%) των νοικοκυριών αναμένει ελαφρά ή αισθητή επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης, ενώ το 6% προβλέπει μικρή βελτίωση.
• Αισθητή επιδείνωση στις προβλέψεις για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Το 70% (από 64%) των καταναλωτών προέβλεψε ελαφρά ή αισθητή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, έναντι 18% το οποίο αναμένει σταθερότητα.
• Ο δείκτης της πρόθεσης για αποταμίευση τους προσεχείς 12 μήνες υποχώρησε ελαφρά. Το 84% των νοικοκυριών δεν θεωρεί πιθανή την αποταμίευση στο επόμενο 12μηνο, ενώ το 15% τη θεωρεί πιθανή ή πολύ πιθανή.
• Έντονη κλιμάκωση στις προβλέψεις για την ανεργία. Το ποσοστό των νοικοκυριών που προέβλεψε μικρή ή αισθητή άνοδο της ανεργίας διαμορφώθηκε στο 43% (από 35%), με το 14% των ερωτηθέντων να αναμένει ελαφρά μείωσή της.
• Ενίσχυση των προβλέψεων για άνοδο των τιμών. Το 64% (από 61%) των νοικοκυριών προέβλεψε άνοδο τιμών με τον ίδιο ή ταχύτερο ρυθμό και το 12% αναμένει σταθερότητα.
• Εξασθένηση, αλλά παραμονή στα υψηλά επίπεδα περί το 60%, του ποσοστού που «μόλις τα βγάζει πέρα». Το ποσοστό των καταναλωτών που δηλώνει ότι «μόλις τα βγάζει πέρα» διαμορφώθηκε στο 60% (από 65%), ενώ στο 9% διατηρήθηκε το ποσοστό όσων αναφέρουν ότι αντλούν από τις αποταμιεύσεις τους.

ΠΗΓΗ: «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ»

by Εργατικό Κέντρο

Ένας στους 4 Έλληνες αντιμετωπίζει τον κίνδυνο φτώχειας, η αγοραστική δύναμη μισθών και συντάξεων είναι η χαμηλότερη της Ευρώπης, ενώ η φορολόγηση επιβαρύνει δυσανάλογα τα οικονομικά αδύναμα νοικοκυριά, σύμφωνα με μελέτες εγχώριων και διεθνών οργανισμών.

Τουλάχιστον 2,7 εκατ. πολίτες, δηλαδή περίπου το 27% του πληθυσμού της Ελλάδας, αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σύμφωνα με την έκθεση του Ελληνικού Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας.

Υψηλή η παιδική φτώχεια

Η παιδική φτώχεια παραμένει υψηλή με ποσοστό 22,4%, ενώ ο κίνδυνος υλικής και κοινωνικής στέρησης επίσης αυξήθηκε, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.

Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα καλύπτει μόλις το 60% του ορίου φτώχειας, ποσοστό που σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, κρίνεται ανεπαρκές.

Η έκθεση, διαπιστώνει, «κρυφή αστεγία», δηλαδή την έλλειψη σταθερής και ασφαλούς κατοικίας σε συνδυασμό με την ενεργειακή φτώχεια η οποία έχει ενταθεί.

Εξάλλου, ο ΟΟΣΑ στην Ετήσια Έκθεσή του κατέταξε την χώρα μας στην 36η θέση μεταξύ των 38 κρατών-μελών του (μαζί με το Μεξικό και την Κολομβία) ως προς το ύψος των ετήσιων αποδοχών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, την περίοδο 2010-2022.

Επίσης η Eurostat δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της τον μέσο μισθό πλήρους απασχόλησης ανά εργαζόμενο από το 1995 έως και το 2023, κατατάσσοντας τη χώρα μας στην 3η θέση από το τέλος μεταξύ των 27 κρατών-μελών.

Στην Ευρώπη

Σύμφωνα με τις καταγραφές της Eurostat ο κίνδυνος φτώχειας δεν επηρεάζει μόνο τα άτομα που ζουν σε νοικοκυριά με χαμηλή ένταση εργασίας ή τα άτομα χωρίς απασχόληση.

Το 2024, το 8,2% των ατόμων ηλικίας 18 ετών και άνω που δήλωσαν ότι εργάζονται (απασχολούμενοι ή αυτοαπασχολούμενοι) στην ΕΕ διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας. Αυτό το ποσοστό ήταν σημαντικά χαμηλότερο για τις γυναίκες (7,3%) από ό,τι για τους άνδρες (9,0%).

Μεταξύ των χωρών της ΕΕ, το υψηλότερο ποσοστό εργαζομένων και ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ήταν 13,4% στο Λουξεμβούργο. Αντίθετα, το χαμηλότερο ποσοστό ήταν 2,8% στη Φινλανδία.

Σε 22 χώρες της ΕΕ, το ποσοστό των εργαζομένων που αντιμετωπίζουν κίνδυνο φτώχειας ήταν υψηλότερο για τους άνδρες από ό,τι για τις γυναίκες, με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των φύλων στη Ρουμανία (8,1 ποσοστιαίες μονάδες).

Στη Γερμανία, τα ποσοστά ήταν τα ίδια για τους άνδρες και τις γυναίκες, ενώ στην Τσεχία, τη Λετονία, την Κύπρο και το Λουξεμβούργο τα ποσοστά ήταν υψηλότερα για τις γυναίκες από ό,τι για τους άνδρες.

ΠΗΓΗ: «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ https://www.ot.gr/2025/11/04/oikonomia/ftoxeia-oratos-o-kindynos-gia-to-25-ton-ellinon/»

by Εργατικό Κέντρο

AΡΙΘΜ.ΠΡΩΤ.:247                                                                                                      ΚΑΛΑΜΑΤΑ, 31/10/2025

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Καλαμάτας εκφράζει την αντίθεσή του στην απόφαση της Διοίκησης των ΕΛ.ΤΑ να κλείσει 204 καταστήματα εκ των οποίων 4 στη  Μεσσηνία: Θουρία, Μελιγαλά, Κυπαρισσία, Πεταλίδι.

Αυτή η εξέλιξη θα στερήσει ολόκληρες περιοχές από μια στοιχειώδη και αναγκαία υπηρεσία με ότι αυτό συνεπάγεται για την  καθημερινότητα των πολιτών.

Παρακολουθούμε με ιδιαίτερο προβληματισμό και ανησυχία τα σχέδια Μετόχου- Διοίκησης ΕΛ.ΤΑ, τα οποία δεν είναι καινούργια, είναι αυτά που πρωτοπαρουσιαστήκαν από το Υπερταμείο στα ΕΛΤΑ το 2018 για την αναδιοργάνωση της εταιρείας.

Οι αλλαγές αυτές είναι στην ίδια κατεύθυνση, δηλαδή εκχώρηση έργου σε ιδιώτες, μετακίνηση τακτικού προσωπικού .

Για τα ΕΛ.ΤΑ. χρειάζονται ολοκληρωμένες και ξεκάθαρες αναπτυξιακές πολιτικές, της μονίμως καθυστερημένης και ανεπαρκούς αποζημίωσης της Καθολικής Ταχυδρομικής Υπηρεσίας που θα επιτρέψει στα ΕΛΤΑ να ανταποκριθούν στο ζωτικό, για την κοινωνία και την οικονομία  ρόλο τους παραμένοντας ταυτόχρονα βιώσιμα, σύγχρονα και ανταγωνιστικά .

Είναι δεδομένο ότι, χωρίς την επαρκή και έγκαιρη χρηματοδότηση της καθολικής Ταχυδρομικής  Υπηρεσίας δεν είναι εφικτή η διατήρηση της ταχυδρομικής αυτής εξυπηρέτησης με οποιανδήποτε τρόπο παρέχεται.

Καλούμε τη Διοίκηση των ΕΛΤΑ να ανακαλέσει το σχέδιο για το κλείσιμο των Ταχυδρομικών  Γραφείων  στην Μεσσηνία .

Απαιτούμε από την κυβέρνηση να διασφαλίσει τη λειτουργία των ταχυδρομικών καταστημάτων, με πλήρη στελέχωση και μόνιμο προσωπικό.

Σε συνεργασία με την Ομοσπονδία του Κλάδου (Π.Ο.Σ.Τ) θα στηρίξουμε τα εργασιακά δικαιώματα των συναδέλφων μας .

Αδιαπραγμάτευτες κόκκινες γραμμές μας είναι οι θέσεις εργασίας, τα εργασιακά δικαιώματα, οι αμοιβές και καμία εξοντωτική μετακίνηση συναδέλφου.

by Εργατικό Κέντρο

Η Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδας (ΕΕΚΕ) παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο θέσεων και προτάσεων για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης, που πλήττει ολοένα και περισσότερα νοικοκυριά.

Η στέγαση αποτελεί θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα, το οποίο οφείλει να προστατεύεται από την Πολιτεία με δίκαιες και βιώσιμες πολιτικές.

Η μελέτη της ΕΕΚΕ επισημαίνει ότι η κρίση στέγασης δεν είναι μόνο ζήτημα προσφοράς κατοικίας, αλλά και αποτέλεσμα ανισοτήτων, ανεπαρκούς κοινωνικής πολιτικής και στρεβλώσεων της αγοράς. Γι’ αυτό, οι προτάσεις της στηρίζονται σε τέσσερις βασικούς μεθοδολογικούς άξονες:

1. Τμηματοποίηση των αναγκών – διαφορετικές πολιτικές για φοιτητές, νέους, υπερήλικες, δημοσίους υπαλλήλους, ενοικιαστές και ιδιοκτήτες.
2. Εφαρμογή της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης – όσοι ωφελούνται από τη στεγαστική αγορά (π.χ. βραχυχρόνιες μισθώσεις) να συμβάλλουν στην ενίσχυση της κοινωνικής κατοικίας.
3. Πολυμορφικοί φορείς υλοποίησης – συνδυασμός δημόσιων, δημοτικών και κοινωνικών φορέων που προσαρμόζονται στις τοπικές ανάγκες.
4. Χρηματοδοτικές καινοτομίες – όπως η αναχρηματοδότηση στεγαστικών δανείων και η δημιουργία Ομολόγων Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Με βάση αυτούς τους άξονες, η ΕΕΚΕ διατυπώνει έξι συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής:

1. Αύξηση της προσφοράς κατοικιών μακροχρόνιας ενοικίασης μέσω φορολογικών κινήτρων, μηδενισμού ΕΝΦΙΑ και ενδιάμεσων φορέων που θα διασφαλίζουν τη σωστή χρήση των ακινήτων.
2. Υποβοήθηση της επαναγοράς κατοικιών από πολίτες που έχασαν το σπίτι τους λόγω πλειστηριασμών, μέσω κοινωνικών ταμείων ή ομολόγων αλληλεγγύης.
3. Αξιοποίηση των ακινήτων του Δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για τη στέγαση φοιτητών, υπερηλίκων, ατόμων με αναπηρία και εργαζομένων εκτός έδρας.
4. Ενίσχυση της κατασκευής προσιτών νεόδμητων κατοικιών μέσω οικοδομικών συνεταιρισμών, με εγγυοδοσία του Δημοσίου για ευκολότερη πρόσβαση σε χρηματοδότηση.
5. Αναβίωση μεγάλων αστικών διαμερισμάτων των δεκαετιών ’50–’60 μέσω προγραμμάτων συγκατοίκησης ειδικών ομάδων (νέοι, ηλικιωμένοι, δημόσιοι υπάλληλοι).
6. Εξισορρόπηση μεταξύ βραχυχρόνιων και μακροχρόνιων μισθώσεων κατοικιών, με υποχρέωση διάθεσης ποσοστού κλινών σε μακροχρόνια χρήση από τους ιδιοκτήτες βραχυχρόνιων ακινήτων.

Η ΕΕΚΕ τονίζει ότι οι προτάσεις αυτές είναι ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες και κοινωνικά δίκαιες, καθώς μπορούν να ενεργοποιηθούν τόσο από την Κεντρική Διοίκηση όσο και από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους ίδιους τους πολίτες.

Η υλοποίηση ενός συνεκτικού σχεδίου στέγασης μπορεί να μετατρέψει τη στέγη από πηγή κοινωνικής ανασφάλειας σε πυλώνα κοινωνικής συνοχής και οικονομικής σταθερότητας.

ΠΗΓΗ: «ΕΝΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ https://eeke.gr/#»

by Εργατικό Κέντρο