Ανακοίνωση

Τις αποδοχές μιας ολόκληρης χρονιάς καλείται να δαπανήσει ένας καλοπληρωμένος- γονιός για να πληρώσει το ενοίκιο του παιδιού του που πέρασε στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη ή σε άλλες μεγάλες πόλεις της περιφέρειας μέχρι να πάρει το πτυχίο του.

Με το ενοίκιο ενός στούντιο-τρύπας των 15-20 τετραγωνικών ή ενός διαμερίσματος των 50-60 τ.μ. να κυμαίνεται στα 450- 650 ευρώ, έχοντας αυξηθεί 10% συγκριτικά με πέρυσι, η ετήσια δαπάνη (χωρίς κοινόχρηστα και άλλα έξοδα για έναν φοιτητή) στην Αθήνα είναι από 5.400 έως 9.000 ευρώ ετησίως, που για τα τέσσερα χρόνια των σπουδών του φτάνει τα 21.600 έως 36.000 ευρώ. Όσα βγάζει δηλαδή τον χρόνο ένας καλοπληρωμένος μισθωτός!

ΑΝΑ ΠΕΡΙΟΧΗ

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας MbfoO, στην Αθήνα η χαμηλότερη μέση ζητούμενη τιμή ανά τετραγωνικό μέτρο φοιτητικού σπιτιού εντοπίζεται στην περιοχή της Νίκαιας, σε Πατησίων Αχαρνών και στην Κυψέλη, ενώ η υψηλότερη τιμή παρατηρείται στην περιοχή Κολωνάκι-Λυκαβηττός και την περιοχή Κουκάκι- Μακρυγιάννη.

• Ενδεικτικά, ένα διαμέρισμα κάτω από 65 τ.μ. στου Ζωγράφου, που αποτελεί μία από τις δημοφιλέστερες φοιτητικές συνοικίες λόγω εγγύτητας με την Πανεπιστημιούπολη και την Πολυτεχνειούπολη, στοιχίζει κατά μέσο όρο 516 ευρώ.

• Στα 400 ευρώ ανέρχεται η τιμή ενός στούντιο στη Νίκαια, που αποτελεί μία από τις οικονομικότερες περιοχές της Αττικής για φοιτητική κατοικία.

•  Η μεγαλύτερη αύξηση μέσης ζητούμενης τιμής φοιτητικής κατοικίας καταγράφηκε στο κέντρο της Αθήνας και το Μετς. Οι διαφορές στο ενοίκιο μεταξύ μιας «τρύπας» 20 τετραγωνικών (studio) και ενός παλαιού διαμερίσματος 60 τετραγωνικών είναι της τάξης των 40-50 ευρώ τον μήνα, ωστόσο αν συνεκτιμήσει κανείς τα κοινόχρηστα ή τη μετακίνηση, το πραγματικό κόστος είναι μεγαλύτερο.

• Οι πιο ακριβές περιοχές στην Αθήνα είναι το Μετς με 750 ευρώ τον μήνα (μέση τιμή) , το Κολωνάκι με 651 ευρώ, το Κουκάκι με 650 ευρώ και ακολουθούν το Παγκράτι, το κέντρο της Αθήνας, τα Ιλίσια, τα Εξάρχεια, στου Γουδή, η Δάφνη, η Καισαριανή, ο Νέος Κόσμος, η Νέα Σμύρνη, η περιοχή του Ζωγράφου, το Μεταξουργείο, η Καλλιθέα και ο Βύρωνας με τιμές 530- 600 ευρώ τον μήνα κατά μέσο όρο.

• Στη Θεσσαλονίκη η τιμή του φοιτητικού σπιτιού σε αρκετές περιοχές βρίσκεται κοντά στα 10 ευρώ/τ.μ. με εξαίρεση το Κέντρο που φτάνει τα 10,3 ευρώ, ενώ ως οικονομικότερες περιοχές για ενοικίαση φοιτητικού σπιτιού στη Θεσσαλονίκη αναδεικνύονται οι περιοχές του Ευόσμου και της Σταυρούπολης.

• Στη συμπρωτεύουσα ένα διαμέρισμα στη Σταυρούπολη ξεκινά από τα 370 έως 380 ευρώ τον μήνα ή 4.560 ευρώ τον χρόνο (18.240 ευρώ στην τετραετία της φοίτησης) και φτάνει στο Κέντρο τα 450 ευρώ τον μήνα (5.400 ετησίως) κατά μέσο όρο.

• Στην υπόλοιπη Ελλάδα, πανάκριβα είναι τα διαμερίσματα σε Κέρκυρα ( 11,4 ευρώ το τετραγωνικό), Ρέθυμνο ( 11 ευρώ), Ηράκλειο (9,9 ευρώ), Ρόδο (9,4 ευρώ), Χαλκίδα (9 ευρώ), καθώς μιλάμε για κόστος ενοικίου από 355 έως 600 ευρώ τον μήνα και στις πιο φτηνές περιοχές από 240 (π.χ. Λαμία) έως τα 350 ευρώ (Πάτρα) για ένα «ανθρώπινο» διαμέρισμα.

Διψήφιες ανατιμήσεις στα μισθώματα

ΠΗΓΗ: «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ»

by Εργατικό Κέντρο

Οι ταξιδιώτες από τις ΗΠΑ βαθμολογούν την Πελοπόννησο με 9,5 βαθμούς, οι Ιταλοί με 9,4 βαθμούς, οι Γερμανοί με 9,3 βαθμούς, οι Έλληνες με 9,2 βαθμούς οι Βρετανοί με 9,1 βαθμούς και οι Γάλλοι με 8,9 βαθμούς

Η Ελλάδα τόσο συνολικά όσο και η κάθε Περιφέρεια ξεχωριστά, διατήρησαν την ανταγωνιστικότητά τους, ως προς την εμπειρία επίσκεψης , με βαθμολογία υψηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Την υψηλότερη βαθμολογία είχαν η Θεσσαλία και η Δυτική Μακεδονία στο τρίμηνο Απρίλιος- Ιούνιος, επιβεβαιώνοντας τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη χρονική και χωρική επέκταση της τουριστικής δραστηριότητας.

Οι επισκέπτες προτιμούν όλο και περισσότερο να ταξιδεύουν σε περιοχές εκτός των κύριων πόλεων.

Το ανθρώπινο δυναμικό, η πολιτιστική εμπειρία, η γαστρονομία και η εμπειρία στη θάλασσα λαμβάνουν τις υψηλότερες αξιολογήσεις.

Καταγράφεται αύξηση των συζητήσεων γύρω από τις υψηλές θερμοκρασίες και τις πυρκαγιές (κυρίως τον Ιούνιο) επηρεάζοντας τη φήμη της χώρας και της τουριστικής εμπειρίας.

ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ

Η διαδικτυακή φήμη της Ελλάδας συνεχίζει να συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο όγκο θετικών συζητήσεων σε θέματα Πολιτισμού και Γαστρονομίας. Στις θετικές αναφορές περιλαμβάνονται σχόλια για τον καιρό (κυρίως τους ανοιξιάτικους μήνες) και την ποιότητα της εμπειρίας στη θάλασσα, για εναλλακτικούς προορισμούς όπως τα Μετέωρα, καθώς και δραστηριότητες όπως η αναρρίχηση και η πεζοπορία . Οι εμπειρίες που σχετίζονταν με τη γαστρονομία περιλάμβαναν αναφορές τόσο σε μαθήματα μαγειρικής όσο και το φαγητό σε μοναδικά περιβάλλοντα.

Άλλες θετικές αναφορές σχετίζονται με τα νέα απευθείας δρομολόγια πτήσεων μεγάλων αποστάσεων και την ελκυστικότητά της χώρας ως κορυφαίου προορισμού για γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες τους.

Καταγράφεται αύξηση των συζητήσεων γύρω από τις υψηλές θερμοκρασίες τον Ιούνιο , ένα συνηθισμένο πρόβλημα στους μεσογειακούς προορισμούς καθώς, αφενός συνδέονται με πυρκαγιές και αφετέρου οδηγούν το κλείσιμο σημαντικών αρχαιολογικών χώρων.

Παρόλο που το θέμα της Φιλοξενίας δημιούργησε συγκριτικά λιγότερες συζητήσεις, κατέλαβε την τρίτη θέση στους παράγοντες που δημιουργούν θετική φήμη.

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ

Το επίπεδο ικανοποίησης παρέμεινε πολύ υψηλό (Ελλάδα: 9,2 &Αθήνα: 9,1) και σημαντικά υψηλότερο από την βαθμολογία της Ευρώπης συνολικά (8,9).

Από τον Φεβρουάριο του 2024, ο αριθμός των αξιολογήσεων για την Ελλάδα αυξάνεται σταθερά. Η Αθήνα ακολούθησε αυτή την τάση μέχρι τον Μάιο, σημειώνοντας μικρή μείωση τον Ιούνιο. Αυτό δείχνει ότι , ενώ η συνολική επισκεψιμότητα έχει αυξηθεί λόγω της περιόδου αιχμής, οι επισκέπτες προτιμούν όλο και περισσότερο να ταξιδεύουν σε περιοχές εκτός των κύριων πόλεων, όπως αποδεικνύεται από τον ταχύτερο ρυθμό αύξησης των αξιολογήσεων για την Ελλάδα συνολικά.

Όλες οι Περιφέρειες είχαν βαθμολογία μεγαλύτερη του 9, με τη Θεσσαλία και τη Δυτική Μακεδονία να φθάνουν στο 9,5 και 9,4 αντίστοιχα, επιβεβαιώνοντας τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη χρονική και χωρική επέκταση της τουριστικής δραστηριότητας.

Σε εθνικό επίπεδο οι αξιολογήσεις για τα επιμέρους συστατικά του τουριστικού προϊόντος (Πολιτισμός 9,3, Γαστρονομία 9,1 Εμπειρία στη Θάλασσα 9,0), έχουν βαθμολογία μεγαλύτερη/ίση του 9 ενώ, η γαστρονομία ξεπέρασε την εμπειρία στη θάλασσα.

Από την ανάλυση προκύπτει ότι οι ταξιδιώτες στην Ελλάδα εκτιμούν πολύ το ανθρώπινο δυναμικό, δίνοντας εξαιρετική βαθμολογία, περί το 9,5 στο σύνολο της χώρας.

Γενικά, καταγράφεται ικανοποίηση ως προς την αξία των εμπειριών σε σχέση με τα χρήματα (Value For Money) αποδίδοντας βαθμολογία στη χώρα 9,1, ένα πολύ θετικό επίτευγμα ειδικά κατά τη διάρκεια της περιόδου αιχμής.

Σχετικά με το Βιώσιμο Ταξίδι (8,4) και την Υγιεινή (8,3), καταγράφονται σχετικά ικανοποιητικές αξιολογήσεις.

ΠΗΓΗ: «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

by Εργατικό Κέντρο

Στις ΗΠΑ το 77% των εργαζομένων πιστεύει ότι μια τετραήμερη 40ωρη εβδομάδα εργασίας θα είχε εξαιρετικά ή κάπως θετική επίδραση στην ευημερία τους, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Gallup. Οι αμερικανικές εταιρείες που έχουν εφαρμόσει πιλοτικά ή έχουν υιοθετήσει συντομευμένες εβδομάδες εργασίας λένε ότι έχουν δει τα οφέλη. Σε παγκόσμιο επίπεδο, όλο και περισσότερες χώρες εξετάζουν να εφαρμόσουν την 4ήμερη εβδομάδα εργασίας. Πρόσφατα υιοθέτησε το μέτρο η Γαλλία, ενώ το Βέλγιο ήταν η πρώτη χώρα που ενέκρινε τη μειωμένη εβδομάδα εργασίας το 2022. Άλλες χώρες που πειραματίζονται με την τετραήμερη εβδομάδα εργασίας είναι η Ισλανδία, η Ιαπωνία και η Νότια Αφρική. Ωστόσο, τα εμπόδια για την ευρεία υιοθέτηση της 4ήμερης εβδομάδας εργασίας εξακολουθούν να υφίστανται, καθώς πολλοί ανησυχούν για ζητήματα στελέχωσης, πιθανή μείωση της παραγωγικότητας, αυξημένο κόστος.

ΠΗΓΗ: «KONTRA NEWS»

by Εργατικό Κέντρο

Κατά 10% μέσο όρο υψηλότερες σε σύγκριση με την ευρωζώνη είναι στην Ελλάδα οι τιμές στα τυποποιημένα προϊόντα σούπερ μάρκετ, όπως προκύπτει από μελέτη της Τράπεζας της Ελλάδος. Οι διαφορές των τιμών μεταξύ της Ελλάδος και των άλλων χωρών έχουν μειωθεί από το 2011, ωστόσο η Ελλάδα παραμένει μια ακριβή χώρα για τυποποιημένα προϊόντα σούπερ μάρκετ. Οι τσουχτερές τιμές στα σούπερ μάρκετ έρχονται την ώρα που οι μισθοί παραμένουν πολύ χαμηλότερα του μέσου όρου, με την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων να είναι η δεύτερη πιο αδύναμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά. Όπως αναφέρει στην έκθεση της η ΤτΕ, οι εισαγόμενες πληθωριστικές πιέσεις των τελευταίων ετών έχουν μειώσει την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών, η οποία σταδιακά αποκαθίσταται αφενός με την αύξηση των μισθών και αφετέρου με την σταδιακή μείωση του πληθωρισμού τους τελευταίους μήνες. Πέραν του πληθωρισμού, ωστόσο, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται και στις διαφορές των τιμών μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης , οι οποίες εξακολουθούν να είναι σημαντικές, παρά την απουσία εμπορικών περιορισμών και την εξάλειψη των διακυμάνσεων της συναλλαγματικής ισοτιμίας, ενώ διάφορες έρευνες καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα είναι μεταξύ των ακριβότερων χωρών σε αγαθά όπως το βρεφικό γάλα και τα απορρυπαντικά πλυντηρίου ρούχων.

Η μελέτη ερευνά την εξέλιξη και την επιμονή των διαφορών των τιμών, εστιάζοντας σε 41 κατηγορίες τυποποιημένων επώνυμων προϊόντων σούπερ μάρκετ και συγκρίνοντας τις τιμές στην Ελλάδα με τις τιμές σε εννέα άλλες χώρες της ευρωζώνης. Με βάση τις εκτιμήσεις προηγούμενης μελέτης της Τράπεζας της Ελλάδος, η τελική (μοναδιαία) τιμή στο ράφι ενός τυποποιημένου επώνυμου προϊόντος σουπερμάρκετ σε μια χώρα εξαρτάται από τέσσερις παράγοντες.

•το βαθμό συγκέντρωσης της αγοράς των προμηθευτών,

• τη δομή της αγοράς των λιανεμπόρων (σούπερ μάρκετ), τις συνήθειες των καταναλωτών,

• άλλες μεταβλητές όπως ΦΠΑ, μισθοί , ενοίκια, ανεργία, κατά κεφαλήν εισόδημα κ.ά.

Σημειώνεται από την ΤτΕ ότι, όσον αφορά την μεθοδολογία, οι εκτιμήσεις της επίδρασης αυτών των παραγόντων στις τιμές έγιναν με τη χρήση δεδομένων με υψηλό επίπεδο ανάλυσης για τιμές και ποσότητες λιανικής της περιόδου 2009-2011. Στη συνέχεια, το επίπεδο των τιμών το 2023 για την Ελλάδα και τις άλλες χώρες εκτιμήθηκε προσεγγιστικά με τη χρήση αντίστοιχων δεικτών τιμών καταναλωτή

Όπως τονίζει η ΤτΕ, από τη μελέτη προκύπτει ότι , παρά την αξιοσημείωτη πρόοδο που έχει επιτευχθεί την περίοδο 2011-2023, καθώς οι διαφορές των τιμών μεταξύ της Ελλάδος και των άλλων χωρών έχουν μειωθεί σημαντικά, η Ελλάδα παραμένει μια ακριβή χώρα για τυποποιημένα προϊόντα σουπερμάρκετ.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της μελέτης, οι τιμές στην Ελλάδα είναι κατά μέσο όρο περίπου 10% υψηλότερες σε σύγκριση με την ευρωζώνη. Σύμφωνα με την ΤτΕ, οι υψηλές τιμές αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό αυξημένη συγκέντρωση στην αγορά των προμηθευτών, όπου δραστηριοποιούνται μεγάλες πολυεθνικές οι οποίες προμηθεύουν την αγορά με εισαγόμενα προϊόντα, στρεβλώσεις στην αγορά της λιανικής, καθώς και διαφορές διαφορές στις καταναλωτικές καταναλωτικές συνήθειες, όπως για παράδειγμα αγορά μικρών συσκευασιών.

Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η εξομοίωση εξομοίωση της δομής της ελληνικής αγοράς και της συμπεριφοράς των καταναλωτών στην Ελλάδα με τα αντίστοιχα επίπεδα της ευρωζώνης θα οδηγούσε σε σημαντικές μειώσεις τιμών. Συγκεκριμένα, για την ομάδα προϊόντων με τις υψηλότερες πωλήσεις στο δείγμα, η μείωση τιμών στην Ελλάδα θα έφθανε κατά μέσο όρο τις 17 ποσοστιαίες μονάδες, ενώ για την ομάδα προϊόντων όπου η Ελλάδα είναι από τις πιο ακριβές χώρες η μείωση τιμών θα έφθανε κατά μέσο όρο τις 30 ποσοστιαίες μονάδες.

Όπως τονίζεται στη μελέτη, καθώς στο διάστημα 2011-2023 οι διαφορές στις τιμές μεταξύ της Ελλάδας και των άλλων χωρών του δείγματος μειώθηκαν συνολικά κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες, συμπεραίνεται ότι υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω βελτίωσης με παρεμβάσεις οι οποίες αυξάνουν τον ανταγωνισμό μεταξύ των προμηθευτών, επιφέρουν αλλαγές στη δομή της αγοράς των λιανεμπόρων και – σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα – στοχεύουν στην ενίσχυση του καταναλωτικού αλφαβητισμού.

ΠΗΓΗ: «KONTRA NEWS»

by Εργατικό Κέντρο

Στη δημοσιοποίηση των στοιχείων που αφορούν την εφαρμογή του μέτρου της έκτακτης βάρδιας εργασίας σε επιχειρήσεις συνεχούς λειτουργίας με κυλιόμενες βάρδιες κατά το πρώτο 15νθήμερο του Ιουλίου προχωρά το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης.

Στο χρονικό διάστημα έως τις 15 Ιουλίου το ΠΣ « ΕΡΓΑΝΗ » κατέγραψε τα παρακάτω δεδομένα.

Σύνολο εργοδοτών στη χώρα που απασχολούν εργαζόμενους με εξαρτημένη σχέση εργασίας: 326.482 εργοδότες και 382.775 παραρτήματα.

Αίτηση για χρήση της έκτακτης βάρδιας εργασίας υπέβαλαν συνολικά: 690 επιχειρήσεις για 1.671 παραρτήματα, δηλαδή αίτηση έχει υποβάλει το 0,44%των παραρτημάτων της χώρας.

Από τα 1.671 παραρτήματα που υπέβαλαν αίτηση πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου (δηλ. συνεχή λειτουργία 24/7 με κυλιόμενες βάρδιες ή 24ωρη λειτουργία 5 ή 6 ημερών με κυλιόμενες βάρδιες) τα 291 , δηλαδή ποσοστό 17,4% επί των αιτήσεων και 0,076% επί του συνόλου των παραρτημάτων.

Στις περιπτώσεις μη νόμιμης υπαγωγής με χρήση του μέτρου, η εργασία που τυχόν παρασχέθηκε από εργαζομένους κρίνεται ως παράνομη και εφαρμόζονται οι προβλεπόμενες κυρώσεις.

ΠΗΓΗ: «POLITICAL»

by Εργατικό Κέντρο

Τα στοιχεία που παρουσιάζει σήμερα κατ’ αποκλειστικότητα η «Ν», κάνουν λόγο για ώρες εργασίας που έφτασαν στις 2.042 το 2015, εν καιρώ μνημονίων, για να υποχωρήσουν λίγο, στις 1.886, το 2022. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η διαφορά με τις υπόλοιπες χώρες είναι πολύ μεγάλη. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, τα οποία προέρχονται από την επίσημη έκθεση που εκδόθηκε τον περασμένο Μάρτιο από την αρμόδια Ελεγκτική Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης, κάνουν λόγο για 315 περισσότερες ώρες δουλειάς για τους Έλληνες εργαζόμενους σε ετήσια βάση, σε σχέση με τις 1.571 ώρες που είναι ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος.

Τα στοιχεία εστιάζουν συνολικά στην εικόνα που παρουσιάζει η αγορά εργασίας στην Ελλά δα, ως προς τη συμμόρφωσή της σε σχέση με μια σειρά εργασιακών ζητημάτων που είχαν συμπεριληφθεί σε σχετική προσφυγή που είχε υποβάλει η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ) το μακρινό 2014. Εκεί διαπιστώνεται απασχόληση των εργαζομένων στην Ελλάδα με σημαντικά διευρυμένα ωράρια εργασίας, σε συνδυασμό με την αδυναμία των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ), εξαιτίας της απορρύθμισης του πλαισίου τους, να καλύψουν ευνοϊκότερα τον χρόνο εργασίας.

«Σημαντικό χάσμα»

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην έκθεση της Ελεγκτικής Επιτροπής του Συμβουλίου της Ευρώπης αναφέρεται, έπειτα από έλεγχο και του νόμου 4808/2021, γνωστού και ως «νόμου Χατζηδάκη», πως εξακολουθεί να διατηρείται η παραβίαση των διατάξεων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη ως προς τον χρόνο εργασίας. Θα πρέπει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι στην ανάλυση που πραγματοποιείται δεν έχει συμπεριληφθεί η πρόσθετη ρύθμιση του νόμου 5053/2023 , γνωστού και ως «νόμου Γεωργιάδη», περί εξαήμερης απασχόλησης. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, είναι πιθανό τα συμπεράσματα της έκθεσης να ήταν ακόμα πιο επιβαρυντικά για τη χώρα.

Ενδεικτικά παραθέτουμε τη σχετική αναφορά ότι, σύμφωνα με την αρχική Απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων, το 2015 «οι Έλληνες εργαζόμενοι ήταν στην κορυφή της λίστας όσον αφορά τις μέσες ώρες εργασίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (με 2.042 ώρες εργασίας ετησίως)» και «υπήρχε σημαντικό χάσμα μεταξύ των Ελλήνων εργαζομένων και των ομολόγων τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (από 1.371 ώρες εργασίας για τους Γερμανούς εργάτες έως 1.541 ώρες ετησίως για τους Βέλγους εργάτες)». Στη συνέχεια η Ελεγκτική Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης αναφέρει ότι «σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του ΟΟΣΑ για το 2022, Οι Έλληνες εργαζόμενοι παραμένουν στην κορυφή με 1.886 ώρες εργασίας ετησίως, ενώ ο μέσος όρος της Ε.Ε. είναι 1.571 ώρες εργασίας ετησίως».

Το εξαήμερο

Σε σχέση με τις πρόσθετες ρυθμίσεις περί εξαήμερης εργασίας, ο Δημήτρης Καραγεωργόπουλος, γραμματέας Τύπου της ΓΣΕΕ, επισημαίνει: «Η αλήθεια είναι πως με την εφαρμογή εξαήμερης εργασίας σε επιχειρήσεις συνεχούς ροής, ναι μεν προβλέπεται μια κάποια αποζημίωση για όσους εργαστούν την έκτη ημέρα, αλλά στην πραγματικότητα οι εργαζόμενοι χάνουν υποχρεωτικά μια πολύτιμη ημέρα ανάπαυσης. Είναι τέσσερις ημέρες τον μήνα, 48-50 ημέρες ανάπαυσης τον χρόνο. Δεν είναι επιλογή , λοιπόν, των εργαζομένων. Σε αυτές τις επιχειρήσεις το πενθήμερο καταργείται στην πράξη, αφού ουδείς εργαζόμενος δεν θα βρει το θάρρος να αρνηθεί, ακόμα και αν αισθάνεται εξουθενωμένος και έχει ανάγκη ξεκούρασης. Δεν υπάρχει το δικαίωμα της επιλογής, παρά μόνο της επιβολής».

Σε ό,τι αφορά το θεσμικό πλαίσιο που διέπει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις ΣΣΕ, με ειδική αναφορά στην Εθνική Γενική ΣΣΕ και το πεδίο εφαρμογής τους, η Ελεγκτική Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης επισημαίνει πως αποδείχθηκε ότι «δεν διασφαλίζει την παροχή εγγυήσεων για ρυθμίσεις σχετικές με την εύλογη διάρκεια του εβδομαδιαίου εργάσιμου χρόνου». Άρα οι ΣΣΕ δεν μπορούν στην πράξη να περιορίσουν κάπως τις ώρες εργασίας που απασχολούνται οι εργαζόμενοι στη χώρα. Η έκθεση καταλήγει συνακόλουθα για όλα τα προηγούμενα ότι «η Επιτροπή θεωρεί πως δεν υπάρχει συμμόρφωση της Ελλάδας σε ό,τι αφορά την υπερβολική διάρκεια του χρόνου εργασίας».

«Θωράκιση της εργασίας»

Όμως, όπως επισημαίνει και ο κ. Καραγεωργόπουλος, «η προστασία των εργαζομένων και η διασφάλιση αξιοπρεπών όρων διαβίωσής τους επιτάσσουν τη θωράκιση της εργασίας απέναντι στις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες διαδοχικών κρίσεων, που παραμένουν στην πλειονότητά τους σε ισχύ. Η επισφάλεια στις εργασιακές σχέσεις συνιστά απειλή για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων. Η επιμήκυνση ωραρίων και ημερών εργασίας των εργαζομένων δεν συνιστά πρόοδο. Είναι πισωγύρισμα και πρέπει επιτέλους να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας.

Η εξουθένωση των Ελλήνων εργαζομένων, τα εξαντλητικά δεκάωρα και δωδεκάωρα είναι που προκαλούν τη δραματική αύξηση των εργατικών ατυχημάτων και δη των θανατηφόρων. Άνθρωποι καθημερινά γυρνούν στα σπίτια τους τραυματισμένοι, ακρωτηριασμένοι ή νεκροί. Ακόμα και αν είναι “επιλογή” τους να εργάζονται παραπάνω, ώστε να πάνε στο σπίτι τους ένα καλύτερο μεροκάματο, η ευθύνη της πολιτείας για την προστασία τους απεμπολείται;».

ΠΗΓΗ: «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»

by Εργατικό Κέντρο

Να βάλει τέλος σε όσους με διάφορες δικαιολογίες επιχειρούν να αποφύγουν πληρωμές με κάρτες επιχειρεί το οικονομικό επιτελείο, ενώ ταυτόχρονα η ΑΑΔΕ διπλασιάζει τους ελέγχους σε ταξί και λαϊκές αγορές.

Με τροπολογία που κατατέθηκε χθες το βράδυ στη Βουλή προβλέπεται ότι σε ειδικές δραστηριότητες, στις οποίες παρατηρείται φοροδιαφυγή μέσω αποφυγής πληρωμής με κάρτα , οι επαγγελματίες θα είναι υποχρεωμένοι να τοποθετούν ειδική σήμανση (ταμπέλα), με την οποία στα ελληνικά και στα αγγλικά θα ενημερώνουν τους πελάτες τους για τη δυνατότητά τους να δέχονται πληρωμές μέσω POS, και θα παρέχουν και τηλέφωνο για σχετικές καταγγελίες. Σε όσους την παραλείπουν αυτή υποχρέωση θα επιβάλλεται πρόστιμο 1.000 ευρώ από την ΑΑΔΕ ή τη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή.

Οι επαγγελματικές δραστηριότητες θα καθοριστούν με απόφαση του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών μετά από εισήγηση του διοικητή της ΑΑΔΕ, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι οι πρώτοι που θα υποχρεωθούν να τοποθετήσουν την ειδική σήμανση θα είναι οι εκμεταλλευτές ταξί και οι έμποροι στις λαϊκές αγορές.

Με την τροπολογία ορίζεται ότι θα μπορούν να επιβάλλουν πρόστιμα και οι ελεγκτές της ΑΑΔΕ σε όσους δεν τηρούν τη νομοθεσία με τις κάρτες. Αυτή τη στιγμή το δικαίωμα επιβολής προστίμου το έχει η Διυπηρεσία Μονάδα Ελέγχου Αγοράς του υπουργείου Ανάπτυξης (ΔΙΜΕΑ), καθώς πρόκειται για αγορανομικό έλεγχο. Δηλαδή, σήμερα με το ισχύον καθεστώς γίνονται έλεγχοι από τους εφοριακούς, οι οποίοι στέλνουν τις διαπιστώσεις του ελέγχου στη ΔΙΜΕΑ και η τελευταία επιβάλλει το πρόστιμο.

Όπως αναφέρουν από τη φορολογική διοίκηση, οι παραπάνω κατηγορίες έχουν τερματικά POS, αλλά δεν τα χρησιμοποιούν. Συγκεκριμένα καταγράφεται από τους ελέγχους που διενεργούν οι ελεγκτές της ΑΑΔΕ άρνηση να δεχθούν κάρτα στις λαϊκές αγορές και στα ταξί. Μέχρι σήμερα έχουν διενεργηθεί από τις ελεγκτικές υπηρεσίες της ΑΑΔΕ (ΕΛ- ΚΕ, ΔΟΥ και ΥΕΔΔΕ) 2.360 φορολογικοί έλεγχοι σε ταξί σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, Λάρισα, Ιωάννινα, Ρόδο, Χίο και Κέρκυρα. Πρόκειται για ελέγχους επαλήθευσης της κατοχής του POS και εξασφάλισης της ορθής διασύνδεσής του με τις εφαρμογές της ΑΑΔΕ.

Οι εν λόγω έλεγχοι είχαν κυρίως συμμορφωτικό χαρακτήρα και περιελάμβαναν αυστηρές συστάσεις για την ενημέρωση του πελάτη ως προς τη δυνατότητά του να εξοφλεί με κάρτα.

Διαπιστώθηκε υψηλό ποσοστό συμμόρφωσης, με εξαίρεση 38 περιπτώσεις στις οποίες ο έλεγχος έπραξε τα δέοντα και προχώρησε στον καταλογισμό των προσηκουσών κυρώσεων.

ΠΗΓΗ: «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

by Εργατικό Κέντρο

Οριζόντια, σε όλα τα νοικοκυριά, αλλά μόνο για τα κυμαινόμενα τιμολόγια, δηλαδή τα πράσινα και τα κίτρινα, θα δοθεί η επιδότηση στο ηλεκτρικό ρεύμα για τον μήνα Αύγουστο. Η στήριξη θα καλύψει τις κατοικίες των νοικοκυριών, κύριες και εξοχικές, για καταναλώσεις μέχρι 500 κιλοβατώρες τον μήνα, ενώ ειδική πρόνοια θα υπάρχει για τους δικαιούχους Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου. Το ύψος της επιδότησης θα ανακοινωθεί στις αρχές Αυγούστου, όταν θα έχουν οριστικοποιηθεί από τους προμηθευτές οι χρεώσεις των κυμαινόμενων τιμολογίων για τον επόμενο μήνα, με τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Θόδωρο Σκυλακάκη να τονίζει πως «όταν χρειάζεται, η κυβέρνηση παρεμβαίνει για να συνδράμει τους καταναλωτές. Εξαντλούμε τη δημιουργικότητά μας υπέρ των καταναλωτών, καθώς τα ευρωπαϊκά εργαλεία είναι περιορισμένα και οι δεσμεύσεις αυστηρές».

Όπως εξήγησε ο υπουργός, η επιδότηση αποτελεί ένα από τα τρία μέτρα που αποφασίστηκαν στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Μαξίμου, υπό τον Πρωθυπουργό.

Η δεύτερη παρέμβαση είναι η έκτακτη επαναφορά του τέλους στην ηλεκτροπαραγωγή φυσικού αερίου (είχε θεσπιστεί στη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης). Ο φόρος αυτός θα επιβληθεί, προσωρινά, για τουλάχιστον δύο μήνες, συγκεκριμένα για τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2024. Το ακριβές ύψος θα ανακοινωθεί εντός των επόμενων ημερών, στο πλαίσιο της νομοθέτησης του μέτρου. «Η κυβέρνηση δεν μπορεί να μένει με δεμένα τα χέρια, διότι υπάρχει μια στρέβλωση της λειτουργίας της περιφερειακής αγοράς για την οποία δεν ευθύνεται η Ελλάδα. Δεν μπορούμε να μένουμε αδρανείς όταν υπάρχουν κυριολεκτικά “ουρανοκατέβατα” κέρδη, ακόμα κι αν αυτά προκύπτουν από εξελίξεις που στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να μη βρίσκονται υπό τον έλεγχο των εγχώριων παραγωγών. Οι εγχώριοι παραγωγοί παράγουν όση ενέργεια μπορούν και εξάγουν και κάποιες ποσότητες σε τιμές που διαμορφώνονται ουσιαστικά περιφερειακά και όχι σε μια συγκεκριμένη χώρα» σημείωσε ο υπουργός.

Η έκτακτη εισφορά, όπως εξήγησε η υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Αλεξάνδρα Σδούκου, θα υπολογίζεται επί της ποσότητας φυσικού αερίου που χρησιμοποιείται από κάθε υπόχρεο παραγωγό για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, προσθέτοντας ότι το ακριβές ποσό της ειδικής εισφοράς ανά θερμική μεγαβατώρα θα προσδιοριστεί τις επόμενες ημέρες, ενώ η ειδική εισφορά που αναλογεί σε κάθε μονάδα ηλεκτροπαραγωγής θα υπολογίζεται από τον Διαχειριστή του Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου Ανώνυμη Εταιρεία (ΔΕΣΦΑ ΑΕ) .

Μηχανισμός παρέμβασης

Το τρίτο μέτρο αφορά την ενεργοποίηση ενός μηχανισμού παρέμβασης σε περίπτωση στρέβλωσης της αγοράς και δυσλειτουργίας που έχει ενδημικά χαρακτηριστικά. Όταν δηλαδή κάποια χαρακτηριστικά παρουσιάζονται κατά διαστήματα, διότι υπάρχει μόνιμη στρέβλωση της αγοράς (χαρακτηριστικό παράδειγμα η παρούσα αύξηση των τιμών) για την οποία δεν υπάρχει επαρκής αντίδραση από την ευρωπαϊκή πλευρά. Πρόκειται, στην ουσία, για τον μηχανισμό που είχε αξιοποιηθεί κατά το παρελθόν. Θα υπάρξει αίτημα προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ώστε η Ελλάδα να ενεργοποιήσει τη δυνατότητα αυτής της πρόνοιας.

Απαλλαγή από το αναδρομικό ΕΤΜΕΑΡ

Ο Θοδωρής Σκυλακάκης διευκρίνισε πως δεν θα υπάρξει επιδότηση στις επιχειρήσεις, καθώς για αυτόν τον σκοπό θα χρειαζόταν έγκριση της Κομισιόν, αφού θα επρόκειτο για κρατική ενίσχυση. Οπως αποκάλυψε, στην περίπτωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων θα υπάρξει πολύ σημαντικότερη ελάφρυνση, καθώς θα καλυφθεί το σύνολο των υποχρεώσεων για τις εκκαθαρίσεις του αναδρομικού ΕΤΜΕΑΡ. «Πρόκειται για εκατοντάδες εκατομμύρια που θα είναι προς όφελος των μικρών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων» υπογράμμισε ο υπουργός.

Όσον αφορά την ενεργειακή κρίση, εξήγησε πως οφείλεται σε συνδυασμό του καύσωνα διαρκείας στην Ελλάδα, του μη αναμενόμενου καύσωνα από την Ουκρανία μέχρι και όλα τα Βαλκάνια, της αυξημένης ζήτησης από την Ουκρανία (λόγω της καταστροφής των παραγωγικών υποδομών) και της μη εκτόνωσης προς τη Δύση της αυξημένης ζήτησης από τη Ρουμανία και την Ουγγαρία.

ΠΗΓΗ: «ΤΑ ΝΕΑ»

by Εργατικό Κέντρο

Αυτό ως αποτέλεσμα της κοινοτικής οδηγίας που πρέπει να ενταχθεί στη νομοθεσία της χώρας έως το τέλος του έτους. Μετά τη σχετική επεξεργασία που έχει γίνει από την αρμόδια Επιτροπή που συστάθηκε προ διμήνου για το συγκεκριμένο θέμα, αυτοί οι άξονες επικεντρώνονται στην αγοραστική δύναμη των κατώτατων μισθών, το γενικό επίπεδο των ακαθάριστων αποδοχών, τον ρυθμό αύξησής τους και την παραγωγικότητα της εργασίας. Όλα αυτά ενώ επίκεινται, σε δεύτερο επίπεδο, παρεμβάσεις και στο πεδίο των συλλογικών διαπραγματεύσεων, από την πλευρά της κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια περαιτέρω στήριξης του μέσου μισθού στον ιδιωτικό τομέα και όχι μόνο του κατώτατου.

Αποτελεί ζητούμενο ποια θα είναι εκείνα τα κίνητρα που θα δοθούν, ώστε να αυξηθεί το πλήθος των συλλογικών συμβάσεων, άρα και το ποσοστό των εργαζομένων που θα καλύπτονται από αυτές. Σε πρώτη φάση τίθεται το ζήτημα της επιτάχυνσης της διαδικασίας επέκτασης των κλαδικών συμβάσεων, ώστε να μην καθυστερεί η συνολική εφαρμογή τους.

Όμως, είναι κρίσιμο μέγεθος να υπάρξουν παρεμβάσεις και στα αντικίνητρα που έχουν θεσμοθετηθεί από τη «μνημονιακή εποχή» ακόμα και τα οποία περιορίζουν δραματικά το πεδίο συμβιβασμού, άρα και συμφωνίας, ανάμεσα σε εργοδότες και σε εργαζομένους Στο πλαίσιο αυτό, η νέα πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εργασίας συνεχίζει τις διαδοχικές επαφές της με τους κοινωνικούς εταίρους, θέλοντας να δημιουργήσει το καλύτερο δυνατό πλαίσιο συναίνεσης, στο πεδίο των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Δύο βασικά σημεία

Τα δύο βασικά σημεία, στα οποία θα στηριχθεί η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης, πρόκειται να είναι τα ακόλουθα:

Α. Κάθε χώρα – μέλος της Ε.Ε. είναι ελεύθερη να επιλέξει τον αριθμό και τη βαρύτητα των κριτηρίων που θα χρησιμοποιήσει για τον καθορισμό των βασικών αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα. Θα πρέπει, όμως, οπωσδήποτε να λαμβάνει κατ’ ελάχιστον υπόψη τα εξής ιδιαίτερα σημεία:

1. Την αγοραστική δύναμη των κατώτατων μισθών.

2. Το γενικό επίπεδο των ακαθάριστων μισθών και την κατανομή τους.

3. Τον ρυθμό αύξησης των ακαθάριστων μισθών.

4.Τις εξελίξεις στην παραγωγικότητα της εργασίας.

Αυτές οι τέσσερις βασικές προ- βλέψεις, με την ανάλογη χρήση, θα μπορούν εν πολλοίς να ρυθμίζουν στο μέλλον τις κατώτατες αποδοχές, άρα και την εξέλιξη του μέσου μισθού στον ιδιωτικό τομέα. Β. Η Ελλάδα ανήκει στις 22 χώρες που έχουν νομοθετημένο κατώτατο μισθό.

Ωστόσο, μόνο σε πέντε κράτη – μέλη της Ε.Ε. (Αυστρία, Δανία, Φινλανδία, Ιταλία και Σουηδία) ο κατώτατος μισθός καθορίζεται από συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Βέβαια, υπάρχει και η πρόβλεψη στην κοινοτική οδηγία για την ενεργή συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων στον καθορισμό των νόμιμων κατώτατων μισθών και την επιβολή κυρώσεων στους εργοδότες, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.

Ο αντίλογος

Όμως, ο αντίλογος που αναμένεται να αναδειχθεί θα κινείται σε δύο βασικές παραμέτρους:

1. Οι κοινωνικοί εταίροι συμμετέχουν, μέσω των εισηγήσεών τους στη διαδικασία καθορισμού των κατώτατων αποδοχών. Άρα θα θεωρηθεί ότι ήδη καλύπτεται η παράμετρος περί συμμετοχής τους στον καθορισμό των νόμιμων κατώτατων μισθών. Όσο κι αν αυτό είναι μάλλον επίπλαστο, αφού, με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, τον τελικό και οριστικό λόγο για το ύψος των βασικών αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα τον διατηρεί, από το 2012, η εκάστοτε κυβέρνηση.

2. Επιχειρήσεις – μέλη της αντιπροσωπευτικής εργοδοτικής οργάνωσης ενός κλάδου της οικονομίας, οι οποίες συνυπογράφουν μια συλλογική σύμβαση εργασίας, είναι υποχρεωμένες να την εφαρμόσουν και ελέγχονται από την Επιθεώρηση Εργασίας. Η… κερκόπορτα που ήδη ισχύει είναι ότι παρέχεται το δικαίωμα στις επιχειρήσεις να αποχωρήσουν από τις αντιπροσωπευτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις τους και έτσι να μην κάνουν χρήση της όποιας συλλογικής σύμβασης εργασίας. Άρα, μπορούν να αξιοποιούν τις βασικές αποδοχές που ορίζει ο νόμος, οι οποίες, όμως, συνήθως είναι αισθητά χαμηλότερες από εκείνες που προβλέπονται σε κάποια συλλογική σύμβαση.

ΠΗΓΗ: «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»

by Εργατικό Κέντρο

Διαχρονικά πόλοι έλξης για όποιον αναζητάει επαγγελματικές ή επιχειρηματικές ευκαιρίες ή απλώς μια καλή ποιότητα ζωής με εύκολη πρόσβαση στο εμπόριο, σε ιατρικές υπηρεσίες, σε πολιτισμικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες, οι πόλεις της Ευρώπης, πρωτεύουσες ή απλώς αστικά κέντρα, γίνονται όλο και πιο απρόσιτες, αν όχι εχθρικές, για ολοένα και περισσότερους ανθρώπους. Εδώ και μερικά χρόνια τείνουν να διώξουν πολλούς από όσους μεγάλωσαν σε αυτές και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το υψηλό κόστος της στέγης, είτε αυτό αφορά την αγορά κατοικίας είτε τα δυσθεώρητα πλέον ενοίκια των διαμερισμάτων. Οι τιμές σε κατοικίες και διαμερίσματα στα αστικά κέντρα της Ευρώπης έχουν αυξηθεί σε εξωπραγματικά επίπεδα, συχνά εξαιτίας της παρουσίας αλλοδαπών ή ξένων επιχειρήσεων και αδρά αμειβόμενων στελεχών.

Από τους καθοριστικούς παράγοντες στην εκτόξευση των τιμών των κατοικιών είναι οι επενδύσεις ξένων επιχειρήσεων, διεθνών επενδυτών, κυρίως από τις ΗΠΑ αλλά και από χώρες της Ασίας, που βλέπουν τις ευρωπαϊκές αγορές ακινήτων ως ασφαλείς και προσοδοφόρες επενδύσεις. Οι μαζικές αγορές από αυτούς τους επενδυτές έχουν μειώσει την προσφορά στέγης, οδηγώντας τις τιμές των κατοικιών στα ύψη. Την τελευταία δεκαπενταετία το πρόβλημα έχει άλλωστε φέρει στα άκρα ο τουρισμός, καθώς στο κέντρο των ευρωπαϊκών μητροπόλεων οι κατοικίες σε ολόκληρες συνοικίες προσφέρονται στη διάθεση των τουριστών μέσα από πλατφόρμες για βραχυχρόνιες ενοικιάσεις, με αποτέλεσμα μια συντριπτική έλλειψη στέγης για τους κατοίκους. Και τα τελευταία πέντε χρόνια την κατάσταση έχει περιπλέξει η πανδημία, καθιερώνοντας πλέον ανεπιστρεπτί την τηλεργασία και δημιουργώντας την άλλοτε αδιανόητη κατηγορία των λεγόμενων «ψηφιακών νομάδων», των ανθρώπων που εργάζονται σε μεγάλη απόσταση από την εργασία τους και συχνά έχουν την οικονομική δυνατότητα να διαλέξουν τον τόπο της διαμονής εις βάρος όσων δεν έχουν αντίστοιχη οικονομική άνεση.

Η συνισταμένη όλων αυτών είναι μια άνευ προηγουμένου στεγαστική κρίση με διαστάσεις πανδημίας από το Άμστερνταμ, τη Χάγη και το Βερολίνο μέχρι τη Λισαβώνα, τη Μαδρίτη και την Αθήνα και με τη Eurostat να υπολογίζει ότι κάπου 20 εκατ. άνθρωποι στην Ευρώπη αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα στέγασης ή και έλλειψη στέγης και την Ομοσπονδία Εθνικών Οργανώσεων για τους Αστέγους (FEANTSA) να αναφέρει ότι περίπου 1 εκατ. άνθρωποι στην Ευρώπη είναι άστεγοι. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει επισημάνει ότι την τελευταία δεκαετία ο αριθμός των αστέγων έχει αυξηθεί σημαντικά σε όλη την Ευρώπη. Ως άστεγοι δεν νοούνται μόνον όσοι ζουν στους δρόμους, αλλά και όσοι φιλοξενούνται προσωρινά σε δομές ή ακόμη και σε σπίτια συγγενών, ενώ ένας διευρυμένος ορισμός περιλαμβάνει και όσους αναγκάζονται να ζουν σε υποβαθμισμένες συνθήκες όσον αφορά την ύδρευση, τη θέρμανση ή την ηλεκτροδότηση της στέγης.

Και την έκταση του προβλήματος συγκαλύπτει συχνά το γεγονός ότι σε πολλές χώρες, ιδιαιτέρως στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, πολλοί νέοι άνθρωποι αναγκάζονται να παραμένουν στις εστίες των γονιών τους και δεν εμφανίζονται, έτσι, στα στατιστικά στοιχεία.

Αυξάνονται οι άστεγοι στις πόλεις

Οξύτατο πρόβλημα στεγαστικής κρίσης αντιμετωπίζει η Ισπανία, καθώς σύμφωνα με επίσημα στοιχεία ο αριθμός των αστέγων έχει αυξηθεί κατά 24% μέσα στα τελευταία 12 χρόνια. Σχετική έκθεση της Τράπεζας της Ισπανίας αναφέρει επίσης ότι περίπου το 45% των ενοικιαστών κινδυνεύει από κοινωνικό αποκλεισμό και φτώχεια. Η χώρα της Ιβηρικής σκιαγραφεί, άλλωστε, και τη διαπίστωση της Κομισιόν ότι σε πολλές χώρες η έκταση του προβλήματος δεν φαίνεται στα στατιστικά στοιχεία, καθώς πολλοί νέοι αναγκάζονται να ζουν με τους γονείς τους. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Κομισιόν, πάνω από το 60% των νέων Ισπανών από 18 έως 34 ετών παραμένουν στην οικογενειακή εστία των γονιών τους, ενώ από το 2008 έως το 2022 έχει αυξηθεί δραματικά το αντίστοιχο ποσοστό σε μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Η Τράπεζα της Ισπανίας εκτιμά πως για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα θα χρειαστούν 1,5 εκατ. καινούργια σπίτια, ενώ στους καταλόγους των κοινωνικών υπηρεσιών είναι καταγεγραμμένα περίπου 48.000 άτομα υποψήφια για κάποιου είδους «κοινωνική στέγη».

Οι αριθμοί σοκάρουν πάντως. Στην Ισπανία ο αριθμός των αστέγων υπερβαίνει πλέον τα 28.500 άτομα, αλλά στη Γερμανία, τη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, τα επίσημα στοιχεία φέρουν τον αριθμό των αστέγων να ανέρχεται σε πάνω από 262.640 άτομα. Την ίδια στιγμή στην Ιρλανδία, όπου η στεγαστική κρίση έχει αποτελέσει μείζον πολιτικό ζήτημα, ο αριθμός των αστέγων και όσων αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο να βρεθούν άστεγοι υπολογίζεται σε 11.630 άτομα. Στο Δουβλίνο νέοι εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις δεν βρίσκουν προσιτή στέγη και ορισμένοι έφτασαν στο σημείο να αποδίδουν στη στεγαστική κρίση ακόμη και την αιμορραγία εγκεφάλων που έχει γνωρίσει η χώρα τα τελευταία χρόνια. Μέσα στην τελευταία διετία σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε. έχουν δεσμευθεί να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της στεγαστικής κρίσης γενικότερα και των αστέγων ειδικότερα, αλλά μέχρι στιγμής τα στοιχεία της Ομοσπονδίας Εθνικών Οργανώσεων για τους αστέγους (FEANTSA) εμφανίζουν επιδείνωση της κατάστασης, με εξαιρέσεις μόνον τη Δανία και την Ολλανδία που σημειώνουν πρόοδο. Η Δανία, η χώρα στην οποία ο αριθμός των αστέγων μειώθηκε κατά 10% στο διάστημα από το 2019 έως το 2022, μπορεί σύμφωνα με τους ειδικούς να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση. Ενώσεις οργανώσεων κατά της στεγαστικής κρίσης έχουν συντάξει από κοινού έκθεση με τίτλο «Επιθεώρηση του Αποκλεισμού Στέγης στην Ευρώπη» και αποδίδουν την επιτυχία της Δανίας στο γεγονός ότι αντί για την πολιτική των καταφυγίων και των κέντρων αστέγων, προ- τίμησε μια ενεργή πολιτική προσφοράς κατοικιών

Σε υποβαθμισμένες κατοικίες ζει το 20% των Γάλλων

Αν κάποιοι κάτοικοι του Λονδίνου ή του Παρισιού αναγκάζονται να απομακρυνθούν από την πόλη στην οποία μεγάλωσαν επειδή δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της στέγης, κάποιοι άλλοι κάτοικοι ευρωπαϊκών πόλεων επιμένουν να παραμείνουν, έστω και σε συνθήκες ποιοτικής υποβάθμισης της διαβίωσής τους. Διεξάγοντας έρευνα σχετική με την ποιότητα της στέγης, η Ένωση εθνικών οργανώσεων για τους αστέγους (FEANTSA) διαπίστωσε πως σημαντικός αριθμός ανθρώπων σε Βρετανία, Γαλλία, Βουλγαρία και Ουγγαρία ζει σε χώρους χαμηλών προδιαγραφών, έως και ακατάλληλους για κατοικίες. Κάλεσε μάλιστα τις χώρες της Ε.Ε. να καταγράψουν και να ενδιαφερθούν για τον μεγάλο αριθμό ανθρώπων που ζουν σε ερειπωμένα σπίτια με υγρασία ή χωρίς τον απαιτούμενο εξοπλισμό υγιεινής ή υπερβολικά πολλά άτομα σε μικρό χώρο και επισήμανε πως αυτό αποτελεί «μια καθημερινή πραγματικότητα για εκατομμύρια ανθρώπους».

Η εν λόγω οργάνωση διαπίστωσε ειδικότερα το ιδιαίτερο πρόβλημα της Ουγγαρίας, που χαρακτηρίζεται από μεγάλο αριθμό κατοικιών με χαμηλές προδιαγραφές, ενώ στη Βουλγαρία μία στις οκτώ οικογένειες στεγάζεται σε κάποιου είδους κατοικία που δεν διαθέτει εσωτερική τουαλέτα. Και αντίθετα με ό,τι θα νόμιζε κανείς, οι υποβαθμισμένες κατοικίες δεν αποτελούν προνόμιο των χωρών της ανατολικής Ευρώπης, αλλά βρίσκονται σε αφθονία και στις πλέον φημισμένες μητροπόλεις της δυτικής Ευρώπης. Διαπιστώθηκε συγκεκριμένα πως το 2020 σχεδόν το 20% του πληθυσμού της Γαλλίας ζούσε σε συνθήκες ακατάλληλες για διαβίωση, ενώ σχεδόν το 25% όσων νοικιάζουν σπίτια στη Βρετανία ανήκει ουσιαστικά στην ίδια κατηγορία της παραμονής σε υποβαθμισμένες συνθήκες.

Στην έρευνά της η FEANTSA διαπίστωσε παράλληλα, πάντως, πως η ύπαρξη τόσων υποβαθμισμένων κατοικιών στην καρδιά της δυτικής Ευρώπης δεν οφείλεται πάντα στην αμέλεια των δημοτικών αρχών ή των ασυνείδητων ιδιοκτητών που εκμεταλλεύονται ακίνητα χωρίς να ενδιαφέρονται για τη συντήρησή τους. Όπως τονίζει στη σχετική έκθεσή της, «οι ακατάλληλες συνθήκες διαβίωσης συχνά είναι πρόβλημα και των ίδιων των ιδιοκτητών, που μένουν μέσα στις υποβαθμισμένες κατοικίες επειδή δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τις ανακαινίσουν ή να τις συντηρήσουν». Επόμενο είναι το ζήτημα της στέγης να βρίσκεται ανάμεσα στις πρώτες προτεραιότητες πολλών Ευρωπαίων και ειδικότερα των νέων. Σύμφωνα με μελέτη του Ευρώ- βαρόμετρου από το 2022, πάνω από 20% των νέων Ευρωπαίων ηλικίας 25 έως 34 ετών αναφέρουν το πρόβλημα της στέγης ως μια από τις δύο μεγαλύτερες έγνοιες τους. Το αντίστοιχο ποσοστό εκτοξεύεται στο 40%όταν ο λόγος έρχεται στην Ιρλανδία.

ΠΗΓΗ: «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

by Εργατικό Κέντρο