Άρθρα

1) Γιατί τα “μάζεψε” ο σουλτάνος…

Η συνάντηση του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζεπ Ταγίπ Ερντογάν την Κυριακή στην Κωνσταντινούπολη φαίνεται πως οδηγεί σε άλλη μια περίοδο αποκλιμάκωσης της έντασης μεταξύ των δυο χωρών, αλλά και αναστολής της αποστασιοποίησης της Τουρκίας από το Δυτικό στρατόπεδο.

Η στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και ο τρόπος που αντέδρασε η Δύση φαίνεται πως είχαν καταλυτική επίδραση στον επανακαθορισμό της στάσης της Τουρκίας στις διεθνείς εξελίξεις.

Αυτή η διαδικασία επανακαθορισμού της στάσης της γείτονος έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό με τις προσπάθειες επαναπροσέγγισης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Ισραήλ και ενδεχομένως προσεχώς της Αιγύπτου κλπ.

Σε αυτή την ιστορική συγκυρία το σχέδιο ανασύστασης της “Οθωμανίας” δεν φαίνεται πως τους βγήκε.

Η συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό σηματοδοτεί το κλείσιμο αυτού του κύκλου των “κωλοτουμπών” του καθεστώτος Ερντογάν.

Τούτο δεν σημαίνει πως οι τουρκικές επιδιώξεις έναντι της Ελλάδας, των άλλων χωρών της περιοχής και της Δύσης εγκαταλείπονται αλλά πως αυτές αναπροσαρμόζονται στα δεδομένα που δημιουργεί η συσπείρωση της Ε.Ε. και της Δύσης έναντι της Ρωσίας.

Μοιάζει προφανές πως ο αποφασιστικός τρόπος που αντέδρασε η Δύση στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ώθησε την Τουρκία να αλλάξει τακτική, αποσύροντας, προς το παρόν, τις επιδιώξεις αναθεώρησης της συμφωνίας της Λωζάνης η οποία καθόρισε  τα σύνορά της με τις χώρες της περιοχής.

Η αποφασιστικότητα που επέδειξαν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. κατέδειξε τις προθέσεις τους να επαναδιατυπώσουν την ισχύ και την παρουσία τους σε μια σειρά υποθέσεις που τις  αφορούν. Μεταξύ αυτών είναι οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τη Λιβύη τα Βαλκάνια κλπ. Τούτο σημαίνει πως τα περιθώρια άσκησης επιρροής από την Τουρκία στις περιοχές αυτές μειώνονται.

Είναι προφανές πως οι  πολιτικές και οικονομικές πιέσεις της Δύσης προς την κατεύθυνση αυτή ήταν μεγάλες και απ’ ό,τι φαίνεται απέδωσαν.

Επιπλέον η απόφαση της Ε.Ε. για σταδιακή ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία αναβαθμίζει την αξία της Ν.Α. Μεσογείου ως πιθανής εναλλακτικής ενεργειακής πηγής. Ελλάδα και Τουρκία αλλά και Ισραήλ, Αίγυπτος κλπ θα πιεστούν να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να συνεργαστούν στα σημεία που αυτό είναι εφικτό.

Ούτε η Ελλάδα, ούτε το Ισραήλ, ούτε η Αίγυπτος ούτε οι άλλες χώρες της περιοχής όμως αναμένεται να εφησυχάσουν και να επαναπαυτούν σε σχέση με τις αναθεωρητικές επιδιώξεις της Τουρκίας.

Όλοι αντιλαμβάνονται πως η Τουρκία λόγω του πληθυσμιακού της μεγέθους και της παραγωγικής ισχύος που έχει αποκτήσει η οικονομία της, μόλις της δοθεί η ευκαιρία θα προσπαθήσει να μεταφράσει αυτές τις δυναμικές και σε γεωπολιτική ισχύ και επιρροή.

Το ίδιο ισχύει πλέον και για αρκετές χώρες της Ε.Ε. οι οποίες τα τελευταία χρόνια με την “εργαλειοποίηση” του προσφυγικού και τις προσπάθειες άσκησης επιρροής στο εσωτερικό τους μέσω των μουσουλμάνων μεταναστών, έχουν διαγνώσει την ύπαρξη προθέσεων προβολής γεωπολιτικής ισχύος εντός τους.

Προς το παρόν όμως, προ του ρωσικού επεκτατισμού, όλοι θα υποκριθούμε πως αποτελούμε μέλη ενός αρραγούς μετώπου.

Η Τουρκία θα επιδιώξει άμεσα την απόσυρση των οικονομικών κυρώσεων που υπάρχουν εναντίον της από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. Θα επιδιώξει κυρίως απόκτηση πρόσβασης σε προγράμματα επανεξοπλισμού με δυτική αμυντική τεχνολογία από τα οποία είχε αποκοπεί τα τελευταία χρόνια.

Είναι απίθανο η Δύση να το επιτρέψει όσο διατηρεί τα ρωσικά συστήματα S-400  σε λειτουργία. Αλλά και όταν τα αποσύρει οι ΗΠΑ και η Δύση συνολικότερα θα παραμείνουν προσεκτικές σε σχέση με τα τεχνολογικά συστήματα που θα επιτραπεί να αποκτήσει πρόσβαση η Τουρκία και η αμυντική της βιομηχανία.

Η Ελλάδα θα συνεχίσει να καλλιεργεί τα πλέγματα ανάσχεσης της τουρκικής ισχύος με τις άλλες χώρες της περιοχής αλλά και τη στρατηγική συμμαχία με τη Γαλλία, αναμένοντας μια μονιμότερη εξασφάλιση των συνόρων από την πιθανότητα δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού αμυντικού βραχίονα στον οποίο δεν θα μετέχει η Τουρκία.

Οι εξελίξεις καταδεικνύουν πως οι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας επιστρέφουν σε μια κατάσταση που θυμίζει περισσότερο εκείνη της περιόδου πριν το 2019, που οι δυο χώρες συνυπήρχαν με τις διαφορές εντός των πλαισίων του ΝΑΤΟ.

Κανένας δεν είναι σε θέση να προβλέψει πως θα ήταν τα πράγματα, αν δεν βρισκόντουσαν κάτω από τη Νατοϊκή ομπρέλα ή η Ελλάδα εκτός της Ε.Ε.

2) Αισιοδοξία Επενδυτών vs Αισιοδοξία Καταναλωτών…

Σε οικονομίες όπως των ΗΠΑ που η οικονομική ανάπτυξη κατά πάνω από 70% εξαρτάται από την κατανάλωση ο δείκτης αισιοδοξίας του καταναλωτή του Πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν αποτελεί ένα από του βασικούς πρόδρομους δείκτες…

3) Ο Θεός να βοηθήσει όποιον αποφασίσει να μείνει στην Ελλάδα!

Κύριε Στούπα

“Η τέλεια κατάθλιψη, αφού πρώτα σου πάρουν το 52%  έπειτα τι;”

Όταν καταλαβαίνεις ότι δεν σου επιστέφει τίποτα, ως είδος σωστής υπηρεσίας, από το 52% που σου παίρνουν.

Δεν τελειώνει εκεί η περιπέτεια διότι πρέπει να πληρώσεις και πάλι, βλέπε υγεία, παιδεία, ασφάλεια και οτιδήποτε άλλο σου χρειασθεί από το ΚΡΑΤΟΣ των 100++ δισ.

Ευχαριστώ

Βασίλης

4) Μεγάλη Φορολογική Αδικία…

Κύριε Στούπα καλημέρα σας,

Διαβάζω για την θέληση της κυβέρνησης να μειώσει τα φορολογικά βάρη των Μισθωτών και Συνταξιούχων που ανήκουν στη μεσαία  τάξη!

Αυτό όμως είναι ένα φραστικό ευχολόγιο που δεν ακουμπά τη σκληρή πραγματικότητα σύμφωνα με την οποία,  σήμερα,  το οικογενειακό εισόδημα των Μισθωτών και Συνταξιούχων φορολογείται επώδυνα…

Και συγκεκριμένα από τα 10.000 € έως τα 20.000 € που είναι και η πλειοψηφία των ετήσιων οικογενειακών εισοδημάτων μισθωτών και συνταξιούχων, φορολογείται με 22%, πληρώνει δηλαδή φόρο 2.200 € !

Το Μεγάλο Μεταρρυθμιστικό βήμα που πρέπει να κάνει εδώ ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης είναι η αποκατάσταση της Μεγάλης φορολογικής αδικίας που επωμίζονται μόνο οι Μισθωτοί και οι συνταξιούχοι και να μειώσει τον φορολογικό συντελεστή στην κλίμακα από τα 10.000 έως τα 20.000 από το 20%  στο 10%!

Εξάλλου κύριε Στούπα, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι σε όλο τον εργασιακό τους βίο, δεν μπορούν να κλέψουν το κράτος ούτε στον ΦΠΑ, ούτε στην απόκρυψη εισοδημάτων, ούτε στο ΕΣΠΑ  κλπ !(σε σχέση με τους ελευθέρους επαγγελματίες και επιχειρήσεις).

Γιατί λοιπόν να πληρώνουν αυτοί τα σπασμένα για όλους αυτούς που μπορούν και κλέβουν το κράτος με σχετική άνεση ακόμη και σήμερα !

https://www.capital.gr/tax/3601384/forodiafugi-xanoume-ena-tameio-anakampsis-kathe-4-xronia

Ας δει ο κύριος Πρωθυπουργός αυτή την αδικία και ας πράξει σύμφωνα με αυτό που προτρέπει ο Ορθός Λόγος του οποίου είναι θιασώτης !

Μια και οι μισθωτοί και συνταξιούχοι δεν μπορούν :

-Να δηλώσουν έξοδα όπως οι ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρήσεις !

– Έξοδα συντήρησης και καύσιμα για τα αυτοκίνητα της επιχείρησης  άλλα και όλων των αυτοκινήτων των μελών της οικογένειας !

– Έξοδα για όλα τα κινητά και σταθερά τηλέφωνα της επιχείρησης αλλά και των κινητών και σταθερών τηλεφώνων όλων των μελών της οικογένειας!

– Έξοδα και αναλώσιμα για τους υπολογιστές Laptops, εκτυπωτές  και τα Tablets  της επιχείρησης  αλλά  και όλων των μελών της οικογένειας

– Έξοδα για αγορά επίπλων και εξοπλισμού της επιχείρησης αλλά και για αγορά και επίπλων και εξοπλισμού των κατοικιών των μελών της οικογένειας

– Έξοδα θέρμανσης και ψύξης (πετρέλαιο – κλιματιστικά) για την επιχείρηση αλλά και των κατοικιών των μελών της οικογένειας !

– Έξοδα υλικών καθαριότητας για την επιχείρηση  αλλά και των κατοικιών των μελών της οικογένειας!

– Έξοδα οικογενειακών διακοπών που καταχωρήθηκαν στην επιχείρηση  ως έξοδα φιλοξενίας ή έξοδα σεμιναρίου!

Κύριε Στούπα  σας ευχαριστώ για την φιλοξενία και αν αυτά ευσταθούν και δημοσιεύσετε το κείμενο σας παρακαλώ να αναφέρετε μόνο τα αρχικά μου

Μ. Μ.

του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

by Εργατικό Κέντρο

Η ηγεσία της εγχώριας αριστεράς, την ίδια στιγμή που ασκεί κριτική στην κυβέρνηση για τη στάση της απέναντι στη Ρωσία, κατηγορώντας την διότι συντάσσεται στο πλευρό των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκφράζει τον θαυμασμό της για τη στάση της Τουρκίας.

Ταυτόχρονα, μέσα από τα ψηφιακά μέσα κοινωνικής δικτύωσης προωθεί μια σειρά από «ερωτήματα» και «διαπιστώσεις», που αποσκοπούν στη δημιουργία κλίματος δυσαρέσκειας και ανασφάλειας ανάμεσα στους πολίτες.

Ερωτήματα όπως, «γιατί εκτέθηκε η Ελλάδα υπέρ του Ουκρανίας;», «γιατί έστειλε όπλα η Ελλάδα στην Ουκρανία;», «γιατί συμμετέχει η Ελλάδα στις οικονομικές κυρώσεις;», «τι έχει να κερδίσει η Ελλάδα, από αυτή τη στάση;», «μήπως η Ελλάδα μπει στο στόχαστρο της Ρωσίας;».

Και διαπιστώσεις όπως, «οι Τούρκοι είναι έξυπνοι που δεν έστειλαν όπλα», «οι Τούρκοι είναι έξυπνοι που κρατούν ίσες αποστάσεις», «οι Τούρκοι είναι έξυπνοι που δεν συμμετέχουν στις οικονομικές κυρώσεις», «να που οι Τούρκοι πρωταγωνιστούν στις διαδικασίες διαμεσολάβησης ανάμεσα στις δυο κυβερνήσεις» και «να που η Δύση, για μια ακόμα φορά δεν αντιδρά απέναντι στη στάση της Τουρκίας».

Και όλα αυτά καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι η Ελλάδα δεν κάνει τίποτα, ότι δεν παίρνει πρωτοβουλίες και ότι απλά ακολουθεί τις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, σε αντίθεση με την Τουρκία που έχει αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Είναι προφανές ότι όλοι όσοι αναπτύσσουν αυτή την επιχειρηματολογία, δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η Τουρκία έχει τόσο τη στρατιωτική, γεωπολιτική, όσο και την οικονομική ισχύ, που της επιτρέπουν αυτές τις πολυτέλειες. Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς, ούτε γεωπολιτικός αναλυτής, ούτε εξειδικευμένος οικονομολόγος, για να το καταλάβει. Αρκεί να μελετήσει τους αριθμούς.

Η Τουρκία σήμερα έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό μέσα στο ΝΑΤΟ. Μπορεί να αναπτύξει στο πεδίο, περίπου 750.000 στρατιώτες. Διαθέτει στρατιωτικές βάσεις ή διατηρεί στρατιωτική παρουσία σε 14 διαφορετικές χώρες, όπως στην Αλβανία, Αζερμπαϊτζάν, Βοσνία – Ερζεγοβίνη, Ιράκ, Δημοκρατία του Κονγκό, Κόσοβο, Λίβανο, Κατάρ, Σομαλία, Συρία, Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, Μάλι και Σουδάν.

Επίσης, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις ήταν υπεύθυνες για την ασφάλεια του αεροδρομίου της Καμπούλ στο Αφγανιστάν, για λογαριασμό του ΝΑΤΟ, για έξι χρόνια. Οι δε στρατιωτικές δαπάνες της Τουρκίας ανέρχονται στα 20 δισ. δολ., σε ετήσια βάση.

Οι εμπορικές σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία ανέρχονται στα 21 δισ. δολ. και με την Ουκρανία στα 2,8 δισ. δολ., ενώ τα εμπορικά μεγέθη για την Ελλάδα είναι στα 4,2 δισ. δολ. και 500 εκατ. δολ., αντιστοίχως.

Επιπλέον, θα πρέπει να αναφερθεί η τρέχουσα διαδικασία της κατασκευής μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ατομικό αντιδραστήρα στην περιοχή του Ακουγιού, από τη ρωσική πλευρά προϋπολογισμού άνω των 20 δισ. δολ., καθώς και οι τουρκικές εισαγωγές κινητήρων από την Ουκρανία και οι πωλήσεις μη τουρκικών επανδρωμένων αεροσκαφών μάχης μεσαίου ύψους τύπου Bayraktar TB2, προς την Ουκρανία.

Όσον αφορά την οικονομική δύναμη της Τουρκίας, παρά την κρίση που βιώνει, δεν είναι δυνατόν να παραβλέπουμε ότι το ΑΕΠ της γειτονικής χώρας ανέρχεται στα 795 δισ. δολ., με τις προβλέψεις για το 2026 να διαμορφώνονται στα 1.333 δισ. δολ., σύμφωνα με το ακόλουθο γράφημα της κορυφαίας παγκόσμιας πλατφόρμας επιχειρηματικών και οικονομικών δεδομένων, statista.

Αν στα προαναφερθέντα μεγέθη, συνυπολογίσουμε το δημογραφικό πρόσωπο της Τουρκίας, που αριθμεί πάνω από 33 εκατ. νέους κάτω των 21 ετών, το ποσοστό συμμετοχής της βιομηχανίας στο Τουρκικό ΑΕΠ που ανέρχεται στο 27%, καθώς και το ποσοστό της συμμετοχής προϊόντων τεχνολογίας στο σύνολο των τουρκικών εξαγωγών που αγγίζει το 40%, τότε εύκολα καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι έχουμε να κάνουμε με έναν «μεγάλο» παίκτη με σημαντικό οικονομικό εκτόπισμα.

Για να αντιληφθούμε ακόμα καλύτερα τους συσχετισμούς των δυνάμεων, όταν το 2015, ρωσικά αεροσκάφη είχαν παραβιάσει τον εναέριο χώρο της Τουρκίας στα σύνορα με τη Συρία, η Τουρκία είχε αντιδράσει, με αποτέλεσμα ένα τουρκικό F-16 να καταρρίψει ένα Sukhoi Su-24M.

Τότε ο πρόεδρος Πούτιν είχε δηλώσει ότι «οι Ένοπλες Δυνάμεις μας δίνουν μια ηρωική μάχη κατά της τρομοκρατίας, χωρίς σκέψεις για τους ίδιους και τη ζωή τους, όμως η σημερινή απώλεια ήταν μια πισώπλατη μαχαιριά από συνεργούς των τρομοκρατώ …, η Ρωσία δεν ανέχεται προσβολή όπως αυτή…, οι ρωσοτουρκικές σχέσεις μετά απ΄ αυτό θα επηρεαστούν δυσμενώς».

Η Τουρκική πλευρά είχε απαντήσει λέγοντας ότι «οι ενέργειες της Τουρκίας ήταν σε πλήρη συμφωνία με τους νέους κανόνες εμπλοκής που εγκρίθηκαν μετά από τότε που η Συρία είχε καταρρίψει ένα τουρκικό μαχητικό Fantom το 2012».

Τότε, αρκετές χώρες είχαν σταθεί στο πλευρό της Τουρκίας, όπως για παράδειγμα, η Ουκρανία, οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι χώρες της Βαλτικής, ενώ η Ελλάδα, μέσω του τότε υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά είχε εκφράσει την αλληλεγγύη του με τη Ρωσία σε μια τηλεφωνική συνομιλία που είχε με το Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ. Έκτοτε οι πολιτικές σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας, αποκαταστάθηκαν πλήρως.

Όπως γίνεται κατανοητό, το ειδικό βάρος της Τουρκίας στην παγκόσμια σκακιέρα είναι σημαντικό. Η Τουρκία ακροβατεί ανάμεσα στη Δύση και στην Ανατολή. Τόσο σε στρατιωτικό, όσο και σε οικονομικό επίπεδο.

Ακόμα και χθες, που ξεκίνησε η πολυδιαφημισμένη τουρκική διαμεσολάβηση ανάμεσα στη Ρωσία και στην Ουκρανία που δεν κατέληξε πουθενά, η Άγκυρα πρότεινε στο Κρεμλίνο την εκκαθάριση όλων των εμπορικών συναλλαγών τους στα δικά τους νομίσματα ή σε χρυσό, μέχρι να προχωρήσουν σε ένα αποδολαριοποιημένο σύστημα πληρωμών. Παιχνίδι σε δυο ταμπλό, ταυτόχρονα.

Μετά από όλα όσα προαναφέρθηκαν, το να προσπαθούν κάποιοι να κάνουν συγκρίσεις ανάμεσα στα στις δύο χώρες για τον τρόπο που χειρίζονται τη στάση τους απέναντι στη Ρωσική εισβολή, είναι άτοπο. Εξ άλλου η Ελλάδα, σαν μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, στέκεται απέναντι σε αυτούς που επιχειρούν να ποδοπατήσουν τις δημοκρατικές αξίες και αρχές.

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΑΡΟΚΟΠΟΥ

by Εργατικό Κέντρο

1) Good Βye, Poutin!   ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Στην ταινία “Good Bye, Lenin!” του Βόλφγκανγκ Μπέκερ η πρωταγωνίστρια Κριστιάνε Κέρνερ, μέλος του ΚΚ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας και ταυτισμένη με το κομμουνιστικό καθεστώς, παθαίνει εγκεφαλικό και πέφτει σε κώμα όταν μαθαίνει πως ο γιός της Αλεξάντερ συμμετείχε σε μια αντικαθεστωτική διαδήλωση όπου και ξυλοκοπήθηκε από τους αστυνομικούς.

Όταν συνήλθε μετά από εβδομάδες στο νοσοκομείο, οι γιατροί συνέστησαν στα παιδιά της να μην της πουν κάτι που θα την ταράξει γιατί ο κίνδυνος δεν είχε περάσει ακόμη…

Εν τω μεταξύ το κομμουνιστικό καθεστώς έχει καταρρεύσει, οι ανατολικογερμανοί ξεχύνονται στη Δύση και οι δυτικές εταιρείες ξεχύνονται στην Ανατολή.

Τα παιδιά της προσπαθούν να της αποκρύψουν τις πολιτικές εξελίξεις και σκαρφίζονται διάφορα ψέματα για την τεράστια διαφήμιση της Coca-Cola που ξεφύτρωσε απέναντι από το παράθυρο δίπλα στο κρεββάτι της στο νοσοκομείο.

Μια ενδιαφέρουσα πλευρά στη μυθοπλασία της ταινίας είναι η απώλεια της αξίας ενός σημαντικού ποσού μετρητών σε ανατολικογερμανικά μάρκα που φύλαγε η πρωταγωνίστρια κρυμμένα κάπου στο σπίτι της. Μετά το πέρας της ημερομηνίας που οι ανατολικογερμανοί μπορούσαν να ανταλλάξουν να ανατολικογερμανικά μάρκα με δυτικογερμανικά, τα παλιά νομίσματα έκαναν μόνο για χαρτοπετσέτες…

Αν κάποιος στη Ρωσία έπεσε σε κώμα πριν λίγες μέρες, και όπως στην ταινία συνέλθει μερικές εβδομάδες αργότερα, θα αντικρύσει μια Μόσχα που θα μοιάζει περισσότερο με εκείνη πριν το Ιανουάριο του 1990. Μεταξύ των εκατοντάδων επιχειρήσεων που σταμάτησαν τις τελευταίες μέρες τις δραστηριότητες στη Ρωσία είναι και τα McDonald’s. Τα McDonald’s ήταν από τις πρώτες δυτικές επιχειρήσεις που άνοιξαν καταστήματα στη Μόσχα τον Ιανουάριο του 1990.

Η πλέον γνωστή φίρμα της Δύσης βέβαια είναι η Coca-Cola αλλά η παρουσία του εμπορικού σήματος της αμερικάνικης εταιρείας αναψυκτικών στη Ρωσία υπάρχει μέσω της αντίστοιχης ελληνικής πολυεθνικής Coca-Cola HBC που είναι μια από τις μεγαλύτερες και πλέον εξωστρεφείς ελληνικές επιχειρήσεις. H μετοχή της ΕΕΕ στο ελληνικό χρηματιστήριο έπεσε τις τελευταίες μέρες από τα 32 μέχρι τα 17 ευρώ και μάλλον έπεται συνέχεια…

Το άνοιγμα και το κλείσιμο στη Μόσχα της αλυσίδας μιας από τις πλέον γνωστές φίρμες της Δύσης σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου ψυχρού πολέμου και την έναρξη μιας άλλης…

Ανατροπή του σκηνικού

Τούτο ανατρέπει το σκηνικό του κόσμου και της παγκόσμιας οικονομίας όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα. Στη στήλη αυτή “διαβάζουμε” και παρουσιάζουμε από καιρό τις αποσπασματικές εξελίξεις που σηματοδοτούν την αλλαγή του υποδείγματος του κόσμου όπως τον ξέραμε τα τελευταία 30 χρόνια.

Η απροκάλυπτη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία με τις “ευλογίες” της Κίνας απλώς αποτελεί τη σταγόνα που υπερχείλισε το ποτήρι και κάνει τη Δύση να αφυπνιστεί από τον λήθαργο των τελευταίων 30 χρόνων.

Οι οικονομικές επιπτώσεις θα είναι δραματικές για τη Ρωσία και σημαντικές για τη Δύση. Αν η Δύση υποχωρήσει, τα σχέδια που υπάρχουν εδώ και χρόνια στο Κρεμλίνο και απ’ ό,τι φαίνεται προβλέπουν και συνέχεια με την Πολωνία, τις χώρες της Βαλτικής κλπ., θα επιταχυνθούν.

Αν η Ρωσία καταλάμβανε την Ουκρανία χωρίς κόστος και συνέπειες θα ήταν σαν να είχε ανάψει το πράσινο φως σε αναθεωρητικές δυνάμεις όπως η Κίνα και η Τουρκία…

Επιπλέον, αν η Δύση εμφανίσει αδυναμία και όπως την υπολογίζουν στο Κρεμλίνο και το Πεκίνο νοιαστεί μόνο για τη συνέχιση της καλοπέρασης και τα επιχειρηματικά κέρδη του σήμερα, σύντομα θα βρεθεί προ μιας κατάστασης τετελεσμένων, χωρίς δυνατότητες επιλογής. Όπως ακριβώς βρίσκεται η Ουκρανία σήμερα.

Το πιθανότερο σενάριο είναι πως η Δύση θα αντιδράσει ακόμη δυναμικότερα σε σχέση με τη μέχρι τώρα αντίδρασή της. Το “τσαλάκωμα” της Ρωσίας με ακόμη αυστηρότερες οικονομικές κυρώσεις θα αποτελέσει και ένα μήνυμα προς την Κίνα με την οποία έπεται η μεγάλη αναμέτρηση.

Το πρόβλημα με τη Ρωσία είναι πως διαθέτει το πυρηνικό οπλοστάσιο της παλιάς ΕΣΣΔ που είναι το ίδιο μεγάλο με το αμερικάνικο αλλά ελέγχεται από έναν στενό κύκλο ανθρώπων που λειτουργούν χωρίς δημοκρατικό έλεγχο και θεσμούς που μπορούν να περιορίσουν τις εξουσίες τους, όπως έγινε π.χ. με την περίπτωση Τραμπ στη Δύση.

Ο απρόβλεπτος “τσάρος”…

Ο Πούτιν αλλιώς τα υπολόγιζε στην Ουκρανία και αλλιώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Τώρα, όπως έγραφε ο γεωπολιτικός αναλυτής Τόμας Φρίντμαν πριν λίγες μέρες, έχει να επιλέξει μεταξύ μιας μικρής ήττας τώρα ή μιας μεγαλύτερης ήττας αργότερα αν δεν απαγκιστρωθεί από την Ουκρανία.

Η ψυχική κατάσταση των αυταρχικών ηγετών που στηρίζουν την εξουσία τους κυρίως στο φόβο και την ωμή βία δεν επιτρέπει να κάνουμε αισιόδοξες προβλέψεις. Ο Χίτλερ ενώ μπορούσε να σώσει τη Γερμανία από την ισοπέδωση που υπέστη όταν οι Σύμμαχοι άρχισαν να υπερισχύουν στην Ευρώπη, προτίμησε την ισοπέδωση της χώρας και την αυτοκτονία.

Το πρόβλημα στην περίπτωση του Πούτιν, η οποία έχει πολλές ομοιότητες με αυτή του Χίτλερ, είναι πως διαθέτει πυρηνικά όπλα και μαζί με την ισοπέδωση της Μόσχας μπορεί να ισοπεδώσει και τον πλανήτη για χιλιάδες χρόνια πριν αποφασίσει να εξέλθει ηρωικά της σκηνής…

Η κατάσταση μοιάζει αρκούντως περίπλοκη… ας ελπίσουμε σε κάποιον από μηχανής Θεό που θα λύσει τον γόρδιο δεσμό που αποκάλυψε η άρνηση των Ουκρανών να παραδοθούν αμαχητί στις διαθέσεις του τσάρου…

Η σθεναρή αντίσταση των Ουκρανών αποκάλυψε στη Δύση μερικά χρόνια νωρίτερα αυτό που θα ανακάλυπταν μερικά χρόνια αργότερα υπό συνθήκες που θα ήταν χειρότερες.

2) Το καρφί και οι “φούσκες”…

α) Μια από τις πρώτες επιπτώσεις για τις δυτικές κοινωνίες θα είναι η αύξηση των αμυντικών δαπανών σε επίπεδα που έχουμε να δούμε από τη δεκαετία του ’50 και του ’60.

Τούτο σημαίνει αναπροσαρμογή των κρατικών δαπανών και της φορολογίας στις δυτικές κοινωνίες ανάλογα. Παιδεία, υγεία, συντάξεις μισθοί και κερδοφορία επιχειρήσεων θα αναπροσαρμοστούν ανάλογα.

β) Πολλές δυτικές επιχειρήσεις θα έχουν απώλειες από το σταμάτημα των δραστηριοτήτων στη Ρωσία. Οι απώλειες αυτές θα αυξηθούν αν αναγκαστούν να διαγράψουν από τους ισολογισμούς τις επενδύσεις στη Ρωσία. Επιπλέον, το υψηλό κόστος ενέργειας και πρώτων υλών μειώνει την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών και αυτό θα έχει συνέπεια στις πωλήσεις και την κερδοφορία των επιχειρήσεων.

γ) Επιπλέον, οι εταιρείες του S&P 500 π.χ. τα τελευταία χρόνια, μέσω της πλασματικής αύξησης της ζήτησης λόγω των προγραμμάτων ποσοτικής χαλάρωσης και του αυξημένου δανεισμού λόγω μηδενικών επιτοκίων, είχαν παρουσιάσει αυξημένα κέρδη.

Τα κέρδη ανά μετοχή του S&P 500 το 2021 ξεπέρασαν τα 208 δολ. από 90 περίπου στα υψηλά του 2007.

Ο υψηλός πληθωρισμός, ίσως αναγκάσει τις κεντρικές τράπεζες να αυξήσουν ταχύτερα και υψηλότερα τα επιτόκια σε σχέση με τι περιμέναμε πριν από δυο-τρεις εβδομάδες. Αυτό θα προσθέσει ακόμη έναν παράγοντα που μπορεί να οδηγήσει την οικονομία σε ύφεση.

Στη στήλη, μετά το διεθνές κραχ του 2008 και την αλματώδη αύξηση των χρεών και της πλασματικής ζήτησης με εκτύπωση χρήματος, επισημαίναμε πως όλα αυτά δημιουργούν τις προϋποθέσεις για το μεγαλύτερο κραχ μετά το 1929.

Μάλλον τώρα έχουμε πλησιάσει περισσότερο από ποτέ… Τα χρέη στη Δύση βρίσκονται σε επίπεδα που κατά το παρελθόν έχουμε προσεγγίσει μόνο σε περιόδους πολέμου. Αυτό πριν η ρωσική εισβολή επιβάλει την αύξηση των αμυντικών δαπανών και του ενεργειακού κόστους. Οι συνέπειες της Ουκρανικής κρίσης μοιάζουν με το καρφί που πλησιάζει τις “φούσκες” του χρέους, των ακινήτων και των χρηματιστηρίων…

by Εργατικό Κέντρο

1) Τα μοιραία λάθη του Πούτιν…

Η τροπή που έλαβαν οι εξελίξεις στην Ουκρανία αφύπνισαν τη βαθιά κοιμώμενη Ευρώπη, η οποία τους επόμενους μήνες είναι αναγκασμένη να προχωρήσει περισσότερο προς την ενοποίησή της απ΄ όσο προσχώρησε τις τελευταίες δεκαετίες.

Πάντα ελλόχευε ο κίνδυνος η Ε.Ε. να αντιδράσει χαοτικά σε μια διαφαινόμενη εξωτερική απειλή. Αντί να αναζητήσει μια ενιαία αντίδραση, κάθε χώρα να κινηθεί με βάση τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα και τα πρόσκαιρα προνόμια, όπως π.χ. οι ειδικές φθηνότερες ενεργειακές τιμές ή ειδικές εμπορικές σχέσεις…

Τα τερατώδη λάθη που έκανε το καθεστώς Πούτιν στον χειρισμό της υπόθεσης της Ουκρανίας αλλά και το πολιτικό και ηθικό σθένος που επέδειξε ένας ηθοποιός που έτυχε να κερδίσει τις τελευταίες εκλογές στην Ουκρανία ανέτρεψαν την κατάσταση σε βάρος της Ρωσίας και του καθεστώτος…

Η Ρωσία του Πούτιν κινείται προς μια ολοκληρωτική απομόνωση. Ούτε στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου δεν είχε υπάρξει εμπάργκο ακόμη και σε πολιτιστικές ή αθλητικές δραστηριότητες…

Στη Δύση, μόνο μειοψηφικές ομάδες, “ψεκασμένων”, ναζιστών, παλαιοκομμουνιστών, παλαιοημερολογιτών και γενικώς διαταραγμένων αντισυστημικών απέμειναν να υποστηρίζουν το καθεστώς.

Οι οικονομικές κυρώσεις παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα είναι εξοντωτικές για τη Ρωσία και όπως είναι φυσικό θα έχουν κόστος και για τις Δυτικές Οικονομίες. Στο σημείο αυτό ακριβώς βρίσκεται και η τεράστια συνεισφορά του “Mad Vlad” όπως ονομάζουν τον Ρώσο δικτάτορα εντός εκτός Ρωσίας. Για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες οι κυβερνήσεις και κυρίως οι πολίτες της Ευρώπης αποδέχονται να υποστούν το κόστος των όποιων οικονομικών κυρώσεων σήμερα προκειμένου να απομακρύνουν την αιχμαλωσία αύριο σε ένα απολυταρχικό καθεστώς που επιβουλεύεται τις ελευθερίες και την ευημερία τους.

Οι κυρώσεις θα είναι καταστροφικές για τη Ρωσία αλλά θα έχουν κόστος για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις της Δύσης και ειδικά της Ευρώπης. Κόστος θα έχει και ο επανεξοπλισμός της Ευρώπης, αλλά ειρήνη χωρίς ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και σθένος δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία.

Όταν χώρες όπως η Γερμανία αποφασίζουν να επανεξοπλιστούν είναι θέμα χρόνου να αντιληφθούν πως ουσιαστική αποτροπή μπορεί να υπάρξει μόνο από μια ενιαία ευρωπαϊκή άμυνα και εξωτερική πολιτική και όχι από κάθε χώρα χωριστά. Τούτο δεν σημαίνει πως το ΝΑΤΟ εξάντλησε το χρόνο του…

Η Ρωσία του Πούτιν είναι απίθανο να μην επικρατήσει στρατιωτικά επί της Ουκρανίας. Αυτόν τον πόλεμο όμως τον έχει χάσει πριν καν τον ξεκινήσει. Το πνεύμα ανυποταξίας που έχει εμφυσήσει στους Ουκρανούς η ηρωϊκή στάση ενός Προέδρου που κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό πάνω από 70% θα κάνει την κατοχή δαπανηρή οικονομικά και δύσκολα διαχειρίσιμη πολιτικά.

Το καθεστώς Πούτιν δεν μπορεί να κάνει πίσω τώρα στην Ουκρανία, γιατί θα εξευτελιστεί και θα αποσταθεροποιηθεί. Η κατοχή όμως θα έχει ακόμη μεγαλύτερο κόστος. Είναι θέμα χρόνου οι υποστηρικτές του καθεστώτος να προσεταιριστούν την κοινωνία των πολιτών που αντιδρά στη Ρωσία και ξεφορτωθούν τον Πούτιν, φορτώνοντάς τους όλες τις ευθύνες.

Με αυτά που γίνονται και θα γίνουν στην Ουκρανία ο Πούτιν και κάποιοι στρατηγοί δύσκολα θα αποφύγουν το διεθνές δικαστήριο. Όσοι παρομοιάζουν την εισβολή στην Ουκρανία με τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας ξεχνούν τις γενοκτονίες που προηγήθηκαν. Ακόμη ανακαλύπτονται μαζικοί τάφοι στη Σρεμπρένιτσα… Για την εισβολή στην Ουκρανία σαν δικαιολογία χρησιμοποιήθηκε η βούληση του λαού της να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Τούτο, δεν συνιστά έγκλημα…

Η εισβολή στην Ουκρανία αποτελεί έναν κρίκο σε μια αλυσίδα κινήσεων του καθεστώτος Πούτιν στις οποίες από τη Δύση δεν υπήρξαν αντιδράσεις γιατί πρυτάνευε η λογική του Κατευνασμού… (Προφανώς αυτό είναι και ένα μήνυμα προς τον Ερντογάν που ξαφνικά θυμήθηκε πως ανήκει στη Δύση…)

Οι μεγαλύτεροι θυμούνται πριν αρκετά χρόνια την παραμόρφωση του προσώπου του Βίκτορ Γιουτσένκο καθώς δηλητηριάστηκε επειδή κέρδισε στις εκλογές τον εκλεκτό της Μόσχας. Η φρικτή συνήθεια της δηλητηρίασης των πολιτικών αντιπάλων φαίνεται πως είναι η αγαπημένη τακτική του καθεστώτος Πούτιν. Ο Ναβάλνι, ο Λιτβινένκο και άλλοι έχουν υποστεί την ίδια αντιμετώπιση.

Ο “Δράκουλας της Σιβηρίας” εύκολα πλέον θα φτάσει στο διεθνές δικαστήριο, αν βέβαια προλάβει… Γιατί όταν η φιλία και η υποστήριξη στηρίζεται στον φόβο ή εξαγοράζεται, εύκολα μεταστρέφεται στο ακριβώς αντίθετο…

Θυμάστε πως ο άνθρωπος που ο Στάλιν είχε για να κάνει τον καραγκιόζη και να γελάει, μόλις πήρε την εξουσία μετά το θάνατό του πως τον αποκαθήλωσε από παντού;

Γιατί τα κάνει όλα αυτά…

Αν υπάρχει ένα ερώτημα αυτό είναι γιατί ο Πούτιν τα κάνει όλα αυτά. Πώς έφτασε στο σημείο να πάρει τόσο λάθος αποφάσεις που η εισβολή στην Ουκρανία γύρισε μπούμερανκ από το πρώτο 24ωρο;

Ένας λόγος είναι η αλαζονεία της απόλυτης εξουσίας που οδηγεί στην ύβρι.

Ο άλλος ενδεχομένως να έχει να κάνει με κάποιο είδος ασθένειας που θολώνει την κρίση. Ο λόρδος Ντέιβιντ Όουεν που έχει διατελέσει και υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, ως γιατρός πριν μερικά χρόνια είχε γράψει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο με τίτλο: “Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία”. Στο βιβλίο περιγράφει με παραδείγματα πώς μια σωματική ή πνευματική ασθένεια μπορεί να σπρώξει πολιτικούς ηγέτες σε παράλογες και απερίσκεπτες ενέργειες…

Σε μια συνέντευξη που έδωσε ο λόρδος Όουεν στην Καθημερινή πριν λίγες μέρες περιγράφει τα εξής: “Από το 2012, φαίνεται να αρχίζει να είναι μια αλλαγμένη προσωπικότητα. Και κοιτάξτε το πρόσωπό του.

Τι συμβαίνει με αυτό το πρόσωπο; Μας λένε ότι πρόκειται για ενέσεις μπότοξ ή για πλαστική χειρουργική που πήγε στραβά.

Φοβάμαι ότι μπορεί να είναι κάτι πιο ανησυχητικό. Μπορεί κάλλιστα να είναι το πρόσωπο κάποιου που παίρνει μεγάλες δόσεις στεροειδών.

Και γι’ αυτό φοβάται να βρεθεί κοντά σε οποιονδήποτε έχει μολυνθεί από την COVID-19. Επειδή τα στεροειδή καταστρέφουν το ανοσοποιητικό. Και τα στεροειδή επηρεάζουν την προσωπικότητά.

Νομίζω ότι είναι διαφορετικός άνθρωπος, ο εκφοβιστικός τρόπος που μιλάει με τους υπαλλήλους του· το είδος του προσώπου που βγάζει δεν μου φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα με τον Πούτιν που έχουμε δει στο παρελθόν.

Έχω γράψει εκτενώς για την ύβρι και το πώς αλλάζουν οι ηγέτες, και νομίζω ότι εδώ έχουμε μια κλασική τέτοια περίπτωση. Η περιφρόνηση είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που βλέπεις στους υβριστικούς ανθρώπους, και σίγουρα έχει μπει στη γλώσσα, στον τρόπο και στη συμπεριφορά του.

Βλέπε: Κλασική περίπτωση ύβρεως ο Πούτιν…

https://www.kathimerini.gr/opinion/interviews/561738415/lordos-nteivint-ooyen-stin-k-klasiki-periptosi-yvreos-o-poytin/

2) Το ρωσικό πλήγμα…

Προκειμένου να έχουμε μια γενική εικόνα των αναταράξεων που δημιουργεί η γεωπολιτική διένεξη της Δύσης με τη Ρωσία, των επιπτώσεων στις επιχειρήσεις άρα και τις αγορές ας δούμε την παρακάτω είδηση που αφορά τη γαλλική Renault.

Οι γαλλικές επιχειρήσεις που έχουν έκθεση στη Ρωσία και την Κοινοπολιτεία της είναι περίπου 500. Η Renault π.χ. βρίσκεται στην πρώτη γραμμή μέσω της τοπικής θυγατρικής της AvtoVAZ η οποία ηγείται της τοπικής αγοράς με εμπορικό σήμα Lada.

Η Ρωσία αντιπροσωπεύει τη δεύτερη μεγαλύτερη αγορά για τη γαλλική εταιρεία με πωλήσεις περίπου 500.000 το 2021 και κύκλο εργασιών περί τα 2,8 δισεκατομμύρια ευρώ που αντιπροσωπεύουν το 6% του συνόλου.

Η AvtoVAZ αντιπροσωπεύει 8% των λειτουργικών κερδών της Renault.

Η έκθεση του ομίλου στη Ρωσία έχει τρομάξει τους επενδυτές. Σε δύο εβδομάδες, η κεφαλαιοποίηση της Renault στην αγορά μειώθηκε στα 7,5 δισεκατομμύρια ευρώ, με τη μετοχή να πέφτει σχεδόν 50%.

Η AvtoVAZ πωλεί το 90% στη ρωσική αγορά και το 10% στις χώρες γύρω από τη Ρωσία οι οποίες ανήκουν στην ΚΑΚ, δηλαδή στο Αζερμπαϊτζάν, την Αρμενία, τη Λευκορωσία, το Καζακστάν, την Κιργιζία, τη Μολδαβία, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν…

Οι ευρωπαϊκές εταιρείες που έχουν έκθεση στη Ρωσία είναι χιλιάδες…

Του Κώστα Στούπα 

by Εργατικό Κέντρο

Κάθε διεθνής κρίση αναδεικνύει και τα διλήμματά της στα οποία όλοι θα πρέπει να τοποθετηθούν. Και το πώς θα τοποθετηθούν, θα φανερώσει την αντίληψη που έχουν για την πολιτική και κυρίως το ήθος τους.

Μετά την απρόκλητη εισβολή των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Ουκρανία σύσσωμη η διεθνής κοινότητα καταδίκασε με τον πιο έντονο τρόπο αυτή την πράξη, χωρίς υπεκφυγές και άνω τελείες. Από αυτή την παγκόσμια συστράτευση δεν μπορούσε να λείψει η Ελλάδα, αφού η κυβέρνησή της ασπάζεται πλήρως όλες τις αρχές και τις αξίες που διέπουν τον πολιτισμένο κόσμο.

Στο δίλημμα «με το Διεθνές Δίκαιο ή τη βαρβαρότητα» τάχθηκε αναφανδόν με το Διεθνές Δίκαιο.

Δυστυχώς η Αριστερά συνολικά δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τα γνωστά ιστορικά αντανακλαστικά της. Δεν μπόρεσε και δε θέλησε να αντιληφθεί ότι η καταδίκη μιας στρατιωτικής εισβολής δεν υπόκειται σε εκπτώσεις. Δεν υπάρχουν αστερίσκοι. Ο ιμπεριαλισμός στην προκειμένη περίπτωση έχει ονοματεπώνυμο και είναι η Ρωσία του Πούτιν.

«Μα φταίει και η Δύση που επί 30 χρόνια ταπείνωνε τη διαλυμένη πρώην Σοβιετική Ένωση» υποστηρίζουν. Όποιες και να είναι οι ευθύνες της Δύσης, που αναμφίβολα είναι υπαρκτές, σε καμιά περίπτωση δε δικαιολογούν εισβολή στρατευμάτων στο έδαφος ανεξάρτητου κράτους.

Σκοπίμως ή από άγνοια συγχέουν λανθασμένες πολιτικές με καραμπινάτη παραβίαση κανόνων του Διεθνούς Δικαίου που ρυθμίζει τις σχέσεις πολιτισμένων κρατών. Δηλαδή αν μια ισχυρή χώρα πιστεύει ότι αδικείται ή απειλείται, αυτοδικεί; Τότε δεν θα είχαμε μια παγκόσμια κοινότητα με αρχές και αξίες, αλλά θα ζούσαμε σε μια ζούγκλα όπου θα επικρατούσε το δίκαιο του ισχυρότερου. Κάπου εκεί μας οδηγεί η συμπεριφορά της Ρωσίας του Πούτιν.

Βέβαια, η Δύση κλήθηκε να αντιμετωπίσει, με την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, το αίτημα σχεδόν όλων αυτών των κρατών να ενταχθούν στους μηχανισμούς ασφάλειας που ο Δυτικός κόσμος είχε συγκροτήσει. Δεν ήθελαν να ξαναζήσουν την εμπειρία σχεδόν 45 ετών. Τι έπρεπε να πράξει ο πολιτισμένος κόσμος; Να τους γυρίσει την πλάτη; Να τους αφήσει να ζουν ανασφαλείς και αδύναμοι;

Το πρόβλημα δε βρίσκεται στην ένταξη όλων αυτών των κρατών στο ΝΑΤΟ, αλλά στο γεγονός ότι η Ρωσία του Πούτιν διεκδίκησε τον νέο ρόλο της με την άσκηση βίας. Επάνω σε αυτή τη συμπεριφορά καλούμαστε όλοι να τοποθετηθούμε.

Προκάλεσε κριτικά σχόλια η αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία. Το επιχείρημα είναι ότι έτσι προκαλούμε τη Ρωσία και, στον βαθμό που έχουμε ανοικτά μέτωπα με την Τουρκία, θα έπρεπε να είμαστε πιο συγκρατημένοι.

Αυτές οι επιφυλάξεις θα είχαν βάση αν η ίδια η Ρωσία δεν επέλεγε εδώ και έξι σχεδόν χρόνια να διατηρεί ιδιαίτερες προνομιακές σχέσεις με την Τουρκία. Η Ρωσία τέθηκε απέναντί μας και όχι εμείς απέναντι στη Ρωσία. Αυτό άλλωστε το αντιλήφθηκε και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που προσέφερε το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης δώρο στις ΗΠΑ, και καλώς έπραξε. Από τη μια πλευρά θωράκισε ακόμα πιο πολύ την περιοχή και από την άλλη έδωσε μια βάση στους Αμερικανούς για τις δραστηριότητές τους στα ανατολικά Βαλκάνια και στον Εύξεινο Πόντο. Αυτά πάνε μαζί.

Η Ελλάδα ανήκει στο ΝΑΤΟ έχοντας δικαιώματα και υποχρεώσεις. Δεν βρισκόμαστε σε αυτήν τη συμμαχία a la carte. Όσοι κουτοπόνηρα σκεπτόμενοι πιστεύουν πως έχουμε μόνο δικαιώματα, διαφωνούν με την αποστολή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία.

Πάντως η Ελληνική κυβέρνηση για μιαν ακόμα φορά βρέθηκε στη σωστή πλευρά τις Ιστορίας, χωρίς αστερίσκους.

Του Σάκη Μουμτζή

by Εργατικό Κέντρο

Ο Πούτιν ακόμη και αν κερδίσει τη μάχη της Ουκρανίας κατάφερε να χάσει τον πόλεμο της Ρωσίας. Το πιθανότερο είναι πως και για τον ίδιο από την περασμένη Κυριακή ο χρόνος άρχισε να μετράει αντίστροφα…

Την Κυριακή αναγκάστηκε να ρίξει στο τραπέζι την πυρηνική απειλή και τούτο αποτελεί δημόσια παραδοχή της αποτυχίας της μέχρι τώρα εισβολής στην Ουκρανία.

Οι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες που παρακολουθούν και αναλύουν την ανάπτυξη των ρωσικών δυνάμεων εκτιμούν πως ο αρχικός στόχος ήταν η κατάληψη της πρωτεύουσας και η αντικατάσταση της κυβέρνησης από κάποια πρόσωπα που θα εκτελούν τις εντολές της Ρωσίας.

Αν και από τα φαινόμενα υπολόγιζαν πως τούτο θα συνέβαινε τα πρώτα 1-2 24ωρα, αυτό στάθηκε αδύνατο. Η αποτυχία κατάληψης του αεροδρομίου κοντά στο Κίεβο κατέστησε αδύνατη τη μεταφορά μονάδων και επίγειου εξοπλισμού ικανού να κάψει την αντίσταση των υπερασπιστών της πόλης.

Το καθεστώς Πούτιν φαίνεται πως υποτίμησε το σθένος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων αλλά και των Ουκρανών πολιτών για αντίσταση στην εισβολή.

Ακόμη φαίνεται πως υποτίμησε την θέληση των Ευρωπαίων και λοιπών δυτικών για στήριξη στην Ουκρανία και επιβολή αντίμετρων στη Ρωσία.

Όπως συμβαίνει με όλους τους δικτάτορες ο Πούτιν υποτίμησε τους πολίτες των δημοκρατιών τους οποίους θεωρεί μαλθακούς από την καλοπέραση και τόσο “κακομαθημένους” από τις δημοκρατικές ελευθερίες που στην πρώτη απειλή θα χώσουν το κεφάλι στην άμμο και θα αδιαφορήσουν για το τι συμβαίνει γύρω τους, μέχρι να έρθει η ώρα να τους περάσει στη “σούβλα”…

Όπως και ο Χίτλερ περί τα 80 χρόνια νωρίτερα φαίνεται πως έκανε λάθος.

Όπως συμβαίνει με όλους τους δικτάτορες που διαβιούν σε ένα θερμοκήπιο δουλικών κολάκων και δεν ακούν τις επικρίσεις και τις αντίθετες γνώμες, φαίνεται πως το καθεστώς είχε πιστέψει στα ίδια του τα ψέματα και περίμενε πως οι Ουκρανοί θα υποδέχονταν τους Ρώσους σαν ελευθερωτές.

Το ίδιο πνεύμα είχαν εμφυσήσει και στους στρατιώτες και αξιωματικούς της εισβολής. Το αποτέλεσμα ήταν σκηνές σαν αυτή που στρατιώτες τεθωρακισμένου που έμεινε από καύσιμα να επισκέπτονται το αστυνομικό τμήμα για να ζητήσουν βοήθεια και να συλλαμβάνονται…

Ή σκηνές όπως η άλλη όπου κάποιοι Ρομά ρυμούλκησαν σε τρακτέρ τεθωρακισμένο που είχε μείνει από καύσιμα για τα περαιτέρω…

Η εικόνα του αξιόμαχου του πανίσχυρου ρωσικού στρατού στην Ουκρανία τρώθηκε, το ίδιο και το προφίλ του Βλαδίμηρου Πούτιν ως αποτελεσματικού ηγέτη. Σε λίγο ούτε πολιτικά περιτρίμματα όπως ο Βελόπουλος και ο Κασιδιάρης δεν θα μπορούν να ομνύουν στην ικανή ηγεσία του.

Επικοινωνιακό Βατερλό…

Αν το καθεστώς Πούτιν εδώ και δεκαετίες μεθοδεύει έναν υβριδικό πόλεμο χρηματοδοτώντας δεκάδες κόμματα, πολιτικούς και δημοσιογράφους στη Δύση προκειμένου να παίξουν τον ρόλο της “πέμπτης φάλαγγας” στα μετόπισθεν των δημοκρατιών, επικοινωνιακά τις πρώτες μέρες της εισβολής έπαθε πανωλεθρία…

Τα “τσιράκια” του απομονώθηκαν και χλευάστηκαν σχεδόν από το σύνολο των κοινωνιών της Δύσης. Κινήσεις αμφισβήτησης εμφανίστηκαν και εντός της Ρωσίας.

Χαρακτηριστικές του εκνευρισμού και της αποτυχίας να διαμορφώσουν κλίμα φιλικό προς τη ρωσική εισβολή ακόμη και στην Ελλάδα, μια χώρα με σημαντική ρωσική επιρροή λόγω ορθοδοξίας, ήταν οι ανακοινώσεις της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα, που έμοιαζαν με ανακοινώσεις της Χρυσής Αυγής…

Από την άλλη πλευρά, το καθεστώς Πούτιν δεν υπολόγισε σωστά το σθένος και τα επικοινωνιακά χαρίσματα του προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος όχι μόνο δεν απέδρασε από τη χώρα όταν του πρόσφεραν προστασία οι Δυτικοί, αλλά ηγήθηκε των ενόπλων δυνάμεων και του λαού πολλαπλασιάζοντας τη διάθεση για αντίσταση.

Την ώρα που ο Πούτιν έδινε εντολές στις δυνάμεις εισβολής από κάποιο καταφύγιο, ο Ζελένσκι εμψύχωνε στρατιώτες και πολίτες κοντά στις γραμμές του πυρός.

Ο πρώην ηθοποιός, που είναι πρόεδρος της Ουκρανίας, στα μάτια εκατομμυρίων πολιτών των δημοκρατιών αναδείχθηκε στην φιγούρα του ηγέτη που θα επιθυμούσαν. Η συμπάθεια προς το πρόσωπό του και στην Ουκρανία αύξησε την πίεση προς τις κυβερνήσεις να στηρίξουν τη χώρα και να αντιδράσουν στα σχέδια της Ρωσίας.

Η κατάσταση παραμένει δραματική…

Όλα αυτά επ’ ουδενί δεν σημαίνουν πως η Ρωσία δεν θα καταφέρει να επιβληθεί στην Ουκρανία.

Η αποτυχία του αρχικού σχεδίου θα επιβάλει την εφαρμογή ενός ακόμη πιο επιθετικού και ως εκ τούτου πιο αιματηρού. Η κοινωνία της Ουκρανίας όμως είναι δύσκολο μετά απ΄όλα αυτά να υπακούσει σε μια κυβέρνηση μαριονέτα που θα προσπαθήσει να επιβάλει η Ρωσία.

Οι ενέργειες αντίστασης και οι δολιοφθορές θα είναι μαζικές με αποτέλεσμα να χρειαστεί πολλαπλάσιες στρατιωτικές δυνάμεις για να επιβάλει την τάξη, κάτι που θα έχει κόστος και στην οικονομία και στην επιχειρησιακή ικανότητα των ενόπλων δυνάμεων.

Η Ουκρανία αν και δεν διαθέτει ευνοϊκή γεωμορφολογία είναι πιθανό να εξελιχθεί σε ένα νέο Αφγανιστάν για τη Ρωσία. Την ίδια ώρα οι αντιδράσεις από το εσωτερικό της Ρωσίας αναμένεται να ενταθούν. Ήδη, υπάρχουν ενδείξεις πως κάποια στελέχη από τη στρατιωτική και οικονομική ελίτ που στηρίζουν το καθεστώς, αρχίζουν να λαμβάνουν αποστάσεις από αυτό.

Το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο που έχει επιβάλει ο Πούτιν στη Ρωσία θα εντείνει τις εσωτερικές εντάσεις και ο χρόνος για το καθεστώς άρχισε ήδη να μετράει αντίστροφα.

Τούτο δεν σημαίνει πως οι συνέπειες για τις δυτικές και την παγκόσμια οικονομία θα υποχωρήσουν σύντομα. Η εισβολή στην Ουκρανία έχει εκκινήσει μια νέα εποχή και θα χρειαστούν χρόνια μέχρι να απορροφηθούν οι οικονομικοί και πολιτικοί της κραδασμοί.

Τα “πυρηνικά” όπλα της Δύσης είναι το Δολάριο, το Ευρώ και οι δημοκρατικές ανοιχτές κοινωνίες από τις οποίες γοητεύονται οι υπήκοοι των αυταρχικών καθεστώτων. Για να ευδοκιμούν όμως χρειάζονται ένοπλες δυνάμεις ικανές να αποτρέπουν τις επιβουλές…

Του Κώστα Στούπα

by Εργατικό Κέντρο

1) Η αρκούδα επέστρεψε… Αυτό που ίσως γινόμαστε μάρτυρες δεν είναι απλώς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ή το πέρας μιας συγκεκριμένης περιόδου της μεταπολεμικής ιστορίας, αλλά το τέλος της ιστορίας καθαυτής: Δηλαδή το τελικό σημείο της ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας και η παγκοσμιοποίηση του. (Ζούμε) τη δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία ως η τελική μορφή ανθρώπινης διακυβέρνησης. FRANCIS FUKUYAMA “The End of History”, 1992 Οι εξελίξεις στην Ουκρανία, άσχετα με την έκβαση που θα έχουν, συνιστούν, και τυπικά, το τέλος της εποχής της άκοπης είσπραξης του μερίσματος της “μεταψυχροπολεμικής” ειρήνης για τις οικονομίες τόσο της Ανατολής όσο και της Δύσης.

Με βάση τις εκτιμήσεις των αναλυτών, μετά την Ουκρανία την ψυχρή ανάσα της ρωσικής αρκούδας θα νιώσουν όλες οι χώρες που συνορεύουν με τη Ρωσία.

Εκτός από τη Ρωσία το διεθνές στάτους των τελευταίων δεκαετιών το αμφισβητούν η Κίνα που έχει σαν πρώτο στόχο την Ταιβάν, η Τουρκία που βρίσκεται ήδη σε Συρία και Λιβύη και απειλεί να ενισχύσει την επιρροή στην ελληνική επικράτεια…

Έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο αύξησης των δαπανών για αμυντικούς εξοπλισμούς, γεγονός που σημαίνει πως μόλις τελειώσει το δανεικό χρήμα από τα εκτυπωτήρια των κεντρικών τραπεζών, οι δαπάνες των κρατικών προϋπολογισμών θα πρέπει να αναδιαρθρωθούν σε βάρος των συντάξεων, της υγείας και της παιδείας…

Η παγκοσμιοποίηση που ζήσαμε μετά το ’80 δημιούργησε για τις δυτικές κοινωνίες τη μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας ευημερία, λόγω του αποπληθωρισμού που προκαλούσαν οι φθηνές εισαγωγές από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας.

Ο αποπληθωρισμός, η πίεση των τιμών έδωσε την ευκαιρία στις Δυτικές χώρες να αυξάνουν διαρκώς τον ιδιωτικό και δημόσιο δανεισμό, γεγονός που εκτόξευσε το χρέος.

Το μοναδικό φρένο στην αύξηση του χρέους είναι το κόστος εξυπηρέτησής του. Στον βαθμό που οι φθηνές εισαγωγές κρατούσαν τον πληθωρισμό χαμηλά ο πειρασμός των πολιτικών να μοιράσουν χρήματα ήταν και παραμένει ασυγκράτητος.

Η Κίνα μάλιστα προκειμένου να “χώσει” τις ΗΠΑ πιο βαθιά στον “λάκκο”, αγόραζε ως κράτος αμερικανικά ομόλογα συνεισφέροντας έτσι στην τεχνητή ισοπέδωση των επιτοκίων που επέτρεπε δια του όλο και μεγαλύτερου δανεισμού, τις εισαγωγές προϊόντων που αμερικάνικες εταιρείες κατασκεύαζαν στην Κίνα.

Με τον τρόπο αυτό πολύτιμη τεχνογνωσία για την τεχνολογία και την οργάνωση της παραγωγής και της εργασίας μεταφερόταν από τη Δύση στην Ανατολή.

Ξαφνικά το 2020 η Δύση κατάλαβε πως το 90% των μικροεπεξεργαστών αναπτύσσεται και σχεδιάζεται στην Ανατολική Ασία σε μια ζώνη λίγων μιλίων από τις βάσεις των σκαφών του λιμενικού της Κίνας.

Το 2021 ωθούν την Intel και άλλες εταιρείες να χτίσουν μονάδες παραγωγής στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Μέχρι το 2025 το πολύ, στη Δύση ίσως αντιληφθούμε πως η σχεδίαση της ενεργειακής μετάβασης σε ένα μοντέλο που βασίζεται στο λίθιο και τις σπάνιες γαίες, τα δύο τρίτα των οποίων βρίσκονται στην επικράτεια της Κίνας, αποτελεί άλλη μια παγίδα αυτοκτονίας.

Σε γενικές γραμμές ο κόσμος όπως δρομολογείται από τις μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις είναι ένας κόσμος εμπορικών και οικονομικών ζωνών σε βάρος του ελεύθερου εμπορίου. Τούτο σημαίνει πως οι τιμές θα αυξηθούν σημαντικά στη Δύση καθώς η παραγωγή πολλών από αυτά που χρησιμοποιούμε θα μεταφερθεί σε χώρες με υψηλότερο κόστος παραγωγής.

Μέρος των παραγωγικών θέσεων εργασίας θα επιστρέψει στη Δύση και μαζί και η ισχύς του συνδικαλιστικού κινήματος. Χώρες όπως η Τουρκία και η Αίγυπτος θα προσπαθήσουν να υποκαταστήσουν ένα μέρος των κινέζικων εξαγωγών.

Η Ελλάδα ως η χώρα της ΕΕ με το φθηνότερο εργατικό δυναμικό θα μπορούσε να αναβιώσει τον ρόλο της οικονομίας “φασόν” που είχε στη δεκαετία του ’60. Αν βρεθεί και κάποιος πολιτικός που μαζί με το “φασόν” καταφέρει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να αναπτυχθούν κάποιοι κλάδοι υψηλής τεχνολογίας θα είμαστε τυχεροί…

Μην ξεχνάτε, όμως, όπως περιγράφει και ο Στάθης Καλύβας στο βιβλίο του που πρόσφατα προβλήθηκε και σαν ντοκιμαντέρ: οι θρίαμβοι σε αυτή τη χώρα έπονται των καταστροφών.

Δηλαδή, όπως γράφουμε συχνά σε αυτή τη στήλη, του μηδενισμού του κοντέρ όσων θεωρούμε κεκτημένα…

Η αρκούδα επέστρεψε λοιπόν και στην Ευρώπη και στα ταμπλό των χρηματιστηρίων καθώς όλα αυτά σημαίνουν μια άνευ προηγουμένου συμπίεση των περιθωρίων κέρδους των επιχειρήσεων της Δύσης οι οποίες δανείζονταν με μηδενικά επιτόκια στη Δύση, παρήγαγαν με ελάχιστο κόστος στην Κίνα. Επιπλέον πραγματοποιούσαν σημαντικό μέρος των πωλήσεων στην αχανή αγορά της Κίνας.

Η Ε.Ε. θα μεθοδεύσει να μειώσει την ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία και αυτό σημαίνει παράταση των υψηλών ενεργειακών τιμών για επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Τούτο σημαίνει πως η εξάρτηση της ενεργειακής παραγωγής από άνθρακα και λιγνίτη ίσως παραταθεί, ενώ οι προκαταλήψεις για την πυρηνική ενέργεια θα υποχωρήσουν.

Η 21 Φεβρουαρίου του 2022, η ημέρα που ο Πούτιν ανακοίνωσε την αναγνώριση (προσάρτηση) των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας, μοιάζει με τον αντίποδα της 9ης Νοεμβρίου 1989 που είναι η μέρα της πτώσης του τείχους του Βερολίνου.

Οι τελευταίες εξελίξεις αποτελούν την τελική διάψευση της πρόβλεψης του Φ. Φουκουγιάμα περί του τέλους της ιστορίας με την εξάλειψη του κομμουνισμού ως αντιπάλου δέους του καπιταλισμού με δημοκρατία.

2) Οι ζημιές και τα οφέλη… Στο άρθρο της 16ης τρέχοντος είχαμε θέσει ερώτημα για το τι μπορεί να σημαίνει η απόκλιση του δείκτη του ρωσικού χρηματιστηρίου που παρά την άνοδο της τιμής του πετρελαίου συνεχίζει να πέφτει…

Την ημέρα που ο Πρόεδρος Πούτιν ανακοίνωσε την αναγνώριση των δυο ουκρανικών επαρχιών ως ανεξάρτητες οντότητες, προαναγγέλλοντας την εισβολή επί της ουσίας, ο δείκτης του χρηματιστηρίου της Μόσχας έφτασε να χάνει και περισσότερο από 15%…

Γράφαμε λοιπόν στις 16 Φεβρουαρίου: Σπάνια η ισοτιμία του Ρουβλιού δεν ακολουθεί την τιμή του πετρελαίου αφού τα σημαντικότερα έσοδα της ρωσικής οικονομίας προέρχονται από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αν όπως λένε το “ταμπλό δεν κάνει ποτέ λάθος” γιατί οι αγορές στο σύνολό τους κατέχουν και προεξοφλούν, έστω και με ασύμμετρο τρόπο, κάθε πληροφορία τότε ποια είναι η είδηση που κρύβει η απόκλιση;”

Η ερμηνεία που μπορούμε να δώσουμε είναι πως οι επιπτώσεις των οικονομικών μέτρων που θα επιβάλουν οι δυτικοί θα υπερτερούν των οφελών της ανόδου των ενεργειακών τιμών…

Του Κώστα Στούπα

by Εργατικό Κέντρο

Οι αυταρχικοί ηγέτες συνηθίζουν να υποτιμούν το σθένος των ηγεσιών και των λαών των δημοκρατιών με τον ίδιο τρόπο που οι αυταρχικοί γονείς (οι οποίοι δεν διστάζουν να κακοποιήσουν τα παιδιά επειδή πιστεύουν πως έτσι τα σκληραγωγούν…) περιφρονούν τα παιδιά που μεγαλώνουν σε φυσιολογικές, για το επίπεδο εξέλιξης του πολιτισμού, συνθήκες.

Ο Χίτλερ και η ηγεσία του αυταρχικού καθεστώτος της Ιαπωνίας εκτιμούσαν πως οι δημοκρατίες δεν θα τολμήσουν να ανακόψουν τις αρπακτικές τους διαθέσεις λόγω του κόστους σε ανθρώπινες ζωές και άρα και του πολιτικού κόστους ενός πολέμου. Επιπλέον θεωρούσαν τις δυτικές φιλελεύθερες καπιταλιστικές δημοκρατίες παρηκμασμένες και τους πολίτες τους τόσο διαβρωμένους και μαλθακούς που δεν θα προβάλλουν σημαντική αντίσταση στα πεδία των μαχών…

Όπως απέδειξε η ιστορία έσφαλαν…

Κάτι ανάλογο φαίνεται πως σκέφτεται τώρα και ο Πούτιν και αν του περάσει είναι πιθανό να τον μιμηθούν τα αυταρχικά καθεστώτα της Κίνας και του Ερντογάν.

Βέβαια η ηγεσία της Κίνας διαφέρει καθώς διαθέτει μακραίωνη παράδοση κυριαρχίας και σαν ανερχόμενη δύναμη γνωρίζει πως ο χρόνος δουλεύει υπέρ της και έτσι αποφεύγει σπασμωδικές κινήσεις. Όχι όμως και ο γείτονας…

Την περασμένη Παρασκευή η κυβέρνηση των ΗΠΑ προειδοποίησε πως μια ρωσική εισβολή είναι πιθανή ανά πάσα στιγμή με βάση τη συγκέντρωση και τη διάταξη των ρωσικών δυνάμεων στα Ρώσο-ουκρανικά σύνορα.

“Η Ρωσία θα μπορούσε να αποφασίσει να ξεκινήσει μεγάλη στρατιωτική δράση εναντίον της Ουκρανίας σε χρόνο μηδέν”, δήλωσε ο Τζέικ Σάλιβαν, σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του προέδρου Τζο Μπάιντεν, την Παρασκευή το βράδυ στον Λευκό Οίκο.

Ο Σάλιβαν προέτρεψε τους πολίτες των ΗΠΑ να εγκαταλείψουν την Ουκρανία εντός των επόμενων 48ώρων.

Οι ΗΠΑ δεν πιστεύουν πως η απόφαση έχει ήδη ληφθεί αλλά με την προειδοποίηση υποστηρίζουν πως αν ληφθεί μπορεί να αρχίσει να εφαρμόζεται σε χρόνο ενεστώτα.

Ο Πούτιν επιδιώκει να καταστήσει την Ουκρανία μια χώρα δορυφόρο εκδιώκοντας από την εξουσία τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση Ζελέντσκι και αντικαθιστώντας την με μια κυβέρνηση μαριονέτα.

Ο Πούτιν περιφρονεί τη βούληση του ουκρανικού λαού που επιθυμεί να έχει περισσότερες σχέσεις με την Ευρώπη και τη Δύση και λιγότερες με τη Ρωσία. Με χιτλερικό ύφος προειδοποιεί τους Ουκρανούς πως αφού ό,τι είναι να πάθουν θα το πάθουν, καλύτερα να μην προβάλουν αντίσταση για να υποφέρουν λιγότερο… Οι δυτικές δημοκρατίες και η διεθνής κοινότητα οφείλουν να υποστηρίξουν την Ουκρανία και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Ουκρανών. Οφείλουν να υποστηρίξουν το διεθνές δίκαιο με βάση το οποίο οι χώρες συνυπάρχουν με βάση κανόνες και όχι το δίκαιο του ισχυρότερου.

Αν δεν το κάνουν η Ευρώπη και ο πλανήτης θα εισέλθουν σε μια εποχή ζόφου και φόβου όπου οι ισχυρότεροι θα μπορούν να εκμεταλλεύονται, να ασελγούν και να βιάζουν τους λιγότερο ισχυρούς.

Αν ο Πούτιν καταφέρει να υλοποιήσει τα σχέδιά του στην Ουκρανία, κάθε ισχυρότερη χώρα θα σκεφτεί να κάνει το ίδιο προς κάποιες γειτονικές ασθενέστερες.

Αν περάσει του Πούτιν στην Ουκρανία ασθενέστερες και ισχυρότερες χώρες θα ξεκινήσουν ένα ράλι εξοπλισμών που αφενός μεν θα στερήσει τις κοινωνίες από πόρους και αφετέρου θα εξελιχθεί σε αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία… “Η επιστροφή στο νόμο της “ζούγκλας” θα υπονομεύσει επίσης την παγκόσμια συνεργασία σε προβλήματα όπως η πρόληψη της καταστροφικής κλιματικής αλλαγής ή η ρύθμιση τεχνολογιών όπως η τεχνητή νοημοσύνη και η γενετική μηχανική.

Δεν είναι εύκολο να δουλεύεις μαζί με χώρες που ετοιμάζονται να σε εξοντώσουν. Και καθώς τόσο η κλιματική αλλαγή όσο και μια κούρσα εξοπλισμών τεχνητής νοημοσύνης επιταχύνονται, η απειλή ένοπλων συγκρούσεων θα αυξηθεί περαιτέρω, κλείνοντας έναν φαύλο κύκλο που μπορεί κάλλιστα να καταδικάσει το είδος μας…” έγραφε την Παρασκευή στον Εκονομιστ ο Γιουβάλ Χαράρι ιστορικός και συγγραφέας των βιβλίων – ταυτότητα της εποχής μας Homo Sapiens και Homo Deus.

Οι δημοκρατίες έχουν χρέος να υπερασπιστούν την Ουκρανία και τις χώρες που κινδυνεύουν από αυταρχικούς ισχυρότερους γείτονες. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για την Ελλάδα…

2) Εκτόξευση Αλουμινίου…

Η διεθνής τιμή του αλουμινίου κινείται πάνω από τις 3.000 δολ. ο τόνος και αυτό πλήττει όσους χρησιμοποιούν το μέταλλο γιατί αυξάνει το κόστος. Από την άλλη πλευρά αν κρίνει κάποιος από την τιμή της μετοχής της Alcoa που είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός αλουμινίου στον κόσμο, ευνοεί τους παραγωγούς. Η μετοχή της εταιρείας παρά το διορθωτικό κλίμα στις διεθνείς αγορές κινείται στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων ετών.

Ο κλάδος της παραγωγής αλουμινίου παίζει σημαντικό ρόλο και στα μεγέθη του ομίλου Μυτιληναίου…

Πηγή: Του Κώστα Στούπα

by Εργατικό Κέντρο

Η ελληνική οικονομία ήταν σε αδιέξοδο και πριν από την πανδημία, κάτι που επιβεβαιώνεται από τη στατιστική της εικόνα. Η πανδημία, όπως ήταν αναπόφευκτο, επιβάρυνε την χρόνια και απελπιστική της κατάσταση, καθώς: * πρόσθεσε στη λεόντεια καθίζηση του ΑΕΠ, που προκάλεσαν τα Μνημόνια, αρκετές επί πλέον αρνητικές μονάδες, *εκτόξευσε σε ακόμη πιο δυσθεώρητα ύψη το δημόσιο, αλλά και το ιδιωτικό χρέος, * επιβάρυνε την απαισιοδοξία στις προβλέψεις επιχειρηματιών και καταναλωτών και * επιδείνωσε την πρωτόγνωρη εισοδηματική ανισότητα.

Στην παγιωμένη αυή πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας δεν υπάρχει, δυστυχώς, χώρος για ανάπτυξη. Το συμπέρασμα είναι αυταπόδεικτο, αν ληφθεί υπόψη ότι το ΑΕΠ της Ελλάδας το 2022 υπολείπεται του αντίστοιχου, πριν από τα Μνημόνια, κατά τουλάχιστον 32%, η αύξηση του ΑΕΠ μέχρι το 2060 θα κυμαίνεται γύρω στο 1%, αλλά και οι προδιαγραφές των Μνημονίων που μας επιβλήθηκαν στερούνται αναπτυξιακής πνοής ; Οι εκάστοτε κυβερνώντες, παρά τις συχνές ενθουσιώδεις εξαγγελίες τους, σχετικά με τη δήθεν καλή πορεία της οικονομίας, φαίνεται ωστόσο να έχουν συνείδηση του βάλτου στον οποίον βυθιζόμαστε.

Γι αυτό, και αν εξαιρέσει κανείς τις διθυραμβικές αναφορές στο Ταμείο Ανάκαμψης, το οποίο υπενθυμίζω ότι εξυπηρετεί συμφέροντα του ευρωπαϊκού Βορρά, και όχι δικές μας επιτακτικές ανάγκες, απουσιάζει τα τελευταία χρόνια, από τη χώρα μας, κάθε μορφή σοβαρού προβληματισμού για οικονομική ανάπτυξη. Αντιθέτως, η συνεχής αγωνία των αρμοδίων μονοπωλείται από το πως, από που και σε τι κόστος θα εξασφαλιστούν τα χρήματα για την αντιμετώπιση των λεόντειων μνημονιακών μας βαρών. Η εισβολή της πανδημίας, καθώς οδήγησε σε ολοκληρωτική ανατροπή των αυστηρών κανόνων της νομισματικής πολιτικής, ενθάρρυνε ταυτόχρονα και κάποιες ελπίδες, σχετικά με τη δυνατότητα της Ελλάδας να απαιτήσει, επιτέλους, τα δίκαια αιτήματά της.

Συγκεκριμένα, ο πανικός σχετικά με την άμεση ανάγκη αντιμετώπισης του κορονοϊού, δικαιολόγησε τη διάθεση τρισεκατομμυρίων $, σε μεθόδους γνωστές ως «χρήματα από ελικόπτερο», αναζωπύρωσε τη συνειδητοποίηση των κινδύνων από το ανεξέλεγκτο πια δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, το οποίο έφθασε στις οικονομίες της Δύσης στο 425% του ΑΕΠ τους, ενώ στις αναπτυσσόμενες αντίστοιχα στο 356%, ενθάρρυνε συζητήσεις για την ανάγκη διαγραφής σημαντικού ποσοστού του και άνοιξε το δρόμο σε νέες θεωρίες που υποβαθμίζουν την πρωταρχική σημασία των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Η νομισματική αυτή χαλάρωση, που επικράτησε στην πανδημία, όφειλε να εκληφθεί από την Ελλάδα, ως μια θεόσταλτη ευκαιρία, για την εξασφάλιση της επιβίωσής της. Μέσα σε αυτό, συνεπώς, το διάλειμμα, του οποίου οι ευνοϊκές συνθήκες θα ήταν απίθανο να διατηρηθούν και μετά το πέρας της πανδημίας, η Ελλάδα θα έπρεπε να σπεύσει να απεμπολήσει την ιδιότητα του «πιο πειθήνιου μαθητή της ΕΕ», όπως αυτή προβάλλεται σε ένα από τα πρόσφατα τεύχη του Economist. Και, στη συνέχεια, να συγκεντρώσει ένα προς ένα όλα εκείνα τα απαράγραπτα δίκαιά της, που αποτελούν το καθένα και όλα μαζί, ισχυρότατα επιχειρήματα για την υπεράσπιση της διάσωσής της. Να τα προβάλλει στα πέρατα του κόσμου, να αναζητήσει ειλικρινείς συμμαχίες και, πάνω από όλα, να σφιχτοδέσει τους Έλληνες, απανταχού της Γης, σε έναν αγώνα επιβίωσης. Η Ελλάδα, βρίσκεται πράγματι σε οικτρή θέση, κυρίως τα τελευταία 11 χρόνια.

Οι απειλές και τα πλήγματα εναντίον της εθνικής της κυριαρχίας, που δέχεται, σε καθημερινή βάση, αντιμετωπίζονται με αδιαφορία από τους εταίρους της, με μοναδική εξαίρεση τη Γαλλία. Τα Μνημόνια, με τις συχνά εγκληματικού περιεχομένου απαιτήσεις τους, την έχουν εξαθλιώσει. Είναι, ωστόσο, σίγουρο ότι η Ελλάδα δεν θα έφθανε ποτέ στο ύστατο αυτό σκαλοπάτι της ύπαρξής της, αν δεν είχε δεχθεί με τόσο απίστευτη υποτέλεια, αλλότριες αμαρτίες, ανεπίτρεπτους εξευτελισμούς, θανάσιμα επικίνδυνη εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της, συναίνεση σε δουλοποίησή της για χρέη, που ήταν απολύτως βιώσιμα στην έναρξη της κρίσης, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της και αδρανοποίηση κάθε υπερασπιστικού της επιχειρήματος. Η ελπίδα, του τέλους της πανδημίας, συνυπάρχει δυστυχώς και με τον κίνδυνο επαναφοράς του νομισματικού καθεστώτος, που ήταν σε ισχύ πριν από τον ιό, επιβαρυμένου και με την επανεμφάνιση του πληθωρισμού, μετά από 40 χρόνια απουσίας του. Ήδη προετοιμάζεται άνοδος των επιτοκίων, η οποία εκτός του ότι θα αναχαιτίσει την, οπωσδήποτε, ανασφαλή ανάκαμψη, θα καταστήσει ταυτόχρονα επαχθέστερο και το ελληνικό χρέος. Η πρόβλεψη για το 4ο Μνημόνιο είναι, τώρα, πιο βάσιμη παρά ποτέ, παρότι φυσικά αυτό θα εμφανιστεί με παραπειστικό όνομα. Από την αρχή της κρίσης διαθέταμε πολλά και σοβαρά επιχειρήματα, προκειμένου να αποφύγουμε την τραγικότητα των 11 τελευταίων ετών, που όμως τα απενεργοποιήσαμε όλα. Ίσως να βρισκόμαστε τώρα μπροστά στην τελευταία ευκαιρία σωτηρίας μας. Τα επιχειρήματα Δεν υπάρχει σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, που να έχει γίνει στόχος τόσων και τέτοιας άγριας μορφής επιθέσεων, ανάλγητης συμπεριφοράς, άδικων κατηγοριών, τιμωρητικής διάθεσης εκ μέρους των εταίρων της, καταπάτησης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, επιβολής επικίνδυνα εσφαλμένου προγράμματος, αρπαγής του δημόσιου πλούτου της κ.ο.κ. Να υπογραμμιστεί, σαφώς, στο σημείο αυτό, ότι οι παραπάνω αυτές διαπιστώσεις, ουδόλως υπονοούν ότι δεν υπήρχε χρέος, ή ακόμη και ότι αυτό το χρέος δεν θα έπρεπε να πληρωθεί.

Σαφώς χρειαζόταν η ύπαρξη Μνημονίου. Αλλά, Μνημονίου, με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο αυτού που επιβλήθηκε στη χώρα μας. Και πρωταρχικά Μνημονίου με προδιαγραφές, που να εξασφάλιζαν την εξυπηρέτηση του χρέους μέσω ανάπτυξης και όχι συρρίκνωσης, όπως από την αρχή είχε επιμείνει η Γαλλία, χωρίς όμως και να εισακουστεί από τη Γερμανία. Πριν, λοιπόν, εισβάλλει το 4ο Μνημόνιο (ή όπως θα βαφτιστεί) στη ζωή μας, ας ανατρέξουμε σε ορισμένα από τα επιχειρήματα διάσωσής μας, με την ελπίδα ότι δεν θα εξακολουθήσουν και τώρα να παραμένουν σε χειμέρια νάρκη. Να αρχίσουμε με το κεφάλαιο 22 των απομνημονευμάτων του Μπαράκ Ομπάμα, που είναι μια αδιάψευστη απόδειξη των ελληνικών θέσεων, καθώς το περιεχόμενό του επιβεβαιώνει με τον πιο επίσημο τρόπο, ό,τι ευρέως κυκλοφορούσε ( ως επτασφράγιστο μυστικό) από την αρχή τoυ μνημονιακού δράματος. Δηλαδή, ότι δεν «κινδύνευε η ΕΕ και το ευρώ» από το, άλλωστε, απολύτως βιώσιμο ελληνικό χρέος (περίπου 110% του τότε ΑΕΠ), αλλά ούτε και η επέλαση της ΕΕ και του ΔΝΤ αποφασίστηκε για «να σωθεί η Ελλάδα», όπως γενικώς υποστηρίχθηκε στην αρχή της κρίσης.

Αντιθέτως, γίνεται ξεκάθαρο ότι ο πανικός της ΕΕ τότε, που για να μετριαστεί ζητήθηκε και η συνδρομή του ΔΝΤ, αφορούσε τον κίνδυνο που διέτρεχαν οι γερμανο-γαλλικές τράπεζες, οι οποίες είχαν σωρεύσει πολλά ελληνικά χαρτιά. Και κρίθηκε ότι η σωτηρία των τραπεζών, δεν θα ήταν δυνατή, παρά περνώντας επάνω από το πτώμα του ελληνικού λαού. Τώρα, λοιπόν, που πια οι τράπεζες έχουν σωθεί, επιβάλλεται, τουλάχιστον, να μετριαστεί η εις θάνατον καταδίκη της Ελλάδας. Και ταυτόχρονα θα ήταν η κατάλληλη στιγμή για να ξεκαθαρίσει σε τι ακριβώς κατέληξε η συχνά επαναλαμβανόμενη δήλωσή της ΕΕ ότι, δηλαδή η επιθυμία της ήταν «να σώσει την Ελλάδα». Όπως, λοιπόν, αποδεικνύουν οι ψυχροί αριθμοί, η πρόθεση αυτή της ΕΕ περί σωτηρίας μας, μετά από την πάροδο 11 ετών, κατέληξε: * σε διπλασιασμό του ελληνικού χρέους, ως ποσοστό στο ΑΕΠ, * σε μείωση του ΑΕΠ μας, τουλάχιστον κατά 25% (για να μην επιβαρύνουμε την ΕΕ με τις επιπλέον δυσμενείς συνέπειες της πανδημίας), *σε πρόβλεψη του ΔΝΤ ότι, μέχρι το 2060, ο μέσος ρυθμός ανάπτυξής μας θα κυμαίνεται γύρω στη μονάδα, *στο να υπολείπεται τώρα μόνο το κατά κεφαλήν εισόδημα της Βουλγαρίας από το αντίστοιχο δικό μας, ενώ στην αρχή της κρίσης ήμασταν στην κορυφή των Βαλκανίων, *και να μην πλατειάσουμε και με την επίκληση σωρείας αδιάσειστων στοιχείων, που μαρτυρούν την, για γενιές, καταστροφή της δυνητικής μας ανάπτυξης.

Να συνεχίσουμε με την ανεξήγητη διόγκωση του ελλείμματος, στην αρχή της κρίσης, που δεν είναι δυνατόν να υπαχθεί στην κατηγορία της «συνωμοσιολογίας», καθώς πρόκειται για υπόθεση που απασχόλησε για χρόνια, αλλά και εξακολουθεί να απασχολεί την ελληνική Δικαιοσύνη. Για την περίεργη, λοιπόν, αυτήν υπόθεση, ασφαλώς, δεν μπορεί να εξαχθεί το όποιο αυθαίρετο συμπέρασμα, πριν από την τελεσιδικία της. Ωστόσο, οι αρμόδιοι θα όφειλαν να επιταχύνουν, με κάθε νόμιμο μέσο, την τελική δικαστική κρίση.

Γιατί, αν πράγματι αποδειχθεί, ότι υπήρξε δάκτυλος στο φούσκωμα του ελλείμματος, που από ότι έχει γίνει γνωστό, αυτό συντελέστηκε «εν μια νυκτί», η Ελλάδα θα έχει σωθεί, και θα δικαιούται να απαιτήσει τεράστια αποζημίωση, για τα μέχρι σήμερα δεινά της (χωρίς φυσικά η εκ των υστέρων αυτή πιθανή αποζημίωση, να μπορέσει να εξαφανίσει τα δράματα που συντελέστηκαν στα 11 αυτά χρόνια).

Οπωσδήποτε, ελπίζεται ότι μια τέτοια απόφαση, είναι πιθανόν να ρίξει φως στους λόγους, για τους οποίους οι εκάστοτε επικεφαλής της ΕΕ, στις παραμονές της έκδοσης καθεμιάς από τις πολυάριθμες δικαστικές αποφάσεις της περί ης υπόθεσης, επιδείκνυαν υπερβολική ευαισθησία για την τύχη του τότε προϊσταμένου της ΕΛΣΤΑΤ.

Η Ελλάδα θα είχε, ακόμη τη δυνατότητα, να γυρίσει προς τα πίσω το χρόνο, στο 2013, προκειμένου να διορθώσει κάτι που αποσιωπήθηκε τότε. Υπενθυμίζω ότι ο τότε επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, Ολιβιέ Μπλανσάρ, ομολόγησε συντετριμμένος το 2013, ότι «έγινε λάθος» με το πρόγραμμα του Μνημονίου. Και το λάθος αυτό, όπως τονίστηκε από τον Ολιβιέ Μπλανσάρ, είχε ως αποτέλεσμα πολύ μεγαλύτερο βαθμό συρρίκνωσης της ελληνικής οικονομίας, από τον αρχικά προβλεπόμενο, με όλες τις δυσμενείς του συνέπειες.

Καθώς, τότε, το λάθος αυτό, παρότι συζητήθηκε στα διεθνή ΜΜΕ, στην Ελλάδα, ωστόσο, αντιμετωπίστηκε ως «απαγορευμένη συζήτηση», θα ήταν επιβεβλημένη τώρα η αναβίωσή της. Μια πρόσθετη ομάδα επιχειρημάτων, υπέρ της διαγραφής του χρέους, αν και χάνεται στο μακρινό παρελθόν, αφορά την όντως απίστευτη αντιμετώπιση, από τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, του κατοχικού δανείου, των ναζιστικών αγριοτήτων, που ισοπέδωσαν την τότε ελληνική οικονομία, καθώς και την αρπαγή αμύθητης αξίας αρχαιοτήτων. Από τότε, έχουν περάσει 81 χρόνια, αλλά η Γερμανία αρνείται να καταβάλλει τα χρέη της στην Ελλάδα, και η πατρίδα μας τα θυμάται περίπου μία φορά κάθε 10 χρόνια, αλλά και τότε δεν «αποχωρίζεται τα γάντια της», θίγοντας το ακανθώδες αυτό θέμα. Στις οκτώ αυτές δεκαετίες, που η Γερμανία αρνιόταν να πληρώσει τα χρέη της, η Ελλάδα αντιμετώπισε ανείπωτης έντασης δυσκολίες, που θα ήταν λιγότερο καταστρεπτικές, αν η Γερμανία είχε καταβάλει τα χρωστούμενα.

Η χώρα μας, θα είχε ταχύτερο ρυθμό ανάπτυξης από αυτόν που κατέγραψε, και πιθανότατα δεν θα είχε οδηγηθεί στη μέγγενη των Μνημονίων. Τα χρέη αυτά της Γερμανίας, με την επιβάρυνση του επιτοκίου των δεκαετιών, εκτιμώνται σε 1 περίπου τρισεκατομμύριο. Η Γερμανία, όμως, αρνείται εξακολουθητικά να τιμήσει τις υποχρεώσεις της. Αν, ωστόσο, μια χώρα όπως η Ελλάδα, που δοκιμάζεται τόσο σκληρά, επιδιώκει λύσεις, αυτές υπάρχουν. Στην Επιτροπή, που πρόσφατα συστήθηκε, και που διαδέχθηκε σωρεία άλλων, με τη συμμετοχή του ΙΗΑ, του Ιδρύματος Δελιβάνη και του Ελληνοκαναδέζικου Κογκρέσου, συζητήθηκε ως πιθανό μέτρο πίεσης, η παύση πληρωμής των ελληνικών χρεών προς τη Γερμανία, μέχρις ότου καταβάλλει τα πολύ μεγαλύτερα δικά της χρέη. Συζητήθηκε, ακόμη, και πιθανή δήμευση γερμανικών περιουσιών στην Ελλάδα, παράλληλα με συντονισμένη προσπάθεια να καταστεί ευρέως γνωστό αυτό το πρόβλημα στην Ευρώπη, και στην υφήλιο. Αν, για μια τόσο πλούσια οικονομία, όπως η Γερμανία, που ηγείται της ΕΕ, είναι τόσο απλό το θέμα της άρνησης καταβολής των χρεών της, τα οποία προέρχονται από την ναζιστική κατοχή, εύλογα ερωτάται γιατί να μην είναι το ίδιο και για το θύμα της, την Ελλάδα. Για να αποσοβηθεί, αν γίνεται, το 4ο Μνημόνιο!

Της Μαρίας Νεγρεπόντη- Δελιβάνη

by Εργατικό Κέντρο