Ανακοινώσεις

Στην τηλεδιάσκεψη του ΟΑΕΔ για το ΣΔΑΜ, των Δήμων και Εργατικών Κέντρων, συμμετείχε ο πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Καλαμάτας, Τσώνης Σωτήρης. 

Στην τηλεδιάσκεψη της 3 Σεπτεμβρίου 2021 με θέμα Δράσεις προώθησης της απασχόλησης και στήριξης της αγοράς εργασίας στο πλαίσιο Σχεδίου Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης, ΣΔΑΜ, για την αναδιάρθρωση του παραγωγικού προτύπου των περιοχών μετάβασης (απολιγνιτοποίησης) της Δυτικής Μακεδονίας και της Μεγαλόπολης, συμμετείχε ο Πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Καλαμάτας Τσώνης Σωτήριος.

Ένα πακέτο σημαντικών δράσεων, που θα στηρίξουν αποτελεσματικά την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή.

Κατά την διάρκεια της τηλεδιάσκεψης ο πρόεδρος ενημερώθηκε και κατέθεσε την άποψή του για το Κοινωνικό «πακέτο» των 107 εκατ. που περιλαμβάνει τα προγράμματα και τις δράσεις :

• Ειδικό πρόγραμμα επιχορηγήσεις επιχειρήσεων
• Πρόγραμμα προεργασίας για νέους 18-29 ετών
• Δράσεις συμβουλευτικής κατάρτισης& απασχόλησης
• Πρόγραμμα εργασιακής μετεγκατάστασης ανέργων

by Εργατικό Κέντρο

Από τις 17 χώρες που αύξησαν τον κατώτατο μισθό το 2021, οι 14 τον είχαν αυξήσει και το 2020 σε σχέση με το 2019.

Η θεσμική διαδικασία προσδιορισμού, το ύψος και η μεταβολή του κατώτατου μισθού θα έπρεπε να αποτελούν αντικείμενο μιας ουσιαστικής δημόσιας συζήτησης, καθώς αποτυπώνουν αφενός το βάθος του κοινωνικού διαλόγου και της δημοκρατίας, και αφετέρου την έκταση της προστασίας των αδύναμων κοινωνικών ομάδων. Στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό δεν συμβαίνει. Στη χώρα μας ο κατώτατος μισθός λειτουργεί ως ένα δημόσιο πεδίο πάνω στο οποίο εκδηλώνονται παρασιτικές επιχειρηματικές πρακτικές και, κυρίως, πολλές θεωρητικές και ιδεολογικές μεροληψίες. Οι τελευταίες δυστυχώς κυριαρχούν σχεδόν σε απόλυτο βαθμό στον δημόσιο διάλογο διαμορφώνοντας λανθασμένες αντιλήψεις, απόψεις και θέσεις για τον κατώτατο μισθό ως θεσμό, καθώς επίσης και για τον ρόλο του στην οικονομία και την κοινωνία.

Ποια είναι η θεσμική σημασία του κατώτατου μισθού στις οικονομίες της αγοράς; Εναλλακτικά, γιατί δημιουργήθηκε αυτός ο θεσμός που αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες προσδιορισμού της συνοχής της αγοράς εργασίας; Ο επιθετικός προσδιορισμός «κατώτατος» αποκαλύπτει τη σημασία και τον ρόλο του, αλλά, επίσης, και τις ουσιαστικές διαφορές του από τους πολλούς άλλους μισθούς που συνθέτουν την κλίμακα των αμοιβών σε μια οικονομία. Ωστόσο, στον δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα οι διαφορές αυτές παραβλέπονται, με συνέπεια να δημιουργούνται σκόπιμες συγχύσεις. Έτσι, ενώ γίνεται αναφορά στον κατώτατο μισθό, αυτός προσεγγίζεται με τους ίδιους όρους με τον όποιο άλλο μισθό. Η ταύτιση αυτή οδηγεί σε ένα πολύ συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Αποκρύπτεται ο θεσμικός ρόλος του και, επίσης, οι προσδιοριστικοί του παράγοντες ταυτίζονται με εκείνους των υπόλοιπων μισθών, με αναφορές στην παραγωγικότητα, στις τιμές, στη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων κ.λπ. Αν οι προσδιοριστικοί παράγοντες είναι ίδιοι για όλη την κλίμακα των μισθών, τότε γιατί υπάρχει και σε τι διαφέρει ο κατώτατος μισθός;

Η σημασία της ύπαρξης του κατώτατου μισθού είναι ο διαφορετικός προσδιορισμός του σε σχέση με τους άλλους μισθούς στην οικονομία. Αυτό που δεν αναφέρεται στον δημόσιο διάλογο είναι ότι ο πρωταρχικός στόχος του θεσμού του κατώτατου μισθού είναι η προστασία των εργαζομένων από μια χαμηλή αμοιβή που δεν διασφαλίζει ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Αυτός είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε αυτός ο θεσμός· για να βάλει ένα κατώτατο όριο στο επίπεδο διαβίωσης των εργαζομένων ή, για να το θέσω με όρους αγοράς, για να βάλει ένα κατώτατο όριο στο εργατικό κόστος στο οποίο πρέπει οι επιχειρήσεις να προσαρμόσουν τη λειτουργία τους. Με άλλα λόγια, η θεσμικά ρυθμισμένη αγορά είναι αυτή που πρέπει να προσαρμοστεί στον κατώτατο μισθό και όχι ο κατώτατος μισθός στην ελεύθερη αγορά. Οι επιχειρήσεις μπορεί να θέλουν και να επιδιώκουν το χαμηλότερο δυνατό κόστος, αλλά ο θεσμός του κατώτατου μισθού ορίζει αυτό που είναι κοινωνικά αποδεκτό στις δημοκρατίες και προστατεύει ένα τμήμα της κοινωνίας από τη φτωχοποίηση.

Το γεγονός ότι ο κατώτατος μισθός περιορίζει την ελευθερία αυτορρύθμισης της αγοράς σε όφελος της κοινωνίας είναι η αιτία για την οποία ο θεσμός αυτός δεν γίνεται αποδεκτός από ένα μεγάλο μέρος του επιχειρηματικού κόσμου και, κυρίως, από την ιδεολογία του οικονομικού φιλελευθερισμού και τους θιασώτες της. Δηλαδή δεν γίνεται αποδεκτό και δεν αναγνωρίζεται ότι ο κατώτατος μισθός σημαίνει πολλά περισσότερα πράγματα από το να είναι ένα ακόμη μέσο ελαχιστοποίησης του επιχειρηματικού κόστους. Ο κατώτατος μισθός προσδιορίζει το βιοτικό επίπεδο εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και των οικογενειών τους. Είναι ο καθρέφτης της κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι ένας προωθητικός μηχανισμός της οικονομικής ανάπτυξης με παράλληλη μείωση των ανισοτήτων, ειδικά σε οικονομίες όπου ο μηχανισμός των επιχειρηματικών επενδύσεων διαχρονικά υπολειτουργεί, όπως στην περίπτωση της ελληνικής οικονομίας.

Αλλά εάν ο πρωταρχικός στόχος της θεσμοθέτησης του κατώτατου μισθού είναι η διασφάλιση ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης, τότε ο προσδιορισμός του ταυτίζεται με τον προσδιορισμό του αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης, δεδομένων των οικονομικών και των κοινωνικών συνθηκών της καθεμίας χώρας και των αντιλήψεών της για την κοινωνική δικαιοσύνη. Η παραβίαση αυτής της αρχής προσδιορισμού σημαίνει αποδυνάμωση και υπονόμευση του ίδιου του θεσμού του κατώτατου μισθού, δηλαδή, με άλλα λόγια, σημαίνει την παράδοση της εργασίας στις επιθυμίες της αγοράς. Στο πλαίσιο αυτό, για να ήταν ο δημόσιος διάλογος που γίνεται στη χώρα μας ουσιαστικός και συνεπής με τον θεσμό του κατώτατου μισθού και τον ρόλο του στην οικονομική και κοινωνική πρόοδο θα έπρεπε να επικεντρωθεί στην απάντηση του εξής ερωτήματος: Είναι ο σημερινός κατώτατος μισθός στην Ελλάδα μισθός αξιοπρεπούς διαβίωσης για τον εργαζόμενο και την οικογένειά του;

Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα πρέπει να γνωρίζουμε το ύψος του μισθού αξιοπρεπούς διαβίωσης. Σύμφωνα με ένα αξιόλογο κομμάτι της διεθνούς βιβλιογραφίας, αλλά και της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας και, τελευταία, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ένας δείκτης εκτίμησης του κατώτατου μισθού αξιοπρεπούς διαβίωσης είναι ο δείκτης Kaitz, και ειδικότερα το 60% του ακαθάριστου διάμεσου μισθού πλήρους απασχόλησης. Για την περίπτωση της Ελλάδας, βάσει των στοιχείων της Eurostat, το 60% του διάμεσου μισθού είναι 783 ευρώ, ενώ βάσει των στοιχείων του ΟΟΣΑ είναι 809 ευρώ. Ο σημερινός κατώτατος μισθός στην Ελλάδα είναι κάτω από το 50% του δείκτη Kaitz, ένδειξη που δείχνει ότι είναι κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας. Βάσει αυτών των εμπειρικών δεδομένων είναι αναγκαία η αύξηση του κατώτατου μισθού, και ως οδηγός της μεταβολής του θα έπρεπε να είναι η απόκλιση του τρέχοντος κατώτατου μισθού από τον μισθό αξιοπρεπούς διαβίωσης, δηλαδή από το 60% του ακαθάριστου διάμεσου μισθού. Η αύξηση θα έπρεπε να γίνει μέσω ενός χρονοδιαγράμματος το οποίο θα συμφωνούσαν οι κοινωνικοί εταίροι στο θεσμικό πλαίσιο της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Όμως, από τους κοινωνικούς εταίρους μόνο η ΓΣΕΕ προσεγγίζει τον κατώτατο μισθό με αυτήν την οπτική και προτείνει την ουσιαστική αύξησή του. Οι εργοδοτικές οργανώσεις, συντονισμένες από το αόρατο χέρι της αγοράς, προτείνουν νέο πάγωμα του κατώτατου μισθού εγείροντας ζητήματα βιωσιμότητας και ανταγωνιστικότητας ως συνέπεια της πανδημικής κρίσης.

Χωρίς αμφιβολία οι συνέπειες της πανδημικής κρίσης ήταν σημαντικές και ταυτόχρονα οριζόντιες σε όλες τις οικονομίες. Ωστόσο, η ευρωπαϊκή εμπειρία, που συνήθως γίνεται κριτήριο αναφοράς σε παρεμβάσεις απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, μας λέει ότι 17 κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν ήδη αυξήσει τον ωριαίο κατώτατο μισθό, 3 κράτη-μέλη τον διατήρησαν σταθερό στο ύψος του 2020, ενώ μόνο στην Ελλάδα ο κατώτατος μισθός εξακολουθεί να είναι παγωμένος στο ύψος του 2019.Επίσης, πρέπει να αναφερθεί ότι από τις 17 χώρες που αύξησαν τον κατώτατο μισθό το 2021, οι 14 τον είχαν αυξήσει και το 2020 σε σχέση με το 2019. Παράλληλα, ανάμεσα στις 3 χώρες που διατηρήσαν τον κατώτατο μισθό σταθερό, η Εσθονία και η Ισπανία είχαν ήδη αυξήσει τον ωριαίο κατώτατο μισθό το 2020 σε σχέση με το 2019 κατά 8,1% και 5,5% αντίστοιχα. Τα δεδομένα αυτά αποδομούν την οικονομική λογική του επιχειρήματος περί παγώματος του κατώτατου μισθού και αναδεικνύουν ως βάση της τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Επιπρόσθετα, θα ήταν χρήσιμο να υπογραμμιστεί το εξής: η αύξηση του κατώτατου μισθού δεν έχει αναδρομική ισχύ. Θα αφορά τους μήνες που θα ακολουθήσουν την απόφαση της μεταβολής του, δηλαδή για το υπόλοιπο του 2021 και για ένα μέρος του 2022 μέχρι τη νέα μεταβολή του. Σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, το 2021-2022 θα σημειωθεί σημαντική αύξηση του ΑΕΠ. Νέο πάγωμα ή μια επικοινωνιακού τύπου αύξηση του κατώτατου μισθού θα ισοδυναμούσε με αποκλεισμό όλου του κόσμου που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό από αυτή την αύξηση του ΑΕΠ. Η μεταβολή του κατώτατου μισθού το επόμενο χρονικό διάστημα θα προσδιορίσει την κατανομή του αποτελέσματος της προσδοκώμενης ανάπτυξης και, κατά προέκταση, την κοινωνική βιωσιμότητά της.

Ο Γιώργος Αργείτης είναι Καθηγητής ΤΟΕ ΕΚΠΑ και Επιστημονικός Διευθυντής

του ΙΝΕ ΓΣΕΕ

by Εργατικό Κέντρο

Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Καλαμάτας ενημερώνει όλους τους εργαζόμενους για τις νέες ρυθμίσεις εργασίας  που τίθενται σε εφαρμογή

Από το Γραφείο Τύπου του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Σε εφαρμογή τίθενται οι νέες ρυθμίσεις του νόμου 4808/2021 για την Προστασία της Εργασίας αναφορικά με το χρόνο εργασίας, τις υπερωρίες, τη δυνατότητα τετραήμερης εργασίας μετά από αίτηση του εργαζόμενου στο πλαίσιο της διευθέτησης του χρόνου εργασίας, τα διαλείμματα αλλά και την ρητή κατοχύρωση του 8ωρου / 40ωρου. Το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων εξέδωσε σήμερα εγκύκλιο για την εφαρμογή των διατάξεων του Ατομικού Εργατικού Δικαίου που περιλαμβάνονται στο νόμο, με την οποία προβλέπονται δικλείδες ασφαλείας για την προστασία των εργαζομένων και τον έλεγχο εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας. Με την εγκύκλιο μεταξύ άλλων διευκρινίζονται τα εξής:

-Επιβεβαιώνεται με τρόπο γενικευμένο και σαφή για όλους ανεξαιρέτως τους κλάδους εργασίας και όλους τους τομείς οικονομικής δραστηριότητας, το πλήρες συμβατικό ωράριο εργασίας των 40 ωρών  εβδομαδιαίως για κάθε εργαζόμενο με εξαρτημένη σχέση εργασίας. Για 5θήμερη εβδομάδα εργασίας το πλήρες συμβατικό ωράριο είναι το 8ωρο ημερησίως και για 6ήμερη εβδομάδα το πλήρες ωράριο είναι έξι ώρες και σαράντα λεπτά ημερησίως.

-Στο πλαίσιο διευθέτησης του χρόνου εργασίας παρέχεται η δυνατότητα 4ημερης πλήρους απασχόλησης διάρκειας 40 ωρών εβδομαδιαίως και 10 ωρών ημερησίως, ύστερα από αίτηση του εργαζόμενου. Δεν είναι επιτρεπτή η απασχόληση πέραν των 10 ωρών ημερησίως και των 40 ωρών εβδομαδιαίως που κατανέμεται σε 4ήμερη βάση.

-Εφόσον δεν υπάρχει συνδικαλιστική οργάνωση στην επιχείρηση ή δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία με συλλογική σύμβαση, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας που προβλέπεται στο νόμο 1892/1990, μπορεί να εφαρμοστεί κατόπιν αιτήματος του εργαζόμενου, με ατομική συμφωνία. Στην περίπτωση αυτή, ο εργοδότης εξετάζει υποχρεωτικά τα αιτήματα εργαζομένων για σύναψη ατομικής συμφωνίας και προς διευκόλυνση των μερών, μπορεί να γνωστοποιεί στους εργαζόμενους αφενός τη δυνατότητα να υποβάλλουν αίτηση και αφετέρου τα πεδία των κατά περίπτωση επιχειρησιακών του αναγκών για την εφαρμογή συστήματος διευθέτησης του χρόνου εργασίας.

Ο εργοδότης υποχρεώνεται να υποβάλει τη συμφωνία για διευθέτηση του χρόνου εργασίας στο Π.Σ. «ΕΡΓΑΝΗ», προκειμένου να διευκολύνονται οι έλεγχοι που θα αποτρέπουν τυχόν καταστρατήγηση της νομοθεσίας. Από την έναρξη λειτουργίας του αναβαθμισμένου ΠΣ ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ και μετά, το πρόγραμμα εργασίας που αποτυπώνει το σύστημα διευθέτησης του χρόνου εργασίας μετά από αίτηση του εργαζόμενου, θα καταγράφεται και θα παρακολουθείται σε πραγματικό χρόνο στο ηλεκτρονικό σύστημα μέτρησης του χρόνου εργασίας. Σημειώνεται επίσης ότι ενδεχόμενη καταγγελία της σύμβασης εκ μέρους του εργοδότη λόγω μη υποβολής αιτήματος του εργαζόμενου για διευθέτηση, θεωρείται άκυρη. Εξάλλου, σε περίπτωση απόλυσης ή παραίτησης του εργαζόμενου πριν την έναρξη της περιόδου μειωμένης απασχόλησης, ο εργαζόμενος θα αποζημιωθεί για τις επιπλέον ώρες που εργάστηκε με τα ωρομίσθια που ισχύουν για υπερεργασία και υπερωρία (δηλαδή προσαύξηση 20% για υπερεργασία, 40% για υπερωρία, 120% για παράνομη υπερωρία).

-Το διάλειμμα θα χορηγείται μετά από 4 ώρες εργασίας (αντί για 6 που ίσχυε πριν) και θα έχει ανώτατο όριο τα 30 λεπτά την ημέρα. Με τον τρόπο αυτό όπως επισημαίνεται στην εγκύκλιο αφενός καθίστανται ευνοϊκότερες οι προϋποθέσεις για την χορήγηση του διαλείμματος στους εργαζόμενους και αφετέρου αποφεύγονται καταχρηστικές πρακτικές  όπως η χορήγηση μεγάλης διάρκειας διαλείμματος (π.χ. 1 ώρα ημερησίως), με αντίστοιχη επιμήκυνση του χρόνου εργασίας με τις ίδιες απολαβές. Παράλληλα, αποσαφηνίζεται ότι ο χρόνος του διαλείμματος δεν αποτελεί χρόνο εργασίας. Σε επιχειρήσεις στις οποίες λόγω της φύσης και της έντασης της εργασίας απαιτείται η χορήγηση διαλείμματος μεγαλύτερης διάρκειας των 30 λεπτών, αυτή είναι δυνατή στο πλαίσιο της διαβούλευσης, μεταξύ του εργοδότη και των εκπροσώπων των εργαζομένων.

-Καθιερώνεται ενιαία διακοπή χρονικής διάρκειας τουλάχιστον 3 ωρών για τους εργαζόμενους που  απασχολούνται κατά πλήρες ημερήσιο, αλλά διακεκομμένο ωράριο.

-Επιτρέπεται στους εργαζόμενους μερικής απασχόλησης να παρέχουν, εφόσον συμφωνούν, εργασία πέρα από τη συμφωνημένη και σε ώρες που δεν είναι συνεχόμενες με το ωράριό τους, με προσαύξηση 12% επί της αμοιβής για κάθε επιπλέον ώρα, όπως ίσχυε άλλωστε και μέχρι σήμερα. Η ισχύουσα νομοθεσία προβλέπει ήδη ότι σε περίπτωση που η επιπλέον εργασία ζητείται να παρασχεθεί σε ωράριο συνεχόμενο του μερικού ωραρίου, ο εργαζόμενος είναι υποχρεωμένος να την παράσχει την επιπλέον εργασία, εκτός εάν η άρνησή του δεν αντίκειται στην καλή πίστη. Σε κάθε περίπτωση ισχύει ανώτατο όριο που είναι μέχρι τη συμπλήρωση του πλήρους ημερήσιου ωραρίου του συγκρίσιμου εργαζόμενου.

-Το όριο των επιτρεπόμενων υπερωριών αυξάνεται στις 150 ώρες το χρόνο και μέχρι 3 ώρες ημερησίως σε όλους τους κλάδους της οικονομίας ενώ παράλληλα ισχύει η διάταξη (άρθρο 6 του Π.Δ. 88/1999) σύμφωνα με την οποία ο χρόνος εβδομαδιαίας εργασίας των μισθωτών δεν μπορεί να υπερβαίνει ανά περίοδο το πολύ 4 μηνών, τις 48 ώρες κατά μέσο όρο, συμπεριλαμβανομένων των υπερωριών και της υπερεργασίας. Οι υπερωρίες αμείβονται  με το ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 40 %.

Σημειώνεται ότι για το 2021, οι ώρες υπερωριακής απασχόλησης που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί σε όλους τους κλάδους οικονομικής δραστηριότητας, θα αφαιρεθούν από το νέο όριο των 150 ωρών ετησίως.

-Σε περιπτώσεις επείγουσας φύσης εργασίας μπορεί να χορηγείται, όπως προβλέπεται από το νόμο,  άδεια από τον Γενικό Διευθυντή Εργασιακών Σχέσεων (αντί για τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων που ίσχυε ως τώρα) για υπέρβαση του ορίου των 150 ωρών ετησίως. Οι υπερωρίες αυτές αμείβονται με το ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 60 %.

-Χαρακτηρίζεται ως παράνομη υπερωρία, αντί του όρου κατ΄εξαίρεση υπερωρία που ίσχυε ως τώρα, η υπερωριακή απασχόληση που πραγματοποιείται χωρίς την τήρηση των προβλεπόμενων διατυπώσεων. Η αμοιβή για τις παράνομες υπερωρίες αυξάνεται και ορίζεται στο καταβαλλόμενο ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 120% (από 80% που ήταν πριν).

-Συμπεριλαμβάνονται για λόγους σαφήνειας στις υποχρεωτικές αργίες η 1η Ιανουαρίου και η εορτή των Θεοφανείων (6η Ιανουαρίου).

-Δίνεται η δυνατότητα εξάντλησης της ετήσιας κανονικής άδειας έως και το πρώτο τρίμηνου του επόμενου ημερολογιακού έτους.

-Θεσμοθετείται για πρώτη φορά άδεια άνευ αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα ύστερα από αίτηση του εργαζόμενου, διάρκειας έως 1 έτους με δυνατότητα παράτασης ύστερα από συμφωνία.

-Προστίθενται στις επιχειρήσεις που επιτρέπεται να απασχολούν προσωπικό κατά τις Κυριακές ορισμένοι κλάδοι που προβλέπονται από το νόμο όπως: ταχυδρομικές υπηρεσίες, παραγωγή-διανομή υγειονομικού υλικού, φαρμακοβιομηχανία, εφοδιαστική αλυσίδα, data centers, έτοιμο σκυρόδεμα κ.α.

-Καταργείται από 1-1-2022 η διάκριση μεταξύ υπαλλήλων και εργατοτεχνιτών ως προς τις αποζημιώσεις απόλυσης οι οποίες σήμερα είναι πολύ χαμηλότερες για τους εργατοτεχνίτες. Για τον υπολογισμό της αποζημίωσης, ως μηνιαίος μισθός του εργατοτεχνίτη λογίζονται τα 22 ημερομίσθια, εκτός εάν ήδη αυτός αμείβεται με μηνιαίο μισθό.

-Στις περιπτώσεις τακτικής καταγγελίας της σύμβασης εργασίας, δηλαδή μετά από προειδοποίηση, δίνεται η δυνατότητα στον εργοδότη να απαλλάξει τον εργαζόμενο από την υποχρέωση παροχής εργασίας κατά το χρόνο της προμήνυσης, χωρίς να θίγονται τα δικαιώματα του τελευταίου και χωρίς ο εργοδότης να απαλλάσσεται από την υποχρέωση καταβολής των αποδοχών μέχρι την λήξη του χρόνου προειδοποίησης. Επιπλέον ο εργαζόμενος έχει τη δυνατότητα να βρει νέα απασχόληση, σε άλλον εργοδότη, κατά τον χρόνο της προμήνυσης, χωρίς πάλι να θίγονται τα δικαιώματά του.

-Διευρύνεται η λίστα των περιπτώσεων της άκυρης απόλυσης, η οποία οδηγεί σε επιστροφή του εργαζόμενου στην εργασία του και καταβολή των μισθών υπερημερίας για την περίοδο από την απόλυση μέχρι την επαναπασχόληση. Συγκεκριμένα άκυρες είναι οι απολύσεις που οφείλονται σε δυσμενή διάκριση σε βάρος του εργαζομένου, σε ενάσκηση νόμιμων δικαιωμάτων του, ή όταν αντίκεινται σε ειδική διάταξη νόμου (π.χ. απολύσεις εγκύων, στρατευμένων, συνδικαλιστών, κ.α.) Όπως σημειώνεται στην εγκύκλιο, η προσθήκη της αντίδρασης σε ενάσκηση νομίμου δικαιώματος ως λόγου που καθιστά μια απόλυση άκυρη προσφέρει προστασία πιο διευρυμένη για τους εργαζομένους σε σχέση με τη δυνατότητα που είχαν να αναγνωρίζεται η ακυρότητα μιας απόλυσης βάσει του άρθρου 281 ΑΚ. Συγκεκριμένα, η απόλυση που γίνεται ως αντίδραση σε ενάσκηση νομίμου δικαιώματος είναι σε κάθε περίπτωση άκυρη, χωρίς να απαιτείται να ελέγχεται εάν η καταγγελία τυχόν υπερέβη τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη και τα χρηστά ήθη.

Επιπλέον αντιστρέφεται το βάρος της απόδειξης στο δικαστήριο, δηλαδή εναπόκειται στον εργοδότη να αποδείξει ότι η απόλυση έγινε για κάποιον άλλο λόγο που επιτρέπεται. Προβλέπεται τέλος ότι μετά από αίτηση του εργαζόμενου ή του εργοδότη το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει επιπλέον (τριπλάσια) αποζημίωση στον εργαζόμενο, αντί της επαναπρόσληψης.

 ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 

by Εργατικό Κέντρο