Νέο εργοδότη θα ψάξει 1 στους 5 εργαζομένους παγκοσμίως

Αφού δούλεψαν από το σπίτι, πολλοί αποφάσισαν ότι μια καλύτερη ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής ήταν σημαντικότερη από τη δουλειά

Το ρεύμα της λεγόμενης Μεγάλης Παραίτησης καλά κρατεί και όπως διαφαίνεται θα συνεχιστεί, καθώς ένας στους πέντε εργαζομένους αναφέρει ότι είναι πιθανό να αλλάξει εργοδότη μέσα στους επόμενους 12 μήνες, ενώ το 35% σχεδιάζει να ζητήσει από τον εργοδότη του υψηλότερο μισθό.

Ο διεθνής όρος του Great Resignation επινοήθηκε στα μέσα του 2021 από τον καθηγητή Άντονι Κλοτζ (Πανεπιστήμιο Texas Α&Μ) για να περιγράψει τη μαζική έξοδο εργαζομένων από την αγορά εργασίας μετά την έναρξη της πανδημίας. Αφού δούλεψαν από το σπίτι για μεγάλο χρονικό διάστημα, πολλοί εργαζόμενοι αποφάσισαν ότι μια καλύτερη ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής ήταν πιο σημαντική από τη δουλειά τους. Αυτή η νέα τάση κουλτούρας κατά πολλούς, ήρθε για να μείνει όπως προκύπτει και από την παγκόσμια έρευνα “Global Workforce Hopes and Fears” που διενήργησε η PwC.

Μολονότι η αύξηση αποδοχών είναι το κύριο κίνητρο για την αλλαγή εργασίας (71%), η επιθυμία εργασίας από την οποία αντλούν ικανοποίηση (69%) και στην οποία είναι πραγματικά ο εαυτός τους, (66%) συμπληρώνουν τα τρία κορυφαία ζητούμενα για τους εργαζομένους. Επιπλέον, σχεδόν οι μισοί (47%) έδωσαν προτεραιότητα στο να μπορούν να επιλέξουν την τοποθεσία εργασίας τους.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι εργαζόμενοι που είναι πιθανό να αναζητήσουν νέο εργοδότη τους επόμενους 12 μήνες αισθάνονται αντίστοιχα λιγότερο ικανοποιημένοι με τον τωρινό εργοδότη τους. Ειδικότερα, σε σύγκριση με εκείνους που δεν σκοπεύουν να αλλάξουν δουλειά, είναι: 14% πιο πιθανό να θεωρούν την τρέχουσα εργασία τους λιγότερο ικανοποιητική, 11% λιγότερο πιθανό να αισθάνονται ότι μπορούν πραγματικά να είναι ο εαυτός τους στη δουλειά και 9%)λιγότερο πιθανό να αισθάνονται ότι οι οικονομικές τους ανταμοιβές είναι δίκαιες. Όπως διαμηνύει ο επικεφαλής της PwC, Μπομπ Μόριτζ, υπάρχει τεράστια ανάγκη για τις επιχειρήσεις να αναλάβουν περισσότερες δράσεις προκειμένου να βελτιώσουν τις δεξιότητες των εργαζομένων, έχοντας ταυτόχρονα συνείδηση του κινδύνου πόλωσης στην περίπτωση που οι ευκαιρίες ανάπτυξης δεν παρέχονται επί ίσοις όροις σε όλη την κοινωνία. Στο πλαίσιο αυτό, οι εργαζόμενοι δεν αναζητούν απλώς αξιοπρεπή αμοιβή, θέλουν περισσότερο έλεγχο στον τρόπο εργασίας τους και θέλουν να αντλούν μεγαλύτερη αξία από αυτό που κάνουν. Οι επικεφαλής χρειάζεται να προσαρμοστούν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες του σήμερα και αυτές που θα ακολουθήσουν.

Σε ό,τι αφορά το ζήτημα της τηλεργασίας, μία μορφή που εκτινάχθηκε κατά κόρον κατά τη διάρκεια της πανδημίας, προκύπτει ότι το 45% νιώθει ότι η δουλειά τους δεν μπορεί να γίνει εξ αποστάσεως. Στον αντίποδα από εκείνους που υποστηρίζουν ότι η δουλειά τους μπορεί να γίνει με τηλεργασία, το 63% δηλώνει ότι προτιμά κάποιον συνδυασμό με φυσική παρουσία και εξ αποστάσεως εργασία, το 26% των εργαζομένων θα προτιμούσε την αμιγώς εξ αποστάσεως εργασία, αλλά μόνο το 18% εκτιμά ότι οι εργοδότες τους είναι πιθανό να υιοθετήσουν αυτό το μοντέλο. Ποσοστό 18% λέει ότι οι εργοδότες τους είναι πιθανό να απαιτήσουν εργασία με αμιγώς φυσική παρουσία κάτι που προτιμά μόνο το 11% των εργαζομένων.

Πηγή: “TA NEA” του Γιώργου Φωκιανού