-
Θέσεις εργασίας - Προκηρύξεις
Blog
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ messinia24 ΣΤΙΣ 10/05/2015 Καλαμάτα
Η μνήμη των 7 νεκρών και 24 τραυματιών της εργατικής εξέγερσης στα αιματηρά γεγονότα του Μαΐου του 1934, στο λιμάνι της Καλαμάτας, τιμήθηκε χθες (9 Μαΐου 2015) σε εκδήλωση διοργανώνει το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Καλαμάτας (ΕΚΚ).
Τα γεγονότα του Μαΐου του 1934, που ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς πορείας των κινημάτων της πόλης, αποτέλεσαν την τελευταία επαναστατική πράξη στην Καλαμάτα, η οποία δεν πήρε την έκταση που έπρεπε.
Η εκδήλωση, Μνήμης και Τιμής για τους φονευθέντες λιμενεργάτες στην Καλαμάτα, στις 9 Μαΐου του 1934, έγινε χθες (9 Μαΐου 2015), στις 6:30 το απόγευμα, στο αμφιθέατρο του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Καλαμάτας, στην οδό Αριστομένους 95.
Ομιλητές ήταν ο Παναγής Κουμάντος, πρ. Δήμαρχος Καλαμάτας, πρ. Μέλος ΔΣ του ΕΚΚ, Συγγραφέας, ο οποίος μίλησε με θέμα το «χρονικό του αίματος», χρησιμοποιώντας και αποσπάσματα για τον αιματηρό Μάη του 1934, από το βιβλίο του για το εργατικό κίνημα στην Καλαμάτα, έδωσε ιστορικά στοιχεία για τα αιματηρά επεισόδια εκείνης της περιόδου.
Ο Κώστας Γουλιάμος, Πρύτανης Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, ο οποίος κατάγεται από την Καλαμάτα, στην οποία μεγάλωσε, ανέπτυξε το θέμα «Από το ματωμένο Μάη της Καλαμάτας στον κανονισμό “Μόντι ΙΙ” της Ευρώπης», μίλησε για την οπισθοδρόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων μας, λέγοντας ότι βιώνουμε έναν εργασιακό μεσαίωνα λόγω Ευρώπης, ενώ σημείωσε παράλληλα ότι “το φίδι της ακροδεξιάς κρύβεται στα χόρτα”. Ακόμα ανέφερε πως λόγω των ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους, και υπό το πρόσχημα της πραγματικής οικονομίας, διαλύονται οι εργασιακές σχέσεις στην Ευρώπη.
Ο Θεόδωρος Παπαθεοδώρου, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, πρ. Πρύτανης Παν. Πελοποννήσου, πρ. Υφυπ. Παιδείας, μίλησε με θέμα “Εργασιακές ανισότητες και μετανάστευση”.
Ακόμα μίλησαν οι:
- Μάνος Σπυριδάκης- Αναπλ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
- Δημήτρης Ζέρβας, Δικηγόρος, μέλος Δικηγορικού Συλλόγου Καλαμάτας.
Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο Ηλίας Μπιτσάνης και την παρουσίαση έκανε ο Γιώργος Κανέλλης, Γεν. Γραμματέας του ΕΚΚ.
Την εκδήλωση παρακολούθησαν οι βουλευτές Θαν Πετράκος, Μαρ΄΄ια Κοζομπόλη και Έλενα Ψαρρέα, ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας στο Περιφερειακό Συμβούλιο Νίκος Πατσαρίνος, ο περιφερειακός σύμβουλος Παν. Αλευράς, Ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας Σωτ. Τσώνης, ο οποίος προλόγισε την εκδήλωση, και αρκετοί άλλοι.
ΓΟΥΛΙΑΜΟΣ Κ. ΖΕΡΒΑΣ Δ. ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ Π. ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΕΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ Θ.
ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
Στρατός έριξε στο ψαχνό κατά των λιμενεργατών όταν πήγαν να υπερασπιστούν το δικαίωμα για δουλειά. Οι λιμενεργάτες σκοτώθηκαν, οι εργάτες της Καλαμάτας εξεγέρθηκαν. Αυτά συνέβησαν το Μάη του 1934 και τους πρωτεργάτες αυτού του αγώνα θα τιμήσει αύριο, Σάββατο, το Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας…
Η εκδήλωση, που θα γίνει στο αμφιθέατρο του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας, θα ξεκινήσει στις 6.30 το απόγευμα.
Ο τίτλος της εκδήλωσης είναι «Η εργατική εξέγερση στην Καλαμάτα και τα αιματηρά γεγονότα του 1934».
Ομιλητές θα είναι ο πρώην δήμαρχος, Παναγής Κουμάντος, που έχει κάνει έρευνα και έχει γράψει βιβλίο για την εξέγερση αυτή, ο πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου Κώστας Γουλιάμος, ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστήμιου Πελοποννήσου και πρώην υφυπουργός Παιδείας Θεόδωρος Παθεοδώρου, ο αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Μάνος Σπυριδάκης και ο δικηγόρος Δημήτρης Ζέρβας, που επίσης έχει κάνει έρευνα και έχει γράψει βιβλίο για το Κίνημα της Καλαμάτας.
Συντονιστής θα είναι ο πρώην αρχισυντάκτης της Ελευθερίας Ηλίας Μπιτσάνης και την παρουσίαση θα κάνει ο γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Γιώργος Κανέλης.
Ανοιχτό κάλεσμα στο λαό της Καλαμάτας και της ευρύτερης περιοχής να προσέλθουν στην εκδήλωση απεύθυναν, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, Σωτήρης Τσώνης και ο αναπληρωτής γραμματέας του Εργατικού Κέντρου, Παναγιώτης Μουλάς.
Ο Σωτήρης Τσώνης τόνισε μεταξύ άλλων ότι σε ένα βαθμό υπάρχουν κοινά στοιχεία μεταξύ του σήμερα και της εποχής που συνέβησαν τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται η εκδήλωση. Τα στοιχεία αυτά είναι η ασυδοσία των ισχυρών έναντι των εργαζομένων, το lockout, ο μη σεβασμός του κοινωνικού διαλόγου από την πλευρά των ισχυρών εργοδοτών κ.λπ.
Ακόμη ο Σωτήρης Τσώνης σημείωσε ότι στα γεγονότα αυτά αναφέρεται και το θεατρικό έργο του Νησιώτη Σωτήρη Πατατζή «Παράβαση καθήκοντος», στο οποίο είχε αναφερθεί ο πρώτος αιρετός νομάρχης, Παναγιώτης Φωτέας, κατά τα αποκαλυπτήρια του μνημείου για τους φονευθέντες λιμενεργάτες, το 1993, επί δημαρχοντίας Παναγή Κουμάντου.
Τέλος, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου σημείωσε ότι ο σχεδιασμός ήταν η εκδήλωση αυτή να γίνει τρία χρόνια πριν, κάτι όμως που δεν κατέστη δυνατό λόγω των απεργιακών κινητοποιήσεων που σημειώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Πρόσθεσε ότι το Εργατικό Κέντρο σε επόμενη εκδήλωση, που θα γίνει το Φθινόπωρο, θα τιμήσει και παλιά συνδικαλιστικά στελέχη της περιοχής.
Από την πλευρά του ο Παναγιώτης Μουλάς σημείωσε ότι 81 χρόνια μετά τα γεγονότα του Μάη του 1934 το Εργατικό Κέντρο τιμάει τους εργαζόμενους που έδωσαν και τη ζωή τους για την προάσπιση του δικαιώματος που έχει κάθε άνθρωπος για εργασία, απέναντι στην επιδίωξη των εργοδοτών για κέρδος πάση θυσία.
Ο αναπληρωτής γραμματέας του Εργατικού Κέντρου πρόσθεσε ότι τα γεγονότα αυτά ήταν πρωτόγνωρα για την περιοχή μας και απασχόλησαν τα πρωτοσέλιδα του Τύπου της εποχής. Τόνισε δε ότι η «γοητεία» αυτής της ιστορίας είναι ότι οι πρωτεργάτες αυτού του αγώνα ήταν απλοί εργάτες, «ούτε συνδικαλιστές ούτε και κομματικά στελέχη. Το μόνο πράγμα που τους υποκίνησε ήταν το δικαίωμα για εργασία».
Ακόμη ο Παναγιώτης Μουλάς ανέφερε ότι στην εκδήλωση θα παραβρεθούν και τρεις απόγονοι των φονευθέντων λιμενεργατών, ανάμεσά τους ο Ηλίας Κολιτσιδάκης, γιος του φονευθέντα Γιάννη Κολιτσιδάκη. Σχολίασε δε ότι μετά την εξέγερση οι οικογένειες των πρωτεργατών “σκόρπισαν” σε διάφορες περιοχές της χώρας, ακόμη και στο εξωτερικό προφανώς επειδή θα γίνονταν στόχος διώξεων.
Τέλος, ο αναπληρωτής γραμματέας ευχαρίστησε θερμά όλους όσοι έχουν συμβάλει για την καταγραφή αυτών των γεγονότων και για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης, ιδιαίτερα τον Παναγή Κουμάντο, τον Ηλία Μπιτσάνη και τον Δημήτρη Ζέρβα. Κλείνοντας ανέφερε ότι ο λαός της Μεσσηνίας είναι ο μέγας καλεσμένος σε αυτή την εκδήλωση, «ώστε να δούμε και τους συσχετισμούς του τότε με το σήμερα». Στ.Μ.
“Φέρνω στην μνήμη την συζήτηση που είχα πριν λίγα χρόνια με τον μπάρμπα Στράτη που σαν λιμενεργάτης συμμετείχε στην απεργία και θυμάμαι την θυμωμένη σε ύφος απάντηση του στην ερώτηση: – Ποιος έλεγχε την απεργία;”
– Οι εργάτες έλεγχαν την απεργία. Εμείς οι εργάτες.
ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ
Ο ελλαδικός χώρος στις αρχές του 20ου αιώνα χαρακτηρίζεται από ρευστότητα,αναταραχή και συνεχείς αλλαγές. Η Ελλάδα εισέρχεται στο νέο αιώνα και το έργο της εθνικής ολοκλήρωσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Η Μεγάλη Ιδέα καλά κρατεί και παράγει νέους πολέμους άλλοτε μέσα στο καζάνι των Βαλκανίων (Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-13) και άλλοτε προς Ανατολάς (Μ.Ασία 1919-1922). Η σταθερότητα και η ανάπτυξη του ελληνικού κράτους για τους κυρίαρχους παραμένει επίδικο μέσα σε ένα εκρηκτικό κλίμα πολέμων,κοινωνικών αγώνων, κυμάτων προσφύγων και γενικευμένης ανέχειας. Η«αναπτυσσόμενη» Ελλάδα βρίσκει πολλές πόλεις σε στάδιο εκβιομηχάνισης όπου τα «εθνικά δάνεια» από τους καπιταλιστές των δυτικών κρατών ρίχνονται στην ανάπτυξη της βιοτεχνίας και της μεσαίας βιομηχανίας.
Σ’αυτές τις πόλεις βρίσκουν καταφύγιο χιλιάδες μέχρι πρότινος αγρότες που ελλείψει καλλιεργήσιμης γης στην κατοχή τους αναζητούν δουλειά ως εργάτες στις νέες μητροπόλεις. Δίπλα τους και χιλιάδες πρόσφυγες από την Μικρά Ασία που στριμώχνονται στις παρυφές των μεγάλων πόλεων και κατοικούν σε παραγκουπόλεις. Μέσα σ’αυτές τις συνθήκες το ελληνικό κράτος συγκροτείται και ολοκληρώνεται σπασμωδικά ενώ κάνουν την εμφάνισή τους και πολύμορφοι κοινωνικοί αγώνες.
– Στη χώρα μας προετοιμάζεται η εγκαθίδρυση της φασιστικής διχτατορίας. Οι εργαζόμενοι, απεργώντας, διεκδικούν το δικαίωμα για δουλειά και υπερασπίζονται τις ελευθερίες τους. Καμία άλλη περίοδος δεν έχει να παρουσιάσει τόσες μαζικές κινητοποιήσεις, ταξικές συγκρούσεις και απεργίες.1934 Ιανουάριος, 200 φυματικοί καπνεργάτες στη Θεσσαλονίκη, καταλαμβάνουν τα γραφεία του Ταμείου Ασφαλίσεων Καπνεργατών. Η αστυνομία σπάζει την πόρτα, γίνονται 200 συλλήψεις. Δολοφονική επίθεση κατά των φυλακισμένων κομμουνιστών στου Συγγρού. Διαδήλωση εργατών στη Λάρισα. Απεργία μεταλλωρύχων στο Λαύριο. Απεργία υφαντουργών στο Βόλο. Δίκη της «Κοινωνικής Αλληλεγγύης» και απόφαση που διατάσσει τη διάλυση της. Αγρότες καταλαμβάνουν, στα Αλώνια της Κατερίνης, αγροτικές εκτάσεις. Επίθεση φασιστών και Τριεψιλιτών στο εκλογικό κέντρο του Ενιαίου Μετώπου στην Αθήνα.
48ωρη απεργία των τροχιοδρομικών και αυτοκινητιστών στην Αθήνα, ενάντια στη ληστρική «Πάουερ». Συγκρούσεις εργατών με φασίστες στη Σταδίου, Δουργούτι και Καισαριανή. 100 εργάτες στην Αθήνα αμπαρώνονται στο εκλογικό τους κέντρο, η αστυνομία καταλαμβάνει το κέντρο με αντλίες και πιστολιές. – «Το Μάη του 1934, οι λιμενεργάτες και μυλεργάτες της Καλαμάτας, κάνανε απεργία. Πρόσφυγες οι περισσότεροι, όλοι με μόνη περιουσία τα μπράτσα τους, δεν είχανε να διαλέξουν. Θα παλεύανε για το ψωμί που τους παίρνανε». (εξαιρετική αναφορά και εδώ)
Από τους αγώνες των ακτημόνων στο Κιλελέρ το 1910 μέχρι τα λιμενεργατικά της Καλαμάτας και το ξέσπασμα των εργατών στη Θεσσαλονίκη το 1936, το νήμα των κοινωνικών αγώνων ξεδιπλώνεται και σημαδεύει τον ιστορικό ρουν στην ελληνική πραγματικότητα.
ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΕΝΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ
Το 1934 ήταν μια χρονιά όπου τα κοινωνικά κινήματα βρίσκονταν σε αναβρασμό. Απανωτές απεργίες και εξεγέρσεις εργατών-κρατουμένων πονοκεφαλιάζουν το κράτος. Αναφορικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τα εξής: 2/1/1934 Στάση και μαζική απεργία πείνας των κρατουμένων στις φυλακές του Συγγρού, Ακραίου κ.α. 7/1/1934. Κινητοποιήσεις εργατών και επαγγελματιών κατά τις εταιρίας ηλεκτροδότησης ‘’Πάουερ’’. 17/1/1934 Απεργία των μεταλλωρύχων στο Λαύριο. 20/1/1934 Στις Σέρρες καταλαμβάνεται από άνεργους καπνεργάτες το κτήριο του ταμείου ανεργίας. 16/2/1934 Στην Θεσσαλονίκη άνεργοι καπνεργάτες και αρτεργάτες επετέθησαν στο γραφείο Ευρέσεως Εργασίας, στην γενική Διοίκηση και την Δημαρχία.
Το λιμάνι της Καλαμάτας βρισκόταν σε αναβρασμό για τουλάχιστον δύο χρόνια. Αιτία του αναβρασμού ήταν η ‘’ρουφήχτρα’’ που εγκατέστησαν στην προβλήτα τα αφεντικά των αλευρόμυλων ‘’Ευαγγελίστρια’’ Πάστρας και Τραβασάρας. Η ρουφήχτρα εγκαταστάθηκε από 1928 αλλά η τελειοποίηση της καθώς και οι νέες αλυσιδωτές ανάγκες που αυτή έφερνε στην παραγωγή είχε σαν αποτέλεσμα οι φορτοεκφορτωτές να απασχολούνται για τέσσερα ακόμα χρόνια. Από το 1932 η κατάσταση στο λιμάνι οξύνεται καθώς οι φορτοεκφορτωτές τον Οκτώβριο κηρύττουν απεργία και απαιτούν εκ παρατροπής εργασία για να μην χάσουν κάποιο συνάδελφοι την δουλειά τους. Τα αφεντικά απορρίπτουν το αίτημα και οργανώνουν απεργοσπαστικό μηχανισμό. Οι ξυλοδαρμοί και τα μαχαιρώματα των απεργών με την αστυνομία και τους απεργοσπάστες είναι καθημερινό φαινόμενο. Το σκηνικό αυτό κρατάει ένα μήνα με το λιμάνι να έχει παραλύσει καθώς οι ιδιοκτήτες φορτηγίδων κηρύσσουν λοκ αουτ. Στις αρχές του 1933 οι λιμενεργάτες κατεβαίνουν σε απεργία ζητώντας να μην λειτουργήσει η ‘’ρουφήχτρα’’ ή να αποζημιωθούν όσοι απολυθούν. Τον Σεπτέμβρη του 1933 η εκφόρτωση ενός καραβιού γίνεται η αφορμή να σκοτωθεί από πυροβολισμό ο Κ. Καλογεράκος ιδιοκτήτης μιας φορτηγίδας από τον Απ. Διαμαντόπουλο που ήταν πρόεδρος της Ένωσης Φορτοεκφορτωτών Λιμένος. Μέσω της συνεχιζόμενης όξυνσης στο λιμάνι οι κρατούντες οδηγούνται στις 26 Απριλίου σε σύσκεψη υπό τον αντιπρόσωπο του Υπ. Εργασίας και αποφασίζουν την μείωση των λιμενεργατών από 340 σε 140, ίδρυση ταμείου σύνταξης σε όσους ήταν μεγαλύτεροι από 40 χρονών και αποχωρούσαν καθώς και αποζημίωση των εργατών με το ποσό των 5 δραχμών για κάθε κιλό που θα ξεφόρτωνε η ρουφήχτρα. Οι αποφάσεις δεν βρίσκουν σύμφωνους τους εργάτες με κύριο σημείο διαφωνίας την αποζημίωση των 5 δραχμών ενώ οι ίδιοι επιθυμούσαν 8 δραχμές.
Οι πρώτες μέρες του Μάη του 1934 βρίσκουν την Καλαμάτα σε απεργιακό κλοιό. Οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Εταιρίας Οίνων και Οινοπνευμάτων ξεκινούν τον απεργιακό κλοιό στην πόλη και μετά από μάχες με την αστυνομία συλλαμβάνονται 19 απεργοί. Να σημειωθεί ότι αυτή η απεργία έληξε τον Ιούνιο μετά από άγρια καταστολή της ίδιας της εργοδοσίας με μπράβους και απεργοσπάστες. Αυτή η νίκη των εργοδοτών έδωσε την ευκαιρία στο διευθύνων σύμβουλό της εταιρίας Επαμεινώνδα Χαρίλαο να υπενθύμιση στο Εμπορικό Επιμελητήριο Αθηνών ότι «εάν εις όλας τας αναλόγους περιστάσεις ο εργοδοτικός κόσμος ηκολούθει σταθεράν τακτικήν δια την αντιμετώπισιν παρομοίων αναρχικών εκδηλώσεων, αυταί θα εξέλιπον».
Μετά από όλα αυτά τα γεγονότα οι λιμενεργάτες στέλνουν αντιπροσωπεία για να διαπραγματευτεί με τους εργοδότες και το Υπουργείο Εργασίας η οποία δέχεται συμφωνία αποζημίωσης 6 δραχμών ανά κιλό που θα ξεφορτώνει η ‘’ρουφήχτρα’’. Στις 7 Μάη οι συνδικαλιστές ανακοινώνουν τη συμφωνία και αμέσως μετά από συνέλευση οι εργάτες δυσαρεστημένοι αποκηρύσσουν τους συνδικαλιστές τους που ως είθισται βιάστηκαν να συνθηκολογήσουν και αποφασίζουν απεργία στην οποία συμμετέχουν και οι μυλεργάτες για αλληλεγγύη και με αιτήματα για επαναπρόσληψη τριών συναδέλφων τους, την καταβολή των παράνομων κρατήσεων από τους μισθούς τους, και την εξίσωση των μισθών τους με αυτούς των εργατών του Πειραιά που ήταν 30 δραχμές κατώτερη. Επίσης στην απεργία συμμετέχουν και οι μυλεργάτες του μύλου “Φεραδούρου, Αποστολάκη και Σια’’ ως αλληλέγγυοι παρόλο ότι προ 15ημερου είχε γίνει αύξηση των δικών τους ημερομισθίων. Τέλος απεργούν και οι καταστηματάρχες της πόλης σαν ένδειξη αλληλεγγύης.
Στις 17 Δεκεμβρίου άρχισε στο Πλημμελειοδικείο Καλαμάτας η δίκη των έξι κατηγορουμένων εργατών ως πρωταιτίων για τα γεγονότα της 9ης Μαΐου. Το εργατικό κέντρο Καλαμάτας κήρυξε πανεργατική απεργία για τις άδικες κατηγορίες κατά των εργατών. Η απόφαση που βγήκε τον Γενάρη του 1935, έκρινε ενόχους 4 από αυτούς και τους καταδίκασε σε φυλάκιση 18 μηνών και σε 2 χρόνια εξορία στον Άγιο Ευστράτιο. Το κράτος για άλλη μια φορά έδειξε το σκληρό και αντιανθρώπινο πρόσωπό του. Κανένας από τους στρατιωτικούς, τους αστυνομικούς, ή τους πολιτικούς δεν διώχθηκε ποινικά.
Πρέπει να σημειωθεί ότι αν και ολόκληρος ο λαός έτρεφε αισθήματα αλληλεγγύης για τους εξεγερμένους λιμενεργάτες της Καλαμάτας, η διασπασμένη τότε ΓΣΕΕ δεν κατάφερε να εξαγγείλει ούτε καν απεργία κατά τις ημέρες των συγκρούσεων, αλλά πολλές μέρες αργότερα στις 16 Μαΐου κήρυξε στάση εργασίας για μια ώρα!!! Μόνο στην Θεσσαλονίκη έγιναν σχεδόν ταυτόχρονα απεργιακές κινητοποιήσεις από κάποια σωματεία τις πόλης. Για το φαινόμενο αυτό, της «αδιαφορίας» των αρχισυνδικαλιστών αλλά και για το ότι τα γεγονότα της Καλαμάτας είναι σήμερα πολύ λίγο γνωστά, ακόμα και στην ίδια την πόλη, υπάρχει μία και μόνη εξήγηση: Κάθε αυθόρμητη και αληθινή έκρηξη της κοινωνίας που συμβαίνει, αδέσμευτη από ιδεολογικές γραμμές και δίχως καθοδηγητές, ακόμα και ως ανάμνηση, είναι επώδυνη γι’ αυτούς που έχουν την εξουσία και για όσους ελπίζουν ότι θα την αποχτήσουν. Οι κομματικοί μηχανισμοί που έχουν αναλάβει εργολαβικά την «καταγραφή-κατασκευή» της ιστορίας των κοινωνικών αγώνων στον ελλαδικό χώρο, είναι σίγουρο ότι θα ήθελαν να ξεχαστεί η εξέγερση της Καλαμάτας γιατί καθόλου δεν ευνοεί το κλίμα «εθνικής συναίνεσης» δηλαδή το κλίμα κοινωνικής υποταγής που καλλιεργούν. Εξ άλλου, τα γεγονότα στην Καλαμάτα έχουν τα χαρακτηριστικά μιας εξέγερσης που σαφέστατα στρέφεται και ενάντια στην μηχανή, δηλ. στην ίδια τη βιομηχανοποίηση, και έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις ιδεολογικές κατασκευές του βιομηχανικού εργάτη, που τον θέλουν να υποτάσσεται στο φετίχ της μηχανής και της «προόδου».
Υγ. Αυτή η εξέγερση δεν αναζητά πολιτικούς σπόνσορες γιατί οι άνθρωποι που την έκαναν δεν συντάχθηκαν κάτω από καμιά κομματική ομπρέλα. Είναι γεγονός πάντως ότι από το 31′ και για λίγα χρόνια ακόμα οι λεγόμενοι αρχειομαρξιστές είχαν μεγάλη επιρροή στην Καλαμάτα ελέγχοντας τα σωματεία των μυλεργατών και συμμετέχοντας στο σωματείο των λιμενεργατών. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να δεχτούμε την οικειοποίηση των γεγονότων από τους αρχειομαρξιστές γιατί κάτι τέτοιο θα στερούνταν από σοβαρά στοιχεία και το κυριότερο θα πρόδιδε των αγώνα όλων αυτών που πάλεψαν με ανιδιοτέλεια και χωρίς πολιτικούς και κομματικούς φραγμούς. Φέρνω στην μνήμη την συζήτηση που είχα πριν λίγα χρόνια με τον μπάρμπα Στράτη που σαν λιμενεργάτης συμμετείχε στην απεργία και θυμάμαι την θυμωμένη σε ύφος απάντηση του στην ερώτηση: – Ποιος έλεγχε την απεργία;
– Οι εργάτες έλεγχαν την απεργία. Εμείς οι εργάτες. Δεν υπήρχαν κόμματα σε όλα αυτά. | Στον μπάρμπα Στράτη Κισόγλου που στα εκατόν δύο χρόνια από την ζωή του και ένα χρόνο πριν αφήσει την πολυτάραχη ζωή του ευτύχησα να τον γνωρίσω και να μου δώσει κάτι από τον αιώνα του. Αντλήθηκαν κείμενα από “Τα Αλάνια του Νέδοντα”, ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 9, Δεκέμβριος 2002, https://panosz.wordpress.com & http://skourkos2012.blogspot.gr
Πηγή: inred.gr
Page 195 of 195
