Η ιστορία μας

Τα  αναγνωρισμένα εργατικά σωματεία της Καλαμάτας εκλέξανε με νόμιμες αρχαιρεσίες  την πρώτη Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας  [ Ε.Κ.Κ. ] .  Αντιπροσωπεία του Ε.Κ.Κ.  συμμετείχε στις εργασίες του Α’ Πανελλαδικού Συνεδρίου της Γενικής Συνομοσπονδίας  Εργατών Ελλάδος  . [Γ.Σ.Ε.Ε. ] Το Εργατικό – Συνδικαλιστικό Κίνημα Καλαμάτας εφοδιάστηκε   με την   οργανωτική εμπειρία και  την συνδικαλιστική γνώση της ‘’Φεντερασιόν‘’ Θεσσαλονίκης,  ενώ τα μεγάλα μηνύματα  της Οκτωβριανής Επανάστασης του έδωσαν ελπίδα και πίστη στον αγώνα.  Το προσφυγικό στοιχείο, που κατέφυγε στη Μητέρα – Πατρίδα  μετά τη  Μικρασιατική καταστροφή  ,  έβαλε τη δική του προοδευτική σφραγίδα στο Εργατικό – Συνδικαλιστικό Κίνημα  και τον Πολιτισμό των κατοίκων της Καλαμάτας.  Οι εργατικοί αγώνες άρχισαν να αποκτούν οργανωμένη  μορφή και δράση. Η εργοδοσία απάντησε με απολύσεις , διωγμούς και όχι σπάνια με  παραπομπές στα Δικαστήρια.

Την παραμονή της Πρωτομαγιάς του 1924 το συνδικαλιστικό κίνημα της Καλαμάτας  διασπάστηκε.  Το ρήγμα που άνοιξε ο «αντιδραστικός  σεισμός»   σύντομα σκεπάστηκε με συλλογικά εργασιακά  άνθη.  Τα εργατικά σωματεία, που συγκροτούσαν τον εργασιακό  κορμό  της πόλης    αντέδρασαν  και  επανίδρυσαν το Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας με νέο καταστατικό , που προέβλεπε την συνένωση   όλων των εργατικών σωματείων . Στόχο είχαν τη κοινή δράση  , στα πλαίσια  της πάλης των τάξεων ,προκειμένου   να  αναπτυχτεί η εργατική συνείδηση και  να  παύσει η   εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο.

   Η ανακήρυξη της Δημοκρατίας αναπτέρωσε τις ελπίδες του λαού. Η ταξική συνείδηση άρχισε να κατακτά την εργατιά αλλά η εργοδοσία αντέδρασε σκληρά. Σε συνεργασία με την  κεντρική εξουσία,  απάντησε στα εργασιακά αιτήματα με το πασίγνωστο «Ιδιώνυμο», που για χρόνια ολόκληρα στραγγάλιζε τις ιδεολογικές ελευθερίες και τα εργατικά δικαιώματα. Η Καλαμάτα το πλήρωσε ακριβά. Οι εργατικές, κοινωνικές και συνδικαλιστικές κατακτήσεις των εργαζομένων χτυπήθηκαν ανελέητα. Τα πολιτικά κόμματα βρήκαν την ευκαιρία και με όχημα το ρουσφέτι τρύπωσαν στις φάμπρικες και τα  εργατικά  γιαπιά.

Η ίδρυση του Γραφείου Ευρέσεως Εργασίας [1932 ] στην Καλαμάτα δεν μπόρεσε να συγκρατήσει την αδικία και  την καταπίεση. Το «σπυρί κακοφόρμισε» και μόλυνε τον  εργατοσυνδικαλιστικό  κορμό. Η νέα διάσπαση νομοτελειακά έφθασε. Η δημιουργία του Πανεργατικού Κέντρου, παράλληλα προς τη λειτουργία  του  Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας,    υπήρξε η κορύφωση του δράματος. 

   9 Μαΐου  1934.  Την αποφράδα  αυτή ημέρα  της εργατικής τάξης της Καλαμάτας αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας, στο λιμάνι της Καλαμάτας ξεμπαρκάρισε ο θάνατος. Κάτω από τις σφαίρες της απάνθρωπης εξουσίας έπεσαν νεκροί οι  ηρωικοί λιμενεργάτες της Καλαμάτας . Θυσιάστηκαν στο στίβο της δουλειάς     για την τιμή και την αξιοπρέπεια του εργάτη, για  το μεροκάματο και τη κοινωνική   ασφάλιση.  Ας είναι Αιώνια  η μνήμη τους.  Η εργατική τάξη της Καλαμάτας,   ώριμη όσο ποτέ,  απάντησε στη δολοφονική επίθεση ειρηνικά και πολιτισμένα  με την ενοποίηση των δύο εργατικών κέντρων. Η ενωτική πρωτοβουλία που πήρε η  Καλαμάτα δεν κατάφερε, δυστυχώς,  να απλωθεί και να  κατακτήσει ολόκληρη τη χώρα.  

Η Δικτατορία της 4^ης Αυγούστου 1936, με τη δικαιολογία ότι προστατεύει το αστικό καθεστώς, κατέπνιξε το λαϊκό κίνημα και εμπόδισε την υπογραφή του συμφωνητικού ενοποίησης της Γ.Σ.Ε.Ε.  με την Ενωτική Γ.Σ.Ε.Ε . Οι πρωτοπόροι της εργατικής τάξης της Καλαμάτας απολύθηκαν από τις δουλειές  τους, κλείστηκαν στις φυλακές ή εξορίστηκαν  στα ξερονήσια.

   Ο συναγερμός που σήμανε με την έναρξη του   Β’ Παγκοσμίου   Πολέμου καταλάγιασε πρόσκαιρα τις   εργασιακές αντιστάσεις . Η κατοχική πείνα , οι διωγμοί και οι κακουχίες  που επακολούθησαν  υπήρξαν  καθοριστικός αντίπαλος των δυνάμεων της εργασίας. Παρά τα  προβλήματα στην Καλαμάτα, το 1943 πραγματοποιήθηκε η πρώτη  απεργία στη κατεχόμενη  χώρα , που έληξε βιαστικά μπροστά στο ενδεχόμενο να γενικευθεί και να προκαλέσει την επέμβαση  του στρατού Κατοχής.  Τα εργατικά σωματεία   μέσα στη Κατοχική παραζάλη βρήκαν το κουράγιο να διεκδικήσουν αυξήσεις μισθών και ημερομισθίων καθώς  και την   άμεση λειτουργία των εργατικών συσσιτίων. 

Με την Απελευθέρωση ξεκίνησαν και οι πρώτες προσπάθειες ανασύνταξης  του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος . Η βασική κατεύθυνση, που έδωσε το Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας,  ήταν η διαφώτιση και η καθοδήγηση της εργατικής τάξης . Τούτο εξόργισε την  εξουσία και την μεγαλοεργοδοσία , που δεν άντεχαν   τις προοδευτικές αντιλήψεις  και η διοίκηση του Εργατικού Κέντρου  καθαιρέθηκε με συνοπτικές διαδικασίες.

   Η εμφύλια διαμάχη που ακολούθησε δημιούργησε συνθήκες ασφυξίας στην Ελληνική κοινωνία και τα σωρευμένα εργασιακά προβλήματα παρέμειναν σε εκκρεμότητα .   Η ακρίβεια και η ανεργία εγκαταστάθηκαν στις εργατικές οικογένειες . Η αναπροσαρμογή της δραχμής δεν μπόρεσε να δώσει άμεση λύση στα  οξυμένα προβλήματα.

Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Οικονομική Ευρωπαϊκή Κοινότητα τη δεκαετία του 1960 είχε σαν συνέπια  τη  υποταγή των εργατικών διεκδικήσεων στη λογική της μετωπικής πολιτικής σύγκρουσης, με αποτέλεσμα το εργατικό κίνημα να χάσει την αδέσμευτη έκφραση του και την αλληλεγγύη των μελών του. Η εργατική τάξη της  Καλαμάτας πλήρωσε το δικό της αντίτιμο στη συμμετοχική προσπάθεια, η οποία  αποδείχτηκε ανεπαρκής και αναποτελεσματική.    

  Η Δικτατορία της 21^ης Απριλίου 1967  έδωσε τη χαριστική βολή στις εργασιακές διεκδικήσεις. Τα βασικά αιτήματα του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας για δουλειά και αύξηση μισθών και  ημερομισθίων  μπήκαν  στο συρτάρι, στα αζήτητα  . Το εργατικό κίνημα   παράπαιε   μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας .  Οι κομματικές συνδικαλιστικές παρατάξεις , που θέριεψαν μετά το Πραξικόπημα,   νόθευσαν σχετικά  την αυθεντική έκφραση του συνδικαλιστικού κινήματος και διέσπασαν κάπως  την ενότητα του, χωρίς να  αλλοιώσουν  όμως τον διεκδικητικό χαρακτήρα του. Η αντίσταση στη καταπίεση και την εκμετάλλευση  σταδιακά αποδυναμώθηκε  .  

Η Μεταπολίτευση προσπάθησε   με ασπιρίνες  να γιατρέψει τις χρόνιες παθογένειες και το μόνο που κατάφερε ήταν να σκεπάσει τη σκόνη «κάτω από το χαλί της εξουσίας». Η αναθεώρηση του Κώδικα Εργασίας δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις χρόνιες παθογένειες του εργατοσυνδικαλιστικού προβλήματος.

   Η είσοδος στον 21^ο Αιώνα αντί να βελτιώσει τις συνθήκες  και την αμοιβή εργασίας , τις καταβαράθρωσε. Οι αντεργατικές δυνάμεις βάλανε στα σκαριά τα σχέδια τους για τη διάλυση του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος. Το πολυεθνικό κεφάλαιο και τα διεθνή μονοπώλια  πήραν πίσω τις παροχές που είχαν παραχωρήσει  στην εργατική τάξη, μετά από πολύχρονους  αιματηρούς αγώνες.  Οι  συλλογικές συμβάσεις εργασίας , οι  συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας , ο μισθός, το μεροκάματο, η σύνταξη, το οκτάωρο εργασίας , η αργία Κυριακών και εορτών  , η νυχτερινή εργασία, η  προστατευμένη μητρότητα και παιδική εργασία , η κοινωνική ασφάλιση, πήραν μαζικό  εισιτήριο  επιστροφής στον εργασιακό Μεσαίωνα, στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της Παγκοσμιοποίησης  το δίκαιο του εργάτη , οι κατακτήσεις  και τα προστατευτικά μέτρα  πετάχτηκαν  στο καλάθι των αχρήστων  της  Ιστορίας  .

  Το Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας  και ολόκληρη η εργατική τάξη  μέσα στην καταιγίδα παλεύουν ολομόναχοι χωρίς συμμάχους, να ξεφύγουν  από την κρίση και  δεν υποκύπτουν. Στέκονται  όρθιοι και αγωνίζονται   τον αγώνα τον καλό. Τους πρέπει ΤΙΜΗ και ΔΟΞΑ.  Γύρω τους θλιβεροί τοπάρχες απεργάζονται αντάμα με την εργοδοσία  την κατάργηση των εργασιακών  κατακτήσεων, νόθευσαν ακόμα και την αυτονομία  του ιερού εργατοσυνδικαλιστικού τεμένους της Καλαμάτας .  Η αυθαιρεσία δεν θα περάσει.  Μάιος   2018. Με τη συμπλήρωση της πρώτης εκατονταετίας από την ίδρυση τους η  Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος και το Εργατικό  Κέντρο Καλαμάτας συνεχίζουν αποφασιστικά τον ΑΓΩΝΑ και δίνουν το βροντερό   παρόν  για  τη ΝΙΚΗ  των δυνάμεων της Εργασίας, της Ειρήνης  και του Πολιτισμού .